 |
Het geval: Uit: De Volkskrant, 22-08-2011, column door Sheila Sitalsing Voorspelling Zestien jaar geleden schreef een collega een vlammend opiniestuk in de krant. Waar hij tegen was, ben ik vergeten, maar de legendarische onderbouwing van zijn stelling niet. Die ging zo: 'Het staat in de Grote Winkler Prins encyclopedie, en iedereen weet dat encyclopedieën niet liegen!' De collega is inmiddels gepensioneerd, de krant in kwestie bestaat niet meer en van Winkler Prins is sinds Wikipedia weinig meer vernomen. Wat wel nog alomtegenwoordig is, is het het blinde ontzag voor en het onwankelbare geloof in een entiteit die dingen weet die jij niet weet. Vooral als het gaat over geld: de eurocrisis, de volgende recessie, Griekse onderpanden. Dan worden de mediaeconomen gebeld, de doctoren Clavan van de crisis, wier zogenaamde waardenvrije feiten en voorspellingen als nieuws worden gepresenteerd. ... Red.: Dit kan gezien worden als een mening van de auteur. Hoe betrwoubaar is dan die mening? Dan moet je volgens de informatieregels dus eerst kijken naar de plaats van de auteur ten opzichte van de grope. Die is bekend: Sheila Sitalsing is van opleiding econoom - dus de maakt deel uit van de groep "economen". haar uitspraak is negatief over de grope "economomen'. Dus haar uitspraak heeft een hoge betraouwbaarheidsgraad. Dan kunnen we hier, ter controle van het proces, ook nog even kijken of de toepassing van de regel een plausibel antwoord geeft. Nou, dat is niet moeilijk, want wat de auteur beschrijft is in de psycho0logie bekend als het proces van conformisme: een groep mensen met aanverwante bezigheden of belangstellenden die met elkaar communiceren en elkaars mening gaan napraten - en wier meninghen daarom steeds minder voeling met de werkelijkheid hebben. De minimaal tachtig procent wier uitspraken onbetrouwbaar zijn. Dat deze regel belangrijk is, volgt uit het wijdverspreid voorkomen van het proces van conformisme. Sheila Sitalsing geeft enkele specifieke voorbeelden;
Dit zijn dus allemaal mensen wier meningen waarvan je op zijn allerbeste slechts kennis van neemt, maar die een bijzonder laag betrouwbaarheidsgehalte hebben. De tijd besteed aan het lezen van of luisteren naar dit soort mensen is hoogstwaarschijnlijk beter besteed aan het zelf bestuderen van het onderwerp, en/of het zoeken van meningen van mensen buiten deze beroeps- of belangengroep - als het over een krant gaat, bijvoorbeeld de ingezonden-brievenrubriek, waar meestal zinniger dingen over economie staan dan in de opinie-artikelen van het soort lieden als de genoemde. De inhoud van bovenstaande stuk heeft betrekking op de Griekse crisis, die een gevolg is van de invoering van de euro. Het volgende stuk gaat over die invoering, en illustreert het enorme belang van de informatieregels in het algemeen, en de hier behandelde in het bijzonder: Uit: VARAgids, nr.4-2011, door Johan Faber Eurosceptisch Zou er - met de kennis van nu - anders zijn geschreven bij de introductie van de euro? Waarschijnlijk wel, zo leert een rondgang langs betrokkenen. Het was de grootste, duurste en langdurigste overheidscampagne ooit. En dit is wat er van overbleef: ding flof bips. ... ...Alle gevestigde politieke partijen waren voor Europa, en dus ook voor de euro, het kroonjuweel van de Europese integratie. Veel pro-Europese politici hoopten al dan niet openlijk dat de introductie van de euro een doorbraak kon forceren naar de definitieve politieke eenwording van Europa. Dat het anders liep, lag zeker niet aan het enthousiasme van de beslissers. Het enige tegengeluid kwam van het toenmalige politieke buitenbeentje, de SP. De socialisten zagen in de komst van de euro de triomf van het 'neoliberale Europa'. Op een SP-poster uit die tijd stand het eurosymbool afgebeeld in de vorm van een guillotine. Maar behalve de SP was er geen politieke stroming in Nederland die anti-Europese gevoelens vertegenwoordigde. De gevestigde politieke orde stond praktisch unaniem achter de beslissing om de gulden in te ruilen voor een eenheidsmunt. Koningin Beatrix was zo bezield door de Europese gedachte, dat ze zelfs aanbood om haar beeltenis van de Nederlandse euromunten te laten verwijderen (wat uiteindelijk niet gebeurde). ... Red.: Weer een overduidelijk geval van groepsconformisme. En ook van de veruit de meest voorkomende soort: die waarin de gedeelde mening staat voor een eigenbelang van de groep. Hoe meer Europa, hoe meer oligarchie, en hoe meer er gegraaid kan worden. Met in dit soort gevallen vrijwel altijd de hartelijke steun van de media;
Arjo Klamer is zelf econoom, behoort dus formeel tot de groep, en zijn mening die zich tegen de groep keert, is dus hoogst betrouwbaar. Ook zijn meningen over de media, als zijnde partijdig. Waarvoor hij ook een recent bewijs heeft:
Iets dat nog steeds met grote regelmaat waargenomen kan worden bij actualiteitenrubrieken, en praatprogramma's als Pauw & Witteman en Buitenhof. Vooral dat laatste is, met een uitnodigingsbeleid van vrijwel uitsluitend Europa-aanhangers afgewisseld door kritiekloze half-uur lange interviews met EU-hoogwaardigheidsbekleders, een waar EU-propaganda-programma. Overigens, met een uitstapje naar de buurregel, wordt dit door de media zelf natuurlijk grondig ontkend:
Waarop de buurregel geeft dat dit een hoogst onbetrouwbare uitspraak is, omdat Willem Lust een positief oordeel geeft over de eigen groep. En bij controle in de werkelijkheid, zoals boven weergegeven, blijkt dat de uitspraken van Willem Lust grove leugens zijn - die ongetwijfeld volkomen representatief zijn voor die in de rest van de media, want ze hebben hun houding in de loop van de jaren niet veranderd. Dit dus ter bevestiging van de informatieregels. Naar Informatie-filter, algemeen  ,
Alg. semantiek lijst 
, Alg. semantiek overzicht
, of site home
. |
|
|