De Volkskrant, 29-09-2011, tv-recensie door Jean-Pierre Geelen  .2010

TV recensie

Orakel

Tussentitel: 25 minuten serieus gesprek, ook wel eens lekker

Daar zat hij weer: Hans Wiegel. Oog in oog met Sven Kockelman, in diens gelijknamige interviewrubriek.

Dat was even geleden, al gauw een paar maanden. Even leek het erop dat 'het orakel uit het hoge Noorden', zoals de 'VVD-mastodont' (ook zo eentje) steevast wordt aangekondigd, zijn abonnement op tv-rubrieken had moeten inleveren. Een jaarlang was hij de bedrijfspoedel van Uitgesproken WNL, dat hem wekelijks met een bezoekje vereerde in wegrestaurants.

Gelukkig zat hij nog in de redactie-Rolodex van Oog in oog. Onder de 'K' van 'Komt altijd'.

Oog in oog is een prettig soort rubriek. Anders dan in veel talkshows, waar de amusementsfactor nooit uit het oog mag worden verloren, is hier ruimte voor een serieus gesprek, wel 25 minuten lang, ononderbroken door publiek, gelach of interrupties van andere gasten. Ook wel weer eens lekker.

Sven Kockelman verstaat daarbij de kunst zich vast te bijten in zijn gast, met wisselend succes (een vraaggesprek met Marine Le Pen volbracht Sven vorig seizoen in onberispelijk en bewonderenswaardig Frans, maar hij bleef desondanks machteloos tegenover haar rappe retoriek en feitenkennis), maar hij vergeet zelden de vraag waarop hij geen antwoord lijkt te krijgen.

Toch was het de vraag wat hij van Wiegel werkelijk wilde weten. Maar misschien doet dat er ook niet toe, met een gast als Wiegel - Joost Eerdmans weet daar alles van.

Gaat dit kabinet de eindstreep halen? 'Dat weet je nooit', wist Wiegel. 'Het enige dat je in politiek zeker weet - dat weet u natuurlijk ook - is dat je nergens zeker van bent.'

Wat hij vond van het optreden van Wilders, vorige week? Die 'schiet af en toe te los uit de mouw', vond Wiegel. Hij had te veel op de man gespeeld. En: 'Zoals hij de heer Cohen tegemoet trad, dat stoorde mij. Die heeft het als fractievoorzitter - dat weet iedereen - toch al niet gemakkelijk.'

Het geslepen raffinement zat hem in het 'dat weet iedereen'.

Of hij nog invloed had, wilde meneer Kockelman weten. Wiegel: 'Op sommige punten wel'.

Of hij nog ooit premier wilde worden. 'Dat is niet reŽel'.

En 'meneer Zalm' heeft ten tijde van de ruzie met Rita Verdonk 'iets buitengewoon onaardigs over haar gezegd'. Wat dan, dat moesten we thuis zelf maar opzoeken.

Hij kijkt tegenwoordig niet meer de camera in, ooit zijn legendarische truc waarmee hij de kijker rechtstreeks leek toe te spreken, tot ongemak van de interviewer tegenover hem.

Wel praat hij nog in zijn eigen Ollie B. Bommeltaal. Die wijkt fundamenteel af van de jip-en-janneketaal waarvoor zijn partijgenoot wijlen Hans Dijkstal ooit pleitte. Wiegel heeft het over 'ochend' waar hij de ochtend bedoelt. Hij spreekt constant over 'pootiek', en ja, eenmaal verlegen, dan blijf je dat je hele leven - daar had hij het vanavond nog over gehad, met 'een vriendje'.

Wiegel is nog steeds de sluwste vos. Hij zat er toch maar mooi, en hield zijn persoon (en zijn persoonlijk leven) netjes verborgen achter de voordeur, zoals hij bij het einde van het gesprek beaamde toen Kockelman het waagde toch nog even te beginnen over de trieste dieptepunten in zijn leven. Zijn gezinsleven ging en gaat niemand wat aan, zei Wiegel, en daar had hij gelijk in.

Niets was je wijzer geworden, want hij had niets gezegd. Al weet je ook dat nooit zeker, in de hogere Wiegelkunde.



Naar Toepassingen, politiek , Alg. semantiek lijst  , Alg. semantiek overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]