Algemene semantiek | Toepassingen: multiculturalisme

9 feb.2008

Het multiculturalisme is een sociaal-politieke stroming die als ideologie heeft dat het het vermengen van culturen altijd meerwaarde oplevert, onafhankelijk van de aard en soort van die culturen. Het multiculturalisme is dus een absolute waarde, en behoort daarom tot de wereld van het tweewaardige denken

.
Het multiculturalisme is in Nederland als zichtbare stroming ontstaan, door de groeiende problemen met de integratie van allochtone, voornamelijk moslim, immigranten. Die problemen spraken het idee van het multiculturalisme tegen, en vormden dus een bedreiging voor het idee. Het middel dat het multiculturalisme gebruikt heeft om deze dreiging te neutraliseren was de politiek-correcte taalbeheersing - circa drie decennia werden alle bescheiden pogingen tot het aan de orde brengen van multiculturele problemen in de kiem gemsoord door middel van vergelijkingen met de toestanden van en voor de Tweede Wereldoorlog: racisme, nazisme jodenvervolging en holocaust

- bekende voorbeelden zijn de sociale vervolging van Hans Janmaat en de partij van de Centrum Democraten

, en de hetze tegen Pim Fortuyn

.
Dit soort hetzes staat dicht bij de literaire voorbeelden aangedragen door George Orwell, de aartsvader van de bestrijding van "taalverkrachting". In het huidige debat rond de multiculturele samenleving worden nog steeds vele semantische trucs gebruikt, en soms direct over het taalgebruik gediscussieerd. Een van die discussies is over het begrip "allochtoon" zelf, zie hier

. Onder zijn wat andere voorbeelden verzameld:

Uit: Dagblad De Pers, 28-01-2008

Vogelaarwijk

Uit een oogpunt van taalverrijking zouden er meer bewindslieden als Gerrit Zalm, Wouter Bos en Ella Vogelaar moeten zijn.

Dat hun achternaam ook als woord voorkomt, helpt namelijk bij het ontstaan van raadselachtige woorden als zalmsnip, bosbelasting en vogelaarwijk. Die laatste samenstelling is een van de vele namen voor wat in rond Hollands een probleemwijk heet: een woonwijk gekenmerkt door sociale, economische en infrastructurele problemen.
    Vroeger lagen zulke wijken vaak afgelegen en heetten ze achterbuurt. Tegenwoordig zijn het vooral 'oude wijken' of 'volksbuurten' waar de problemen zich concentreren. Dat die wijken écht een probleem vormen, blijkt uit de overvloed aan verhullende termen die ervoor bedacht worden. Serieuze problemen zijn namelijk altijd goed voor een of meer eufemismen. Achterstandswijk is daar een beproefd voorbeeld van. Maar blijkbaar benadrukt dit woord nog te sterk de negatieve kanten van de probleemwijken, want tegenwoordig spreekt men liever over aandachts- of concentratiewijken. Nog blijmoediger klinken kansen wijk, krachtwijk en prachtwijk.
    De 'oude wijken' - zelf inmiddels ook een eufemisme - waarop de aandacht van de overheid zich concentreert, heten sinds medio 2007 ook vogelaarwijken. Naar minister Ella Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie. Waarschijnlijk is het een tijdelijke benaming, want mocht Vogelaar slagen de wijken te verbeteren, dan vormen die geen probleem meer en verliezen ze hun eufemistische benamingen.    ...

Red.:   De genealogie van de benaming van achterbuurten is hier toch nog een redelijk politiek-correcte representatie, want de term achterbuurten stamt uit de tijden van blanke achterstandswijken, maar zodra achterbuurten gekleurd werden, werd die term vervangen door "aandachtswijken" en "concentratiewijken". Nadat deze termen door jarenlang gebruik weer hun echte betekenis hadden gekregen, namelijk die van "allochtone achterbuurt" of "gekleurde achterbuurt", zijn in 2007 de term "prachtwijken", "kanswijken", en "krachtwijken" ingevoerd door de multiculturalisten.
    Dat dit taalgebruik ook bij aanhangers van het multiculturalisme onder het gewone publiek is aangeslagen, blijkt uit onderstaande:

Uit: De Volkskrant, 08-02-2008, ingezonden brief van D. Kok (Amsterdam)

Hulde

'Onderwijsniveau gelijk' staat op de voorpagina van mijn lijfblad sinds 1965 (7 februari). Is me dat even prettig wakker worden!
    Onderzoekers van het Cito hebben vastgesteld dat het niveau van het basisonderwijs sinds 1985 niet is gedaald. Ik vind dat een hele prestatie. In de afgelopen twintig jaar zijn er veel leerlingen bijgekomen met een zwakke thuisbasis. Bijvoorbeeld kinderen met analfabete ouders. ...

Red.:   Ach jee: "kinderen met een zwakke thuisbasis die er recent zijn bijgekomen"... Bedoeld wordt: allochtone kinderen. Zoveel woorden ter vervanging van een enkel, veel duidelijker, en omvattender exemplaar... En de enige reden voor de vervanging: de werkelijkheid niet willen benoemen.

Uit: De Volkskrant, 18-07-2008, hoofdredactioneel commentaar

Geef de moed met de Vogelaarwijken niet op

Nicis, het kennisinstituut voor steden, heeft het debat over het beleid van minister Vogelaar op scherp gezet. De onderzoekers Bolt en Van Kempen verwijten Vogelaar dat zij met haar concentratie op de veertig ‘krachtwijken’ de problemen alleen maar verplaatst. ...
    ... Het feit dat sommige bewoners moeten verhuizen, is op zichzelf al een aangrijpingspunt om de problemen die ze hebben én soms veroorzaken aan te pakken. Verhuizen naar een andere omgeving kan voor deze bewoners wel degelijk een nieuwe start betekenen. Wel is zorgvuldigheid geboden bij het spreiden van problematische bewoners. De meeste ellende is immers ontstaan in wijken die razendsnel van samenstelling zijn veranderd.   ...

Red.:   Vogelaarwijken is de nieuwe naam voor "prachtwijken" - een overduidelijke newspeak-term. Maar subtieler is de terminologie: 'wijken die razendsnel van samenstelling zijn veranderd' - prachtig toch - deze hoeveelheid woorden om maar niet "allochtonenwijken" of "immigrantenwijken" te hoeven gebruiken.
    Veruit het meest vindt men het multiculturalistische taalgebruik natuurlijk in de media, door journalisten, literatoren en dergelijke mensen wier beroep het hanteren van taal is, en daarom ook soepeler en onopvallender zijn in het hanteren van de multiculturalitische taaltrucs. De volgende bron is op zich misschien niet de meest sprekende, maar het gaat om de reactie erop:

Uit: De Volkskrant, 02-02-2008, door Peter Giesen

Hoe bang is Nederland

Nederland is bang. Er is angst voor een teveel aan vreemdelingen, voor couscous ten koste van stamppot. De Amsterdamse burgemeester Job Cohen zei vorig weekend zelfs dat we niet meer zo bang zijn geweest sinds de Tweede Wereldoorlog. Wat voedt onze angst? Vijf visies vanuit internationaal perspectief. ‘Nederland zit in een kramp.’

Sinds Auschwitz weten we waar de angst voor de vreemdeling toe kan leiden, sprak de Amsterdamse burgemeester Job Cohen afgelopen zondag bij de jaarlijkse Auschwitz-herdenking. Toch zijn de angst en het wantrouwen jegens ‘de ander’ sinds 1945 niet meer zo groot geweest, aldus Cohen.
    Angst is noodzakelijk om de soort in stand te houden, zeggen evolutiepsychologen. Zonder angst was de mens allang opgegeten door wilde dieren. Maar de menselijke angst gaat verder dan de evolutionaire reflex die bij alle zoogdieren voorkomt. Een poedel die lekker in zijn mandje ligt, is niet bang voor die gemene dobermannpincher die morgen wellicht zijn pad zal kruisen.
    De mens heeft wel het vermogen om zichzelf in de toekomst te projecteren. Daarom zijn mensen altijd bang. De toekomst is immers per definitie onkenbaar. We kunnen nooit weten of alles wat ons dierbaar is – van onze kinderen tot een vrije, welvarende en vreedzame samenleving – ook behouden zal blijven.
    Die angst is onvermijdelijk, maar ook onaangenaam. Daarom proberen mensen hun angst zo veel mogelijk uit hun bewustzijn te bannen. Ze zijn minder bang als ze het gevoel hebben dat ze in een voorspelbare wereld leven, waarin ze de toekomst kunnen controleren, of op zijn minst kunnen beïnvloeden.
    Met zijn onbekende zeden en gewoonten is een vreemdeling een potentiële inbreuk op die voorspelbare orde. De angst voor de vreemdeling is dan ook een klassieke angst. Lange tijd werd die angst in Nederland bezworen met het ideaal van de multiculturele samenleving. Zolang autochtone Nederlanders de nieuwkomers maar tolerant tegemoet zouden treden, zou de maatschappelijke vrede bewaard blijven.
    Wie in dit model geloofde, was niet zo bang voor moslims of Marokkaanse boefjes. Incidenten moesten vooral niet worden opgeblazen, zo werd gezegd. Integratie was een kwestie van tijd. Hoewel de multiculturele leer officieel alle culturen gelijkwaardig verklaarde, geloofden de meeste multiculturalisten stilzwijgend in vooruitgang en modernisering. Op den duur zouden Turken en Marokkanen net zo westers en seculier worden als de autochtone Nederlanders.
    Bovendien werd de angst voor de vreemdeling overvleugeld door de angst voor racisme. Niet de moslim was gevaarlijk, maar de potentieel gewelddadige houding van de autochtonen. Nooit meer Auschwitz. In 1993 stuurden 1,2 miljoen Nederlanders een ‘ik ben woedend’-briefkaartje naar Duitsland, omdat in Solingen een Turks gezin om het leven was gekomen nadat hun huis in brand was gestoken door neonazi’s.
    Op 11 september 2001 werd het geloof in de multiculturele bezweringsformule onderuit gehaald. Sommige moslims wilden helemaal niet westers worden, en lieten dat met geweld weten. Sindsdien ziet de wereld er een stuk angstaanjagender uit. Schokkende gebeurtenissen worden niet meer beschouwd als incidenten, maar als het zoveelste teken van verloedering en dreigende ondergang, door sommigen zelfs als voorbode van een burgeroorlog tussen moslims en niet-moslims.
    De angst voor de vreemdeling valt niet los te zien van andere angsten. De multiculturele samenleving is niet de enige bezweringsformule die de afgelopen jaren sterk aan kracht heeft ingeboet. Door globalisering taande eveneens het geloof in de verzorgingsstaat die de burger beschermt tegen de grillen van de vrije markt. De angst voor het bandeloze individu, dat zich verliest in drank, drugs, criminaliteit en zinloos geweld, wordt niet meer beteugeld door verzuiling en strenge moraal.   ...

De Volkskrant, 09-02-2008, ingezonden brief van Niko Pronk (Breda)

Ik ben niet xenofoob maar terecht bezorgd

In Hart en Ziel (2 februari) las ik het artikel 'Hoe bang is Nederland'. Eerder stond er een soortgelijk artikel in de krant waarin buitenlandse journalisten hun mening gaven over de angst in Nederland. Daarin werd ook verwezen naar het Nederlandse 'nee' in het Europees referendum.
    Mijn 'nee' was het resultaat van weloverwogen denkwerk. Aan mijn meningsvorming heeft in hoge mate de huidige minister van Onderwijs Ronald Plasterk bijgedragen via zijn columns in de Volkskrant en in Buitenhof. De dienstenrichtlijn van Bolkestein speelde een rol, en in hoge mate heb ik mij geërgerd aan het domme optreden van de pro-Europa-volksvertegenwoordigers.
    Dan de xenofobie: het onderwerp van het stuk van zaterdag. Ik hou mij via de kranten, opiniebladen, en televisie-uitzendingen op de hoogte van ontwikkelingen in Nederland. Wat betreft de integratie van allochtonen maak ik mij zorgen over een aantal ontwikkelingen. Iedereen kent ze. De overlast van jongeren. De positie van vrouwen en homoseksuelen. Het oplopen van het aantal abortussen, de situatie in de binnensteden, en de grote leerlingenuitval.
    Die zorg is terecht. En het staat mij volkomen vrij deze zorg te hebben. Ik verricht daar geen kwaad mee. Ik bevorder geen segregatie. En ik ben niet bang. De uitspraak van Job Cohen over het feit dat Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog nog nooit zo bang is geweest, is een gotspe. Ik neem de man niet meer serieus, het huidige krachtenspel in de Nederlandse democratie is niet te vergelijken met dat in de oorlog.
    Ik ben ook niet reactionair, en ik ben geen Wilders-aanhanger. En de kring mensen om mij heen bestaat ook gewoon uit normale mensen met redelijke hersenen. Ik bespeur onder hen geen bange types.
    Dus graag deze rare niet ter zake doende artikelen achterwege laten. Ze slaan nergens op, ze zijn beledigend, en ze geven grote groepen Nederlanders een stigma dat ze helemaal niet verdienen.

Red.:   Tekenend is dat de journalist wiens stuk onderuit gehaald wordt, op zich niet als zeer multiculturalistisch bekend staat - de meeste van zijn collega's bij de Volkskrant en andere linkse pers, en in de elektronische media zijn erger of veel erger.
   In zowel het stuk van journalist Giesen als de respondent komt ook het Auschwitz thema van Cohen aan de orde. Dit is natuurlijk een echte vorm van angst, van Cohen zelf, of het misbruik van een symbool van angst om een politiek doel na te streven: het de kop indrukken van signalen van problemen met allochtone immigranten - uitgeschreven gebruikt Cohen impliciet deze redenatie:

Door het aankaarten van de problemen worden ze geassocieerd met een bepaalde groep, die groep is etnisch en religieus onderscheidbaar, dus gevoelens van afkeer over het gedrag van die groep zijn ook gevoelens van afkeer van een etnische en religieuze groep, dus racisme en discriminatie. Auschwitz was ook een teken en gevolg van racisme en discriminatie, dus het uitspreken van afkeer van asociaal gedrag van die te onderscheiden groep leidt naar Auschwitz.

De fout in de redenatie van Cohen, en velen hebben hem impliciet of expliciet gebruikt is deze: Auschwitz is niet het gevolg van de angst van de gewone Duitse burger voor joden, maar een streven van de Duitse leiders, de nazi's, op grond van ideologie. Eind jaren dertig waren joden als sociale groep volkomen uitgeschakeld, en volkomen gevaarloos - de echte holocaust moest toen nog beginnen.
    Kortom: het gebruik in de context van de integratieproblematiek van terminologie als Auschwitz en holocaust is een vorm van taalvervalsing. En wel één van dezelfde vorm als de naiz's gebruikt hebben om hun vernietiging van de joden te rechtvaardigen: het dient een hoger doel - het doel van Cohen c.s. zijn de het multiculturalitische ideaal.
    Hetzelfde geldt voor de koppeling tussen de anti-Europa-stem en angst. Ook hier is er een koppeling met een hoger doel: Europese eenwording en Europeanisering. En ook hier heeft dat hogere doel een hele rare weerklank: Europese eenwording was ook het doel van Adolf Hitler.

Begin 2009 is er merkbare beweging gekomen in de standpunten van de PvdA rond het multiculturalisme, uiteindelijk verwoord in een nieuwe nota over het integratiebeleid. het gaat hier om de manier waarop de voorstanders van het multiculturalisme reageren, met name hun woordgebruik. Journalist Kustaw Bessems heeft prachtig werk afgeleverd:

Uit: Dagblad De Pers, 02-02-2009, door Kustaw Bessems

Achterban wil Bos maar niet begrijpen

Het integratiedebat binnen de PvdA is overwoekerd door wantrouwen.

... PvdA’ers hebben bakken kritiek gegooid over de integratienota, die volgende maand op het partijcongres wordt behandeld. Daarbij is het opvallend hoe onwelwillend de critici het stuk lezen.
    Zo meent Kamerlid Pierre Heijnen aan het gebruik van persoonlijk voornaamwoorden in de nota te kunnen zien dat autochtonen er voor de PvdA-top meer bij horen dan allochtonen. De feitelijke constatering dat ‘sommige groepen vaker betrokken zijn bij criminaliteit en overlast’ kwalificeert Heijnen – lekker overzichtelijk – als ‘foute zin’.
    Socioloog en partijdenker Kees Schuyt leest in de nota dat tolerantie voorheen ‘in de praktijk vooral het wegkijken bij problemen betekende’ en vat dit bondig samen tot: ‘Tolerantie is voortaan taboe’. Om vervolgens te oordelen dat dit een ‘tendentieuze en niet ongevaarlijke koers’ is.
    Staatsrechtgeleerde Willem Witteveen dan. Die neemt uit de nota het volgende zinnetje: ‘Krenken mag, maar dat wil niet zeggen dat het ook moet’. Oftewel: wettelijk mag je veel zeggen, maar je kunt je ook beheersen. Witteveen vertaalt het zinnetje daarentegen als: ‘Mensen ertoe aanmoedigen elkaar tot in hun diepste gevoelens te krenken’.
    De voormalig burgemeester van Amsterdam Ed van Thijn gaat nog een stapje verder. Hij waarschuwt dat het hem ‘toch echt te ver zou gaan als voortaan vrij spel wordt gegeven aan een ongebreideld racisme en xenofobie.’ Is iemand dat van plan dan? Burgemeester Aboutaleb misschien, die ook aan de nota meeschreef?   ...
   Het Haarlemse raadslid Oktay Özcan sprak in Amsterdam de verdenkingen het duidelijkst uit. Het gaat de opstellers van de nota er helemaal niet om integratieproblemen op te lossen, wist hij zeker. Nee, ze stigmatiseren en discrimineren allochtonen en dat alleen maar om kiezers te winnen. Hij oogstte stevig applaus.   ...

Red.:   Ook allemaal weer glaszuivere "Orwell"-gevallen - deze mensen zijn gevaarlijke taalverkrachters (de gebruikte retorische truc is "hellend vlak"

)
    Nieuw!!! (06-02-2009):

Uit: De Volkskrant, 06-01-2009, door Paul Bemelen e.a.

Overbelaste stadsjeugd moet eigen scholen krijgen

Jongeren met veel problemen moeten naar scholen die direct vallen 'onder de lokale overheid en die meer geld en wettelijke ruimte krijgen, aldus Paul Bemelen e.a.

Tussentitel: School voor overbelaste jongeren heeft meer geld en ruimte nodig

....    Uit de analyse van de WRR blijkt dat de overbelasten hoofdzakelijk in de vier grote steden wonen. ...

Red.:   En eigenlijk dus nog eentje, want iedereen weet wie er voornamelijk in de vier grote steden wonen: allochtonen = "vier-grote-steden-bewoners". Oh ja, die andere is natuurlijk: Allochtone overlastgevers en criminelen: overbelaste stadsjeugd (-jongere). Als opvolger van "straatjochies" en dergelijke.
    Een talloze malen gebruikt argument in de discussie over multiculturalisme is de beschuldiging van racisme. Dit heeft het mede door Hayakawa beschreven gevolg:

Uit: De Volkskrant, 17-03-2009, door Marc Peeperkorn

Column | Vlaams-Waalse spreekkoren

Zelfde scheldliederen, ander politiek klimaat

De Belgische voetbalbond zit er onderhand behoorlijk mee in zijn maag. Spreekkoren in stadions zijn van alle tijden, zo ook die van Vlamingen tegen Walen (‘Walen buiten’). Maar met twee verkiezingen in aantocht, is de Franstalige politiek er bovenop gedoken: racisme! ‘De scheldliederen zijn niet veranderd, het politieke klimaat wel’, stelt de woordvoerder van de bond.
    November vorig jaar speelde Tubize thuis tegen Genk. Niets bijzonders, een wedstrijd in de Belgische eredivisie, de Jupiler League. Supporters van de bezoekende Vlaamse ploeg trakteerden hun gastheer op de leuze: ‘Les Wallons c’est du caca.’   ...
    De week erop was het raak bij Antwerp-Virton, een partij in de tweede klasse. De Antwerp-supporters zongen goedgemutst (hun club won met 2–1): ‘Les Wallons sont pédophiles’, een verwijzing naar de Waalse kinderverkrachter en -moordenaar Marc Dutroux. De Franstalige omroep RTBF zond die avond beelden uit van Vlaamse supporters die dansten op het eveneens gescandeerde ‘Walen buiten’.
    Daags erna was het parlement in Brussel te klein. Vrijwel alle Franstalige partijen riepen woest de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken op het matje. ‘Cela suffit’, verordonneerde voorzitter Di Rupo van de Parti Socialiste (‘Genoeg’). Hij stelde de spreekkoren op één lijn met racisme.   ...

Red.:   Dit is het verschijnsel van dead metaphor: door veelvuldig gebruik gaat de inhoud als metafoor verloren. Men gaat het toevoeging "racist" niet langer beschouwen als een beschuldiging van racisme, maar als een uitdrukking van afkeer van de soort: "Ik heb de pest aan je" of "Ik vind je een sukkel".

Dit zijn allemaal dus voorbeelden van het misbruik van taal in het nastreven van ideologie. Het zijn allemaal vormen van taalverkrachting: het geven van valse betekenissen aan woorden. Het programma van de Algemene semantiek is ervoor bedoeld om misbruik van woorden tegen te gaan. Ze doet dit door de betekenis van woorden zo goed mogelijk te koppelen aan de werkelijkheid - het cruciale punt waar algemene semantiek verschilt van zaken als multiculturalisme en religie, want dat probeert de betekenis van woorden te koppelen aan ideologie.

Als illustratie hieronder een lijst van woorden uit het multiculturalistische vocabulaire, en de combinatie van begrippen uit de werkelijkheid die multiculturalisten ermee willen aanduiden - de multiculturalistische woorden geven bijbetekenissen met positieve of negatieve oordelen over die werkelijkheid, passende bij de multiculturalistische visie op de maatschappij:

Vertalingen:

Aandachtsgroepen: Probleemmigranten.
Achter-de-dijken-mentaliteit: Wens tot normaal leven, weerstand tegen overlast, criminaliteit en verloedering.
Amsterdammer (of : Rotterdammer, Goudenaar, Ede-ling, Veenendaler, enzovoort), indien in bericht over steekpartij, schietpartij of andere "incidenten": allochtoon.
Angst: Algemeen gevoel van bezwaar tegen verdere sociale verloedering door immigranten.
Auschwitz: Reden om onbeperkt immigranten toe te laten / Reden om te zwijgen over multiculturele problemen in verband met angst voor stigmatisering
Begrip: Multiculturele misstanden goedpraten.
Belediging: Kritiek op multiculturele misstanden.
Boefje(s): Marokkaanse criminele veelpleger(s) en Nederland-hater(s).
Cultuurverrijking: Import van geitenhouders, andere ongeletterden en criminelen.
Demagogie: Rationele en redelijke argumenten voor de signalering en bestrijding van multiculturalistische wantoestanden.
Deportatie: Remigratie van overlastgevende en Nederland-hatende immigranten. naar hun zonnige thuislanden, waar autochtone Nederlanders goed geld betalen om naar dezelfde landen te gaan.
Desegregatie: Faciliteiten voor allochtonen / Verplichtingen voor autochtonen.
Dialoog: Fictief gesprek waarin moslims hun eisen uitspreken, en hun zin krijgen van de multiculturalisten, door een beroep te doen op de heiligheid van hun religie.
Diversiteit: De meerwaarde van geitenhouders, andere ongeletterden en criminelen.
Fascist: Niet-multiculturalist, iemand met bezwaar tegen allochtone misstanden.
Gastarbeider(s): kettingimmigranten die op de geur van geld zijn afgekomen
Globalisering: Argument voor vrije, ongelimiteerde, immigratie.
Godsdienstvrijheid: Toegeven aan onredelijke eisen van moslims.
Haatzaaien: Het geven van een mening waar multiculturalisten of moslims het niet mee eens zijn.
Holocaust: Reden om onbeperkt immigranten toe te laten / Reden om te zwijgen over multiculturele problemen in verband met angst voor stigmatisering.
Immigrant: Economische gelukszoeker / Goedkope arbeidskracht / Arbeidsmarktondermijner.
Incident: Bedreiging / Geweldpleging door allochtonen
Individuele moslim:   Propagandaleugen (een "moslim" is per definitie een groepslid)
Integratie: Autochtonen moeten hun cultuur opgeven.
Integratieplan: Geld/faciliteiten voor allochtonen / Verplichtingen voor autochtonen.
Intolerantie: Afwijzen van allochtone misstanden.
Islamhater: Iemand met kritiek op de islam of moslims.
Islamofobie: Bezwaar tegen islamitische invloed en dominantie.
"Jongeren": Relschoppende allochtonen.
Krachtwijk: Zie Prachtwijk.
Laaggeletterde: Analfabeet.
Moderniseringsverliezer: Wat meer neutraal alternatief voor “stoepjesschrobber” of “spruitjeseter”.
Moslimhater: Iemand met kritiek op de islam of moslims.
Multiculturalisme: Splijting van de samenleving.
Nazi: Niet-multiculturalist, iemand met bezwaar tegen allochtone misstanden.
Onderbuikgevoelens: Gezond verstand.
Polarisatie: Niet-multiculti mening, kritiek op multiculturele misstanden.
Poldermentaliteit: Weerstand tegen verloedering.
Populist: Iemand die multiculti-problemen benoemt.
Prachtwijk: Achterstandswijk vol allochtonen die Nederland haten.
Racist: Niet-multiculturalist, iemand met bezwaar tegen allochtone misstanden.
Respect (hebben): (Oproep tot ) Gedogen van multiculturele misstanden.
Segregatie: Autochtonen die allochtone misstanden vermijden.
Spruitjesgeur / Spruitjeseter: (Iemand met) Wens tot normaal, rustig, leven.
Stoepjesschrobben(-r): Wens tot normaal, rustig, leven uiten.
Theedrinken: Vermijding van ingrijpen jegens allochtone (zware) misdragingen.
Tolerantie / Tolereren: Niet ingrijpen bij multiculturele misstanden / Oproep tot negeren van multiculturele misstanden.
Vluchteling: Economische gelukszoeker.
Vreemdelingenhaat: Bezwaar tegen allochtone misstanden.
Wij-zij gevoel: Toegeschreven aan autochtonen - in werkelijkheid zeer veel sterker bij allochtonen.
Xenofobie: Bezwaar tegen allochtone misstanden.
Vrijheid: Iets dat ondergeschikt is aan de koran en de sharia.

Definities:

Boerka: Middel om niet-moslims erop te wijzen dat ze gedood mogen worden / Signaal van onoverbrugbare sociale achterstand.
Djellaba: Middel om niet-moslims erop te wijzen dat ze minder en fout zijn.
Halal: Goed / Alles aangaande moslims.
Haram: Fout / Alles aangaande niet-moslims.
Hoofddoekje: Zie: Djellaba.
Koran: Boek waarin staat dat niet-moslims minder en fout zijn.
Moskee: Massacommunicatiemiddel om niet-moslims erop te wijzen dat ze minder en fout zijn.
Moslim: Iemand alleen trouw aan moslims / Hater van Nederlandse samenleving.
Moslima: In overdadige lappen gewikkeld en onherkenbaar vrouwspersoon/ Iemand alleen trouw aan moslims / Hater van de Nederlandse samenleving.
Sharia: Regels voor vrouwenonderdrukking, steniging, ophanging en hand- of kopafhakken.

Naar Alg. semantiek, toepassingen

, Alg. semantiek lijst

, Alg. semantiek overzicht

, of site home