 |
 . Uit: Volkskrant weblog, 22-02-2008, door alib bondon Geef jij gas voor je tas? Artikel II-zes van de Wegenverkeerswet luidt: Het is een ieder die aan het verkeer deelneemt verboden zich zodanig te gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval plaatsvindt waardoor een ander wordt gedood of waardoor een ander zwaar lichamelijk letsel wordt toegebracht of zodanig lichamelijk letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden ontstaat. Toch zijn er elk jaar mensen die hun auto als wapen gebruiken, soms onder invloed van alcohol, soms in paniek, soms buiten zinnen na een ruzie. Het gebeurt een aantal keren per jaar, soms raakt iemand een been kwijt (oktober 2005, Rotterdam), meestal komen de slachtoffers er genadiger af. In veel gevallen zijn agenten het slachtoffer (alcohol- en nummerplaatcontrole). In de winter van 2005 reed de Amsterdams(?)-Surinaamse dame Germaine C. met opzet de Amsterdams-Marokkaanse jongen Ali el B. aan. En ter verontschuldiging dient dan te worden vervolgd: nadat hij haar tasje had weggegrisd. De gebeurtenissen van 17 januari 2005 zouden enkel een klein berichtje in de krant en op het net hebben opgeleverd als er niet twee opvallende zaken speelden: 1. het slachtoffer overleed ten gevolge van de opzettelijke aanrijding 2. Het slachtoffer was een jonge Marokkaanse tasjesdief. In de publieke reacties hoor je zelden iets over het eerste feit. ... Red.: In dit stuk worden diverse Algemeen semantische overtredingen begaan. De kale feiten zijn dat persoon A persoon B heeft aangereden met een auto, waardoor persoon B is overleden. Dit feit wordt voorafgegaan door een uitgebreide omschrijving van de mogelijkheid van het gebruik van een auto als dodelijk wapen, iets dat een bekend feit is. Door de uitgebreide omschrijving van dit bekende feit, wekt de schrijver de suggestie dat het van groot belang is voor het volgende. Oftewel: de schrijver wekt de sterke suggestie dat de persoon in de auto deze auto als dodelijk wapen heeft gebruikt. In de tweede alinea wordt de simpelste semantische overtreding begaan: vervalsing van de feiten. Schrijver zet de auto-aanrijding voor de diefstal - de feiten zijn andersom: eerst was er de diefstal, daarna de aanrijding. De volgende overtreding is de omschrijving van persoon B als 'een Marokkaanse jongen'. Dat laatste betekent dat het feit iedere Marokkaanse jongen had kunnen overkomen. De feiten zijn dat persoon B een crimineel met een lang strafblad was, die net een rechtzetting wegens een gewapende overval achter de rug had - hetgeen je kan afkorten tot "criminele veelpleger" of "beroepscrimineel". De vierde alinea bevat weer een gewone leugen: in de publieke reactie had het eerste feit evenveel of meer aandacht dan het tweede - zonder het eerste was het tweede nauwelijks of niet genoemd. Naar Alg. semantiek, toepassingen  ,
Alg. semantiek lijst 
, Alg. semantiek overzicht
, of site home
. |
|
|