De Volkskrant, 25-02-2006, column door Marjolijn Februari

De truc ging zo verschrikkelijk snel, dat Witteman en Mingelen hem helemaal niet door hadden

'U houdt niet van spelletjes, ik houd niet van spelletjes, en dus gaan we met z'n allen stemmen op Wouter Bos'

Ik heb een gemene truc geleerd van Wouter Bos. U had die truc ook kunnen leren, als u een paar weken geleden naar Nova had gekeken, waar Wouter Bos in gesprek was met Paul Witteman en Ferry Mingelen. De truc ging overigens zo verschrikkelijk snel, dat Witteman en Mingelen hem helemaal niet door hadden. Of misschien hadden ze hem wel door, maar kan het ze gewoon allemaal niks meer schelen.
    Zelf zou ik er misschien ook zijn ingetuind als ik niet juist een droomreis naar Florida had gewonnen. Dat wil zeggen, volgens een Amerikaan die mij daarover opbelde had ik een veertiendaagse reis met aansluitend een romantische cruise gewonnen zonder dat ik er ook maar iets voor had hoeven doen. Ja, hij was er zelf ook beduusd van, de Amerikaan. En nee, het was geen oplichterij. Ik hoefde alleen maar mijn creditcardnummer te geven aan een medewerkster. Die medewerkster zou me trouwens vertellen dat ik duizend dollar moest betalen, maar daar hoefde ik me niets van aan te trekken. Ik had immers gewonnen.
    Zo was ik bijna op reis gegaan naar Florida, maar net op tijd ging er een alarmbel af en dus ging ik niet op reis naar Florida. In plaats daarvan zat ik door ervaring wijs geworden thuis, keek naar de televisie en analyseerde streng wat iedereen had te zeggen.
    Het waren de nadagen van het Afghanistan-debat en de Nederlandse politiek debatteerde over de uitzending van militairen naar Afghanistan. D66 was tegen, de PvdA was voor, en dus probeerde D66 met een politiek spelletje de PvdA alsnog aan haar kant te krijgen.
    Toen dat spelletje uitkwam zei Wouter Bos in Nova: 'Ik houd niet van politieke spelletjes.'
    Tot zover klopte alles als een bus. U houdt niet van politieke spelletjes, ik houd niet van politieke spelletjes, dus waren we het automatisch met Wouter Bos eens en voor je het weet gaan we allemaal op hem stemmen.
  'Ik houd niet van politieke spelletjes.'
  'Nee, het is geen oplichterij.'
  'Als ik de onwaarheid spreek heeft de kiezer dat heus wel door.'
  'Je moet de burger niet onderschatten.'
    Stuk voor stuk geweldige goocheltrucs die je aandacht afleiden van alles wat daarna komt. De spreker vertelt een verhaal en geeft dat vooraf betekenis mee - een betekenis die achteraf in het kille licht van de werkelijkheid vaak blijkt te ontbreken. Het is heel heel heel verleidelijk.
    Ook Wouter Bos leidde eerst de aandacht af. Ik houd niet van politieke spelletjes, zei hij, en al helemaal niet als er mensenlevens in het geding zijn. Het lukte hem goed om op dit punt aangekomen zeer nobel te kijken, en hij klonk zo mogelijk nog vertrouwenwekkender dan mijn Amerikaan van de romantische cruise. Je moet er immers niet aan denken, zei Wouter Bos, dat straks ten gevolge van zulke politieke spelletjes de eerste lijkzakken naar huis komen.
    Thuis voor de televisie schoot ik overeind. Ja, dat is slim, riep ik. Dat is een slimme truc. Eerst, terecht, D66 betichten van politieke spelletjes. En vervolgens in n moeite door D66 ook maar de verantwoordelijkheid voor de mogelijke dood van militairen te Afghanistan in de schoenen schuiven.
    Terwijl, als het aan D66 had gelegen, die militairen helemaal niet naar Afghanistan zouden zijn gegaan! Het kwam alleen doordat Bos een paar tellen eerder had gezegd dat hij niet van politieke spelletjes hield, dat ik er bijna met open ogen was ingetrapt.
    De schrandere interviewers deden alsof ze het niet hadden gehoord en beperkten zich tot de gebruikelijke kritische vragen. Aan minister Kamp van Defensie de kritische vraag of hij de champagne had opengetrokken toen hij hoorde dat de missie naar Afghanistan doorging. In volle ernst probeerde de minister nog te wijzen op het grote gewicht van de zaak en op de risico's die de militairen daar lopen. Nee, geef nou eens eerlijk antwoord, vroegen de interviewers, hebt u niet meteen iemand gebeld toen u het blijde nieuws hoorde?
    In de weken die volgden heb ik nog geprobeerd mezelf ervan te overtuigen dat het een incident is geweest. Dat de wereld niet aan elkaar hangt van de spelletjes en de flauwekul. Maar afgelopen week heb ik mijn pogingen opgegeven. Ik hoorde Mark Rutte in het Radio 1-journaal trots vertellen hoe de VVD maar eens de aanval had ingezet op de PvdA.
    De PvdA heeft onduidelijke standpunten, zei hij. Zo heeft ze tegen de nieuwe bijstandswet gestemd, en 'toch voeren PvdA-wethouders hem nu gewoon uit'. Dh, zou de jeugd zeggen. Het is wethouders immers geraden de wet uit te voeren als hij eenmaal is aangenomen. Of wilde Mark Rutte soms zeggen dat VVD-wethouders in het vervolg de wet niet meer zullen uitvoeren als VVD-parlementarirs tegen hebben gestemd? De vraag werd hem vreemd genoeg niet gesteld.
    Het gaat, zou de jeugd ook nog zeggen, helemaal nergens meer over. Beweer dat alleen liever niet hardop. Stel geen kritische vragen over strafzaken aan het Openbaar Ministerie, 'want dat tast het imago van de rechtsstaat aan'. Ga niet klokkenluiden, want dan raak je, volgens een reportage in Volkskrant magazine, aan de bedelstaf. En lever zeker als insider geen kritiek op de politieke cultuur. Voormalig journaliste Wouke van Scherrenburg over minister Pechtold in hetzelfde magazine: 'Zo iemand ontvangt van mijn en jouw belastinggeld een ministerssalaris en geeft zo af op zijn beroep. Ik was er zo boos over.'
    En zo is dat. Als het imago maar intact blijft, iedereen zijn mond houdt en om de vier jaar gewoon uit onmin op de oppositie stemt. Zo marcheren wij, brave burgers, n stap vooruit, twee stappen achteruit, op weg naar het paradijs.


Naar Toepassingen, politiek, bronnen , Toepassingen, politiek , Alg. semantiek lijst  , Alg. semantiek overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]