De Volkskrant, 25-06-2013, van correspondent Peter Giesen 26 jun.2013

Franse politici openbaren bezit op geheime lijst

Natuurlijk, Franse politici zijn helemaal voor transparantie. Maar hun bezittingen openbaar maken, dat gaat ze te ver. Zo'n lijst met bankrekeningen, Parijse appartementen en auto's leidt slechts tot populisme, voyeurisme en een 'paparazzi-democratie'. Vandaar dat de Franse Assemblée Nationale iets nieuws heeft verzonnen: de niet-openbare openbaarmaking.
    Afgevaardigden, senatoren, regionale en lokale politici geven voortaan hun bezittingen op bij een nieuwe Hoge Autoriteit voor de Transparantie. Burgers mogen die opgave inzien op de prefectuur van hun eigen departement. Als ze vermoeden dat een politicus een scheve schaats rijdt, kunnen zij bij de Hoge Autoriteit terecht. In geen geval mogen ze naar de media lopen of de gegevens op internet zetten. Wie dat toch doet, riskeert een boete van 45 duizend euro of een jaar gevangenisstraf. Het plan is van een Orwelliaanse schoonheid: een Hoge Autoriteit voor de Transparantie die tegen transparantie strijdt.
    Morgen stemt de Assemblée over dit plan. Een uiterst merkwaardig voorstel, vindt Daniel Lebègue van Transparency International Frankrijk. 'Het getuigt van een zeker wantrouwen tegenover burgers, alsof die niet in staat zouden zijn zulke informatie te beoordelen', aldus Lebègue in Le Monde. De parlementariërs gaan rechtstreeks tegen de tijdgeest in, die juist steeds meer openheid en verantwoording vraagt.
    Het streven naar meer openbaarheid past in de moralisation van de Franse politiek, nagestreefd door president Hollande. Geen overbodige luxe in een land dat al decennia wordt geplaagd door een reeks politiek-financiële schandalen. Deze campagne werd echter pijnlijk in het hart getroffen door minister Cahuzac, die verzweeg dat hij een bankrekening in Zwitserland had. Daarop voelde Hollande zich genoodzaakt een dramatisch publicitair gebaar te maken. Alle Franse ministers openbaarden hun bezittingen. De Fransen vermaakten zich er even mee maar, 'twee dagen later praatte er niemand meer over', zoals Lebègue zegt.
    Toch weigert het parlement de regering te volgen. Zowel regeringspartijen als oppositie vrezen demagogie en voyeurisme. Volgens een UMP-afgevaardigde zou het plan zelfs 'rechtstreeks naar Robespierre en Saint-Just leiden'. Jammer, vond Laurent Wacquiez, een UMP-afgevaardigde met een afwijkende mening. Populisme wordt niet bevorderd door openbaarheid, maar door het beeld van een elite die zich vastklampt aan haar privileges. Wacquiez: 'De politieke klasse moet niet gezien worden als een kaste die zichzelf beschermt.'


Red.:   Niet-openbare openbaarheid


Naar Cultuur, vermenging, analogie , Cultuur, vermenging , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]