De Volkskrant, 30-01-2017, column door Sheila Sitalsing .20xx

Traptrede

Tussentitel: Ik zeg niet dat het nepnieuws is

Ik wist het nog niet, en de rest van de wereld ook niet, althans Google dat alles weet was er tot afgelopen vrijdag niet van op de hoogte, waarmee ik niet zeg dat het nepnieuws is: Donald Trump is bang voor trappen en steile hellingen. Een enkele Britse zondagskrant bracht het als nieuws, waarmee ik niet zeg dat het nepnieuws is.

De man die moslims vreest, vreest de traptrede evenzeer.

Het is een officieel erkende, legitieme fobie, die moet verklaren waarom Theresa May, toen ze afgelopen vrijdag op visite was bij de nieuwe Amerikaanse president, zijn hand vasthield, zo werd genoteerd op gezag van 'een bron in de Britse regering'.

May en Trump kwamen hand in hand op de foto te staan, knusjes en intiem, een krachtig beeld ter onderstreping van de speciale relatie tussen de vermoeide en verstofte voormalige kolonisator en zijn van triomfalisme blakende oud-kolonie.

Maar met knusjes en intiem had het dus niets te maken, volgens de 'bron in de Britse regering'. Mocht iemand dat abusievelijk denken: we hebben hier geen foto te pakken van het kaliber Helmut Kohl grijpt de hand van Franšois Mitterrand bij de herdenking van de Slag om Verdun en overbrugt daarmee een kloof van een omvang waar onze tegenwoordige veelbesproken kloof tussen de zeikerds en de fietsende elite bij afsteekt als een drabbig slootje.

We zien hier beslist geen premier die zo bang is om na de solotocht van haar land ge´soleerd te raken, dat ze zich glimlachend laat bepotelen door een vreemdelingenhater. Nee, we zien een volwassen man die bangig steun zoekt bij de koene leider van het Verenigd Koninkrijk, in zijn confrontatie met een traptrede. Of met een helling. Of met niets, daar wil ik vanaf wezen, want op de desbetreffende foto's zijn traptreden noch hellingen zichtbaar.

Waarmee ik niet zeg dat het nepnieuws is, opgediend door Downingstreet 10, bedoeld om achteraf enige afstand te creŰren tussen Theresa May en de mensenhater in het Witte Huis. Om te zeggen dat het aan is, maar ook weer niet zˇ dik. Om alvast indekking te regelen voor wanneer terugtrekkende bewegingen nodig zijn om het geplande staatsbezoek van de moslimverbanner aan het Verenigd Koninkrijk voorzichtig uit te stellen.

Dat soort krompraat en flauwekul had Angela Merkel niet nodig. TweeŰnhalve maand geleden zei ze al ferm dat ze met alle liefde wil samenwerken met de nieuwe Amerikaanse president 'op basis van de waarden democratie, vrijheid, respect voor het recht en de waardigheid van mensen, ongeacht herkomst, huidskleur, religie, geslacht, seksuele geaardheid of politieke voorkeur'. Onze premier was toen nog niet zo ver; die beperkte zich tot de diepgravende analyse: 'We moeten hem een kans geven.'

Merkel gelooft in helderheid. Afgelopen weekend, nadat de nieuwe man in het Witte Huis een banvloek op inreizende moslims had uitgesproken, maakte ze aan de telefoon met Trump haar afkeer van de maatregelen duidelijk en, zo zei Merkels woordvoerder, 'legde ze hem uit welke verplichtingen voortvloeien uit de Conventie van GenŔve'. Bij ons volgde na anderhalve dag van slappe, halfslachtige en ontwijkende reacties pas een afwijzing van Trumps moslimverbod.

Lafjes afwachten, eerst kijken hoe de hazen lopen voordat je pogingen tot etnische zuivering veroordeelt: dat noemen ze bij ons normaal doen.




Web:
Sheila Sitalsing: lafjes afwachten, dat noemen ze bij ons normaal doen
TT:
Knusjes en intiem, een krachtig beeld ter onderstreping van de speciale relatie
Dat soort krompraat en flauwekul had Angela Merkel niet nodig
Lafjes afwachten voordat je pogingen tot etnische zuivering veroordeelt: dat noemen ze bij ons normaal doen



 

IRP: 
.

[an error occurred while processing this directive]