Volkskrant.nl, 23-03-2016, door Beri Shalmashi .2010

De zere plek ligt hier

Mijn beste vriendin is terug van weer eens een lange tijd in het buitenland. Los Angeles, dit keer. Ze werd er vrienden met de leukste Oscarwinnaar, sierde nog even de stranden van Mexico, om vervolgens een klusje te doen in Johannesburg. Want zo is zij.

Tussentitels: We waren nog geen dag verder of aan de andere kant van de stad werden aanslagen gepleegd
De mogelijke plegers komen niet van Jupiter, maar zijn naar het lijkt twee broers uit Brussel


We zitten bij haar in de woonkamer, op het tapijt op de grond, te hangen met een kop thee. 'Ik heb hier veel gemist he?' vraagt ze. Ze heeft het over de aanslagen in Parijs, enkele maanden geleden. Dat haar vrienden in Amsterdam vertelden over hoe hier plots de sfeer omsloeg. Dat we alert waren. Ik vraag haar of het fijn was, in dat verre LA. 'Jullie liggen te slapen, met dag en nacht omgedraaid, terwijl er in de wereld van alles gebeurd.'

'Alsof LA niet ook de wereld is', zegt ze. Ik besef hoe ik opgesloten zit in een eurocentrische bubbel, die ze doorprikt. In mijn beleving lijkt het alsof alles zich alleen maar hier afspeelt, tot een straal van vijf uur vliegen, in Erbil. Toen ik daar nog woonde, kwam ze regelmatig langs. We delen mooie herinneringen aan die tijd en broeden nu op plannen om terug te gaan. We hebben het over de paradijselijke lente en over veiligheid. Voor de oorlog tegen IS reden we zo door een oliestad als Kirkoek, wat toen ook al geen goed plan was.

Misschien voel ik me overal veilig, totdat het mis gaat. En dan voel ik me er na een tijdje ook gewoon weer veilig. Maandag zat Peter Vandermeersch bij De Wereld Draait Door, hij wandelde zondag door de buurt waar Abdeslam werd opgepakt. Om de sfeer te proeven. Er werd hem gevraagd of hij zich veilig voelde, daar waar zoveel SyriŽgangers zijn opgegroeid. 'Op zich wel', zei hij.

We waren nog geen dag verder of aan de andere kant van de stad werden aanslagen gepleegd. In razend tempo verspreidt de angst zich weer. Al heb je het soms zelf niet in de hand, ik weiger in Europa bang te raken als ik dat zelfs in Irak niet zomaar ben. Premier Rutte noemde de gebeurtenissen in Brussel weer een aanslag op 'onze manier van leven', net als in Parijs. Het zit veel dieper dan dat. De mogelijke plegers komen niet van Jupiter, maar zijn naar het lijkt twee broers uit Brussel.

Het helpt de sfeer niet dat opiniemakers, journalisten, blaaskaken, politici, en vervolgens een complete samenleving, mensen uitsluiten. Dat je doet alsof de ander een mindere manier van leven heeft. Als je het mij vraagt, is het dat gevoel dat wordt aangevallen. Het gevoel van onaantastbare superioriteit. Het feit dat de manier van leven van de een meer waard is dan dat van de ander. Ook als die in feite weinig verschillen van elkaar. Het is de verschillen oneindig uitvergroten. Mensen uit elkaar trekken. Net zo lang tot sommigen zich liever associŽren met terroristen in de ruÔnes van SyriŽ, dan met de mensen die misschien wel net als zij in Europa werden geboren. Dat zeg ik niet om zulk onmenselijk groot kwaad goed te praten, maar omdat de zere plek hier ligt. IS, Al Qaida, etcetera, zijn een gruwelijk excuus, voor beide kanten, om naar elders te wijzen.



IRP:  

[an error occurred while processing this directive]