Bronnen bij Denkmethoden: eenvoud
|
13 mrt.2011 |
Een aardig voorbeeld van de een toepassing van de methode der simpelheid, uit
de techniek::
.
Uit: De Volkskrant, 12-03-2011, column door Bas Haring
En ik maar denken aan complexe camera's en computers
Tussentitel: Wat vreselijk simpel. En wat confronterend
Mijn zusje was jarig en zou een klein cadeau van me krijgen. Mijn zusje houdt
van frutsels: hebbedingetjes uit cadeauwinkels. In zo'n winkel kreeg ik een
korte demonstratie van iets nieuws. ...
Ze zette een soort van wagentje in vliegtuigvorm op tafel dat
prompt begon te rijden. Best wel hard en het dreigde over de rand van de tafel
te scheuren. Net op tijd draaide het vliegtuig-karretje een slag - vanzelf - om
vervolgens langs de rand door te rijden. Bij de hoek aangekomen draaide het weer
en zo bleef het karretje langs de rand van de tafel en viel het er niet vanaf.
Wat grappig. Hoe zouden ze dit maken? Vroeg ik me af. Ik heb
ooit wel eens een robotje gebouwd - van Lego - en peinzend bouwde ik in mijn
hoofd een robot die niet van tafel zou rijden. De robot zou een camera moeten
hebben. Om de rand van de tafel te kunnen 'zien'. Dat is nog niet zo
gemakkelijk. Als het een beetje donker is, werkt zo'n camera niet goed en je
zult nog heel wat moeten programmeren om een goede 'tafelranddetector' te maken.
Een computer zou er dus ook in moeten. ...
Hoe proppen ze dat allemaal in zo'n klein karretje? Het ding was 4
centimeter lang. En hoeveel moet zoiets wel niet kosten? Als er een camera, een
computer en elektronica in zit. Niet meer dan 3, 95 euro, blijkbaar. Want zoveel
kostte het karretje.
Maar wat helemaal verbazingwekkend was: er zat geen computer
in. Geen camera, zelfs geen motor en geen batterij. De robot was een
opwindwagentje. Een opwindwagentje dat zo slim in elkaar zat dat-ie niet de
tafel viel. Rara, hoe kan dat?
Het blijkt verdomde simpel te zijn. Onder de voorkant van het
ding zit een klein plastic palletje dat tegen het oppervlak van de tafel drukt.
Bij de rand van de tafel is er niks meer om op te drukken en floept het palletje
een stukje naar beneden. Feitelijk is het palletje een soort tafelranddetector,
maar dan een heel goedkope. Het naar beneden floepen van het palletje zorgt
ervoor dat één van de twee achterste wielen die het wagentje voortstuwen naar
achteren begint te draaien in plaats van naar voren. Het wagentje draait een
kwartslag. De tafelranddetector floept weer naar boven en de wagen vervolgt zijn
weg. ...
Wat vreselijk simpel. En wat confronterend voor mij. Ik zat
direct te denken aan camera's, computers en ingewikkelde machinerie terwijl het
veel simpeler en veel slimmer kon. Zo zal het vaker gaan, bedacht ik me. Dat
dingen in werkelijkheid heel simpel in elkaar zitten, terwijl ze complex
overkomen. Misschien is het met de meeste beesten zelfs wel zo, en met ons. Dat
we ingewikkeld lijken, maar eigenlijk simpel zijn. ...
Red.: Bingo. De achtergrond is dat meerdere system die op
zichzelf al ingewikkeld zijn, moeilijk kunnen samenwerken. De mens is wel
ingewikkeld als totaal systeem, maar de losse onderdelen kunnen tussen elkaar
niets anders dan (redelijk) simpele interacties hebben.
Naar Denkfouten
,
Alg. semantiek, lijst
,
Alg. semantiek, overzicht
,
Algemeen, overzicht
, of site home
.
|