De Volkskrant, 23-11-2010, door Tjerk Gualthérie van Weezel .2010

Achterklap in de Zuidas-jungle

Drie jonge vrouwen die hun carrière op de Zuidas begonnen, houden sinds twee jaar een weblog bij. Deze week verscheen hun boek. ‘De absolute alfamannen van de Zuidas zijn de investment bankers.’

ZoZa’s noemen ze zichzelf. Geen voornamen en al helemaal geen achternamen. ‘Tot zaterdag, de ZoZa’s’, staat er onder een email om de interviewafspraak te bevestigen. Een bericht op de voicemail wordt afgesloten met ‘groeten van één van ons’.
    Het is de afkorting van hun web- log, zozuidas.nl. De drie jonge vrouwen, twee advocaten en een bankier, houden dat sinds twee jaar bij. Maandelijks trekken hun lichtvoetige berichten ‘over het wel en wee op de Zuidas’ zo’n tienduizend bezoekers. De zedenschets van het Amsterdamse zakendistrict wordt gespeld door werknemers van banken, accountants- en advocatenkantoren, zo wijst een analyse van de bezoekerscijfers uit.
    Al die tijd is het de drie jonge vrouwen gelukt anoniem te blijven, en dat willen ze graag zo houden. ‘Zodra bekend zou worden wie de berichten schrijft, is het einde oefening. Dan vertelt niemand ons nog iets.’
    Die anonimiteit levert vreemde situaties op, vertelt ‘een van hen’. ‘Een collega mailde laatst een stuk dat ik zelf geschreven had. Ik zei maar dat ik het herkenbaar vond.’ Als iemand toch iets vermoedt, dan krijgt hij een glasharde ontkenning. ‘Zelfs mijn huisgenoot weet niet dat ik dit doe.’
    Ook bij de feestelijke presentatie van het boek Zo Zuidas, Overwerk & Achterklap in de Amsterdamse kantoorjungle, dat deze week verschijnt, moet de identiteit van de ZoZa’s geheim blijven. ‘Misschien zijn we in het publiek aanwezig bij de presentatie, misschien ook niet.’
    De ZoZa’s gunnen hun lezers een vrolijke blik achter de glanzende ramen die vanaf de A10 slechts imposante luchten weerspiegelen. Studenten die een carrière tussen de grijze pakken overwegen, weten na het lezen van dit boek waaraan ze beginnen.
    Een gesprek naar aanleiding van zes citaten die de ZoZa’s de afgelopen jaren publiceerden:

‘We begonnen een aantal jaar geleden op de Zuidas. Slim, een kick ass persoonlijkheid, een strak 24-jarig lijf en bijbehorende frisse teint.’

‘Het bizarre is dat we eigenlijk geen flauw idee hadden wat het werk op de Zuidas zou inhouden. We waren rechten en economie gaan studeren, omdat je er alle kanten mee op kan. Op een gegeven moment beginnen al je medestudenten aan elkaar vragen, ‘Naar welk kantoor wil jij?’ En dan denk je, ja, naar welk kantoor wil ik?
    ‘Al die grote firma’s, of het nou bankiers of accountants zijn, hebben recruiters in dienst. Die proberen de geschikte studenten binnen te halen. Ze paaien je met uitjes naar New York of Hongkong. Het gesprek gaat over de cultuur op het kantoor. Op basis daarvan kies je: ‘Hier is het lekker internationaal.’ Als je ergens getekend hebt, zegt je omgeving: wat knap dat je daar binnen bent gekomen.
    ‘Dan pas blijkt dat het werk op zijn zachtst gezegd geen rocket science is. Het is in het begin papier hamsteren. Creativiteit heb je er niet voor nodig en klanten krijg je niet te zien. Soms zit je dagenlang voor een due dilligence-onderzoek (boekenonderzoek, red.) in de kelder van een gebouw documenten door te spitten, op zoek naar een specifiek zinnetje. Dit doe je vaak tot laat en in de weekenden. Een echte feutenklus.
    ‘Alles wordt aanvankelijk gecompenseerd door het gevoel dat je uitverkoren bent. Met je jonge collega’s heb je minimaal twee borrels per week. Je verdient ook veel. Pas na een paar jaar, enkele kilo’s en heel wat overuren later, vraag je je af: ‘Hoe ben ik hier ook alweer terecht gekomen?’

‘Zuidassers zitten in een gouden kooi.’

‘Het startsalaris valt wel mee, althans dat vinden we nu. Het ligt rond de 2.400 euro. Netto. Maar je maakt behoorlijk snel stappen. Het kopen van een eigen huis wordt door al je collega’s aangeraden. Invest in bricks, klinkt het. We hebben alle drie collega’s die totaal niet gelukkig zijn met het werk dat ze doen, maar er toch mee door blijven gaan omdat ze anders hun huis niet meer kunnen betalen.’

‘De Zuidas is net animal planet’

‘De absolute alfamannen van de Zuidas zijn de investment bankers. Zij hebben de leiding bij fusies en overnames. Dan heb je hun geeky neefjes, de strategy consultants. Ook zij staan hoog in aanzien aanzien omdat ze vaak een moeilijke bètastudie hebben gedaan en als broekies al Raden van Bestuur adviseren. Bovendien is de selectie voor die kantoren heel zwaar. Zeven rondes ofzo, waarin je vragen moet beantwoorden als ‘hoeveel pingpongballetjes passen er in een Boeing 747’ en ‘waarom zijn putdeksels rond’. Dat laatste antwoord is overigens, omdat vierkante putdeksels onder een bepaalde hoek door het gat kunnen vallen.
    ‘De accountants en de advocaten staan lager in aanzien. Dat zijn de horigen. Ze worden per uur ingehuurd door bedrijven. Vooral investment bankers hebben er lol in om hun advocaat op vrijdagmiddag een contract te vragen en er fijntjes aan toe te voegen dat ze dat maandag op hun bureau willen hebben. Daar gaat je weekend weer, maar je hebt het maar te slikken. Anders gaan ze de volgende keer naar een ander kantoor.’

‘Dus als je lekker efficiënt bezig bent verspil je geen tijd aan zoiets extravagants als een privéleven.’

‘Vrienden die niet op de Zuidas werken, verlies je snel uit het oog. Je moet afspraken steeds afzeggen omdat er nog een klus af moet, of omdat er ’s avonds nog een conference call is gepland met Amerika. Je doet bijna alles met je collega’s van kantoor. Eten, uitgaan, weekendje skiën. In de lift zit iedereen dan zijn blackberry te checken.
    ‘Als je een kind krijgt, kun je je niet meer zo gemakkelijk aan dat privéleven onttrekken. Dan wordt het werk echt zwaar.
    ‘We hebben collega’s die thuis een peuter hebben en dan tot drie uur ’s nachts moeten doorwerken omdat een contract af moet. En de volgende dag weer vroeg op kantoor. Hoe hou je dat vol?’

‘De kunst is om op je senior te lijken zonder dat je je authenticiteit verliest. Het gros van de mensen lukt dit niet. Maar hé, de finale halen is ook geen makkie?’

‘De organisatie is een trechter, vooral bij de advocatenkantoren. Bovenaan staan de partners. Word je uiteindelijk geen partner, en dat willen de meeste vrouwen niet, dan moet je eruit. Tot die tijd vertrekken er bij elke promotieronde collega’s. De mensen die er het eerst uitvliegen, kunnen zich niet goed genoeg conformeren. Ze zijn ‘anders’, de groep wordt steeds eenvormiger. Pas als je partner bent, kun je je weer wat excentrieke trekjes veroorloven.
    ‘Om erin te blijven, moet je veel tijd op kantoor doorbrengen, je presentatie moet op orde zijn en je moet passen bij de mensen die over je beslissen. Zonder te slijmen.
    ‘Goede hobby’s zijn gezonde Hollandse buitensporten, zoals fietsen, zeilen en schaatsen. Ook een orkest is oké. Maar als je in het weekend voor de lol veldslagen gaat naspelen, heb je al snel een kruisje achter je naam.’

‘Op zoek naar een ticket richting een spannende nieuwe baan. Weg uit je saaie project en weg van je saaie collega’s. Niet echt natuurlijk.’

‘Banenporno noemen we dat. Maar één van de ZoZa’s blijft zeker op de Zuidas, de andere twee beraden zich. Niet zoals de types die met enige regelmaat in het Financieele Dagblad staan omdat zij het ‘over een andere boeg gooien’ en een ngo oprichten. Maar misschien gewoon bij een kleiner kantoor of binnen een bedrijf. Met vaste werktijden. Daarvoor is een baan op de Zuidas een perfecte vooropleiding.’
 


Naar Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]