De Volkskrant, 02-07-2011, door Eileen Ros. .2010

AlbaniŽ

De plek van Adelheid Roosen

Adelheid Roosen (53) is theatermaakster. Vanaf vandaag tot 10 juli acteert ze in muziektheater #Moes, waar ze samen met Paul Koek de artistieke leiding heeft.

Waar zit je het liefst?

Daar vraag je me wat! Ik beweeg het liefst. Tijdens vakanties leg ik duizenden kilometers af met de auto. Van dorp naar straat, van woestijn naar snelweg. Maar als ik echt moet kiezen: AlbaniŽ. Dat vind ik zo iets wonderlijks.

Waarom?
Ik reed met mijn vriend twee maanden door Oost-Europa, toen deze landen zich aansloten bij de Europese Unie. Ik wilde onze nieuwe buren ontmoeten. AlbaniŽ was het daverend slotstuk, het land van de laatste communistische president Enver Hoxha en geniale auteur Ismail Kadare. We reden de grens over, langs het douanehuisje en opeens, vijf meter verder, hield het asfalt op! Daarna volgt een rotspad waarvoor je een tractor nodig hebt. Heel geestig.

Een plek voor avontuur?
Zeker. Het land was nooit eerder open voor toerisme. De dingen die hier vanzelfsprekend zijn, als commercie, dringen daar net binnen. AlbaniŽ kreeg geen tijd om zich in alle rust opnieuw op te bouwen. Overal stonden niet afgebouwde hotels en huizen, geraamtes van beton. Met daardoorheen parasols, vlaggetjes, reclames van westerse biermerken en telefoonmaatschappijen. Schreeuwend lelijk.

Een land van uitersten?
Misschien. Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Wel bestaat er een vreemd mooi dorp in AlbaniŽ, GjirokastŽr, het geboortedorp van voormalig president Hoxha ťn schrijver Ismail Kadare. Als een van de weinige plekken bleef het de betonblokken van het communisme bespaard. Bij aankomst lijkt het alsof je een openluchtmuseum binnenrijdt. Overal staan kleine huisjes, zijn smalle steegjes, kinderkopjes, patio's met kleine theehoekjes en weelderige bloemenstruiken. En dat terwijl de president die er woonde het communisme verkondigde. Bizar. Midden in AlbaniŽ een stukje oud-Europa. Ik dacht steeds: wow!

Is AlbaniŽ niet onveilig?
Niks van gemerkt. Ik ben niet bang aangelegd. De mensen in AlbaniŽ zijn erg goed van vertrouwen. We kwamen aan in hoofdstad Tirana. Zonder contanten; nergens een pinautomaat te vinden. Opeens zag ik een auto met Nederlands nummerbord rijden. Ik rende erheen, bleek het een gastarbeider in Nederland te zijn geweest! Binnen een minuut drukte hij ons hupsakee, 200 Euro in de hand. Een lening voor een hotel en eten en drinken, die we twee dagen later terug betaalden. Geweldig.'

Is er ook een plek waar je nooit meer naartoe wilt?
En of ik die heb. Benidorm! Nůůit meer.

Was het zo erg?
Ja. Ik moest erheen om een bus met schilderijen op te halen voor een bevriende kunstenares. Beton, beton en nog meer beton. Overal waar je kijkt staan flats, reclameborden en menu's in het Duits en Nederlands. Braadworst en polonaise: een wereld van wansmaak. Ik ben de laatste meters gaan rennen. Ik ga nooit meer die wereld in!

 

IRP:   Verwijzing naar Albanie-verzameling. Maffia. Minst vertrouwne in de hele wereld. Primaidefondsen. Geweren in de hoek van de kamer. Russell, Explosie. Hadimassa, Duinhoven, Oster



Naar Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]