De Volkskrant, 06-02-2013, van verslaggever Bart Dirks .2010

'Velen hebben zich na de ramp niet bekeerd'

In Zeeland is ophef over een dominee die de Watersnoodramp een straf van God noemde. 'Twintig jaar geleden zei ik het ook, toen reageerde niemand.'

Tussentitel: Degene die zijn verdronken, kwamen toch thuis. Dat is toch positief? - Lambrecht Quist - Emeritus predikant

De Watersnoodramp van 1953 was een straf van God en de mensen hebben er weinig van geleerd. Immers, de kerken zijn op zondag steeds leger. Dat zei de hervormde emeritus predikant Lambrecht Quist (81) vrijdag tijdens een meditatief moment bij de herdenking van de ramp in Stavenisse (gemeente Tholen).

Uw overdenking heeft tot veel ophef geleid in Zeeland.
'Ik had nooit verwacht dat iedereen het met me eens zou zijn. Als je wordt gevraagd voor zo'n meditatief moment, dan moet je met de nodige reserves je verhaal doen. Dat heb ik geprobeerd. Ze kennen me: twintig jaar geleden bij de herdenking in Stavenisse heb ik met andere woorden hetzelfde gezegd. Toen nam niemand er aanstoot aan. Tien jaar geleden werd ik ook gevraagd, maar toen kon ik niet vanwege een hartoperatie.'

Heeft u de ramp meegemaakt? 'Ja. De eerste 33 jaar van mijn leven heb ik in Stavenisse gewoond; ik was 22 tijdens de Watersnood. Ik heb aan het herstel van de zeedijken meegewerkt. Toen speelde al de discussie onder sommige mensen: was de ramp de hand des Heeren of louter toeval? Toen twijfelde slechts een kleine groep. Vorige week vrijdag heb ik gezegd dat veel mensen zich na de ramp niet hebben bekeerd. De kerk zat vroeger vol in Stavenisse, maar als ik er nu nog wel eens preek zijn er misschien vijftig gelovigen. Helaas.'
De burgemeester van Tholen heeft excuus aangeboden voor uw woorden.
'Dat vind ik erg van hem. Eerst was hij juist positief over wat ik had verteld. Misschien heeft hij onder druk excuses aangeboden. Maar waarvoor precies, dat weet ik eigenlijk niet.'

Kennelijk heeft u toehoorders gekwetst.
'Ik heb na afloop ook positieve reacties gehad van gelovigen die na de ramp en nu nog troost vinden bij de Heere. Mijn woorden zijn verkeerd en eenzijdig uitgelegd. De titel van mijn meditatie was 'Christus, de Rots van ons behoud', uit het bijbelboek MattheŁs. Ik heb benadrukt dat mensen de ramp hebben overleefd. En degenen die zijn verdronken, kwamen toch Thuis, met een hoofdletter, bij de Heere. Dat is toch positief?'

De herdenking moest troost bieden, geen hel en verdoemenis.
'In de Bijbel staat: 'Ik heb ze geslagen, maar ze hebben de pijn niet gevoeld.' Die zin heb ik geciteerd en gezegd dat mensen de pijn en het verdriet van de ramp wel degelijk voelen, tot op de dag van vandaag.

'Toch zijn de mensen sinds de ramp eerder van de kerk vervreemd. Mijn uitgangspunt voor het meditatief moment was: in 1953 is ons leven wel of niet geboren in Christus. Daar klonk een waarschuwing in door, een vraag. Heeft deze ramp ons dichter bij God gebracht of verwijderd? God heeft geen lust in onze dood, maar wel in onze bekering.'



Naar Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]