De Volkskrant, 25-01-2011, door Gijs Scholtens .2010

Missie in Kunduz is in ons eigen belang

Vanaf het begin had keer op keer duidelijk gemaakt moeten worden dat de veiligheid in het geding is.

Gijs Scholtens | Gijs Scholtens maakte zeven maanden deel uit van het Provinciaal Reconstructie Team in Uruzgan om het justitieapparaat te helpen opbouwen. Hij publiceerde Taskforce Uruzgan.

Tussentitel: De bevolking moet vertrouwen krijgen in eigen Afghaanse overheid

Voor de gemiddelde Nederlander is Afghanistan Verweggistan, een onherbergzaam land met struikrovers en geiten ergens in AziŽ. Wat daar gebeurt, is een ver van ons bed-show. Toch hebben we daar vier jaar lang in een provincie, waar nog nooit iemand van had gehoord, Uruzgan, miljoenen uitgegeven en levens van onze jongens en meisjes op het spel gezet. Die sneuvelden ook daadwerkelijk, of raakten gewond, werden soms voor het leven invalide.

Als dat allemaal al ergens goed voor was, dan is vier jaar voor zo'n klein land als het onze toch echt wel voldoende geweest. En dan nu weer naar Kunduz om ongeletterde politiemannen te leren vechten tegen ander gespuis? Een hek eromheen zetten en ze het zelf maar laten uitzoeken! Zo is het gevoel bij velen, niet alleen bij de gemiddelde burger, maar ook bij politici, die er zelfs een kabinet over hebben laten vallen.

We moeten ons schamen. Te beginnen het (vorige) kabinet. Keer op keer, en elke dag opnieuw, had duidelijk gemaakt moeten worden dat een missie in Afghanistan ook, en in de eerste plaats, in ons eigen belang is. Van belang voor onze eigen veiligheid. Wanneer Afghanistan zou terugvallen tot een Taliban-bewind of elkaar bevechtende krijgsheren, zal het weer een uitvalsbasis voor het internationale terrorisme worden.

Een aanslag in Nederland is net zo gemakkelijk gepleegd als in New York, Londen, Madrid of Mumbai.
Het is dus geen ver van ons bed-show, maar puur eigenbelang, los van alle humanitaire redenen.

Curieus is dat de PVV zo tegen de missie is. Wordt Wilders niet permanent beschermd tegen een mogelijke aanslag op zijn leven door moslimterroristen/fundamentalisten?

Hoe kun je denken dat je een land dat 30 jaar oorlog en ellende heeft gekend, in vier jaar weer op eigen benen kunt helpen en kunt veranderen in een naar Afghaanse normen stabiele samenleving? Dat is een proces van jaren, van decennia.

Verder had van het begin af aan duidelijk gemaakt moeten worden dat het daar geen spelletje is, maar gewoon oorlog of burgeroorlog, of hoe je het dan ook wilt noemen, waar onze commando's bikkelhard hebben gevochten. Natuurlijk hadden Nederland niet uit Uruzgan weg moeten gaan. We hadden daar in een beperkte opzet datgene moeten blijven doen waarin we de afgelopen vier jaar hadden getoond goed te zijn: opbouwwerkzaamheden, waarbij gold: 'vechten waar nodig en opbouwen waar mogelijk'.

Dat is echter napraten. We kunnen het nu een beetje goedmaken door opnieuw een bijdrage te leveren. De beperkte geÔntegreerde politiemissie naar Kunduz is dan ten minste iets, ook al is de missie wederom niet zonder gevaar.

Ook Kunduz is gevaarlijk; de gouverneur werd een paar maanden geleden in de moskee tijdens het bidden opgeblazen.

Politierekruterings- en politietrainingscentra zijn een gewild doelwit voor aanslagen. 'Buiten de poort' is het al helemaal niet veilig en natuurlijk zullen onze trainers mee naar buiten moeten. Alleen droog oefenen is voor theoretici.

De missie raakt de kern van wat in Afghanistan nodig is en is niet beperkt tot het trainen van die ongeletterde politiemannen, maar bestaat ook in het leveren van een bijdrage aan het herstel van het justitieapparaat. De kern is immers dat een militaire overwinning niet bestaat, maar dat de bevolking vertrouwen moet krijgen in de eigen overheid. Pas dan komt er, insh'allah, hopelijk weer een normale Afghaanse samenleving tot stand. Dat is ook in ons belang en daarom moeten we dus wel weer naar Afghanistan.

 




Naar Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]