Linkse denken: heilandcomplex
|
21 jan.2011 |
Het heilandcomplex is één van de meest irritante trekken van het linkse
denken, zo niet het meest. Het heeft ook een archetype die buiten de eigen
kring overeenkomstig gehaat is: Jan Pronk. Deze heeft het bijvoorbeeld bestaan
schuld te bekennen, namens Nederland, aan het drama in Srebrenica, de moord door
Serviërs op moslims tijdens de burgeroorlog in voormalig Joegoslavië. In feite is
Nederland nooit bij Srebrenica betrokken geweest, want dat was de Verenigde
Naties - Nederland had daarover niets te vertellen. Nederland heeft wel troepen
geleverd aan de VN. Maar dat levert op geen enkele manier een kwestie van
verantwoordelijkheid op. Desalniettemin heeft Pronk er onder het bekende gebruik
van dramatiek over staan oreren als "onze schuld omdat wij niet genoeg gedaan
hadden". Net als over een schier eindeloze reeks andere
zaken waarin hij meent een heilig oordeel te moeten vellen, waarbij de
grote gemeenschappelijke deler is dat hij in iedere vorm van conflict of
belangentegenstelling kiest voor de partij die het donkerst, het vreemdst, of
het meest achterlijk is, onafhankelijk van alle andere factoren. Op de onder
beschreven manier:
Uit:
De Volkskrant, 13-01-2011, ingezonden brief van H. Geers (Heerde)
Krokodillentranen
PvdA-coryfee Jan Pronk volgt het debat over de politie-trainingsmissie naar
Afghanistan vanuit zijn tweede huis in Zwitserland (Ten Eerste, 11 januari).
Wie herinnert zich nog de televisiebeelden uit 1992 van deze
PvdA-minister voor Ontwikkelingssamenwerking tijdens een overleg met de Kamer?
Pronk was tijdens het uitbrengen van het verslag zo geëmotioneerd over zijn
bezoek aan een vluchtelingenkamp in Somalië, dat de tranen over zijn wangen
vloeiden. Zoveel ellende had Pronk nog nooit bij elkaar gezien; de mensen
stierven voor zijn ogen.
Ik mag hopen dat dit pas het tweede huis van meneer Pronk is
(al staat het dan wel in Zwitserland), nadat hij zijn eerste woning in Nederland
heeft verkocht of verlaten. Ik heb geen idee hoe het de vluchtelingen van
destijds vergaat. Zouden zij al een ander kamp hebben? Vast geen huis.
Red.: Natuurlijk pleitte Pronk voor de "politiemissie"
die bestaat uit het opleiden van clanleden tot terrorist, en die de leden van de
overige clans tot dusdanige woede brengt dat vrede in Afghanistan iets van de
22-ste eeuw en later gaat worden.
In hetzelfde tijdsbestek:
Uit:
De Volkskrant, 22-01-2011, column door Martin Sommer
Het eerste Wiki-slachtoffer
Veel grappen kunnen er niet af in die duizenden telegrammen naar Washington,
blijkt uit de WikiLeaks. Zegt de Haagse topambtenaar Afrikaanse zaken tegen zijn
Amerikaanse collega: eigenlijk zou je een prijs op het hoofd van die
rebellenleider Kony in Noord-Congo moeten zetten. ...
Daarna lekt het uit en is Jan Pronk op de radio
verontwaardigd. Schande. De betrokken ambtenaar moet worden berispt. En Kony,
specialiteit: vrouwenverkrachten en kindsoldaten, mag niet worden doodgeschoten
maar de VN zouden hem moeten 'uitnemen en arresteren'. Aldus Pronk, liefhebber
van de VN, die niet bekend staan om hun doortastend optreden tegen slecht volk.
Jan, trek zelf je korte broek aan en op naar de Afrikaanse brousse.
...
Red.: Maar het liefst zou Jan Pronk alle miljard hongerige en
zielige negertjes uit Afrika naar Nederland halen, om ze hier te voeden en
school te geven. Waarna na het voltooien van deze heiligenarbeid, Jan Pronk zich
zou hebben teruggetrokken in zijn rustige woning in het kalme Zwitserland, om
zich voor te bereiden op zijn opname in de hemel.
Op het moment van schrijven is Jan Pronk de
persioengerechtigde leeftijd al ruimschoots gepasseerd, en er is dus behoefde
aan een nieuwe heiland. Die meende de PvdA gevonden te hebben in Job Cohen,
waarbij met name te denken valt aan zijn vondst van het theedrinken met
draaideurcriminelen van Marokkaanse afkomst en religieuze fanatiekelingen van
overige islamitische pluimage.
Maar ook Femke Halsema van GroenLinks en Alexander Pechtold
van D66 komen in aanmerking, als personen die zich omhullen met ruime
hoeveelheden van het heiligenparfum in hun strijd tegen de Grote Boeman Wilders
namens de vertrapte immigrant van binnen en buiten de grens van het Nederlandse
territorium.
En opkomend ten tijde van schrijven is PvdA'er Hans Spekman,
die we in de media zien opduiken zodra er weer op schandalige wijze een miljoen
mensen niet is toegelaten is tot Nederland door de kampbeulen van rechts, want
Nederland, en Europa, heeft tenslotte de plicht om alle vijf miljard
armoezaaiers die naar Nederland en Europa willen komen op te vangen (Nieuwsuur,
21-01-2011
, na 10:45 min. - overigens komt in het begin van deze uitzending ook Alexander
Pechtold langs - de heiligen-uitstraling van zowel Pechtold als Spekman is
daarbij door vergelijking extra goed waar te nemen). Hier een voorbeeld van de
denkfouten waar het heilanddenken toe leidt:
Uit:
De Volkskrant, 31-01-2011, van een verslaggever
Leers in beroep in zaak Sahar
Minister Leers van Immigratie gaat in hoger beroep tegen de uitspraak van de
rechtbank in den Bosch dat de 14-jarige Sahar en haar familie niet mogen worden
uitgezet naar Afghanistan. Dat schrijft hij in een brief aan de Tweede Kamer.
...
De PvdA-fractie reageert 'ontzet' op het besluit van Leers om
in beroep te gaan. 'Dit is gewoon een PVV-beslissing', aldus het Kamerlid Hans
Spekman. Hij doet een klemmend beroep op de minister om met een 'menselijke bril
naar de dossiers te kijken'. ...
Red.: Het heilandcomplex leidt automatisch tot institutionele
blindheid. Blindheid voor de andere kant van de zaken waarin men op grond van
zijn heilanddenken keuze maakt. In dit geval: kiezen voor het geven van geld aan
asielzoekers (inherent aan het toelaten van die asielzoekers) betekent het
onthouden of ontnemen van geld aan andere zwakkeren in de maatschappij, zoals
bejaarden en gehandicapten. Een menselijke bril kijkt met beide of alle kanten
naar een zaak - iemand als Spekman kijkt niet met 'een menselijke bril', maar
met "een ideologische bril" naar de zaak. Waarbij hij die ideologische
argumenten
tracht te versterken met de geur van heiligheid.
Van twee weken later de definitieve bevestiging van de
verheven status:
Uit:
De Volkskrant, 17-02-2011, van verslaggeefster Kim van Keken
Spekman had Leers willen slaan
Een opmerkelijke ontboezeming van het PvdA-Kamerlid Hans Spekman: hij bekent in
Vrij Nederland van deze week dat hij minister Leers van Immigratie
onlangs 'op zijn neus' wilde slaan vanwege diens omgang met het Afghaanse meisje
Sahar, dat hij terug wil sturen naar Afghanistan.
Spekman vindt de minister hypocriet omdat hij in de
Volkskrant onlangs sprak over zijn worsteling met de zaak, die veel emoties
oproept in de samenleving. 'Hij koketteert gewoon met zijn gevoelens over de rug
van zo'n meisje', aldus Spekman. 'Eerst zeggen dat hij het er zo moeilijk mee
heeft, en haar dan gewoon het land uit gooien. Als hij voor me had gestaan toen
ik dat interview las, had ik hem op zijn neus geslagen.' ...
Red.: Ja, Spekman heeft de status verworden van de bezitter
van absolute en heilige zekerheid. In tegenstelling tot de ondermaanse mensen,
die zich realiseren dat voor iedere uitkering aan een vluchteling er een
bejaarde geen verzorging krijgt.
Ook kandidaat: de redactie van het VARA-programma Zembla.
In de uitzending van 22-01-2011
houdt men een pleidooi voor het verschaffen van medische ondersteuning aan alle
circa 5,5 miljard mensen op de wereld die de moderne westerse geneeskunde niet
kunnen betalen.
Ook in aanmerking komt het gespreksprogramma Pauw &
Witteman, waar ieder gekleurd gezicht ruim baan krijgt om zijn of haar zaak te
bepleiten, erop neerkomende dat iedere belemmering voor immigratie opgeheven
moet worden - natuurlijk allemaal volstrekt zielige gevallen vergezeld,
vergezeld van het bijpassende portret van het huilende zigeunermeisje - een
voorbeeldje hier (12-01-2011)
.
Precies een week na het starten van deze verzameling, was er
al een glashelder voorbeeld in de actuele politiek van de werking van het
heilandcomplex:
Uit:
De Volkskrant, 28-01-2011, van verslaggevers Jan Hoedeman, Ron Meerhof
Sap trotseert oproer achterban
Jolande Sap, partijleider van GroenLinks, speelt hoog spel. Volgens een
peiling onder
de achterban is 80 procent van de leden tegen demissie. Toch stemde Sap in.
De instemming met de politie-trainingsmissie naar Afghanistan zet de positie van
Jolande Sap als leider van GroenLinks onder grote druk. Gedurende twee dagen van
intensieve debatten die donderdagavond laat uiteindelijk tot een ja leidden,
werd het verzet tegen de Kamerfractie en Sap steeds openlijker en ook feller.
Bijna 80 procent van de leden is tegen, bleek uit een
opiniepeiling. Leden dreigden donderdagavond met opzeggingen en met een motie
van wantrouwen tegen Sap op het partijcongres van 5 februari. Veel leden vinden
dat de missie een veel te sterk militair karakter heeft en snappen niet waarom
de fractie toch heeft ingestemd. ...
Red.: Kortom: alle direct zichtbare belangen van Jolande Sap
wezen erop dat ze het voorstel van het kabinet moest afwijzen. Dan kan er maar
één zaak zijn die dat overruled: diepgravende emoties. En die emotie is hier
niet moeilijk te raden: het willen GOED doen en zichzelf daadoor GOED willen
voelen.
Maar laten we ven nog een stap terug nemen, en dit eens
beschouwen als een experimentele conclusie, en kijken of hij voorspellende
waarde heeft. Dan zou men bij een dergelijke diepgravende emotie, zaken als
draaien, sturing en irrationele dingen verwachten. En dit is de wat er
gebeurde:
| |
Sap leek eerder deze week nog naar een 'nee' te neigen, maar zocht
donderdag steeds nadrukkelijker naar argumenten om toch te kunnen
instemmen.
Wat veel kwaad bloed zette, is dat Sap in de loop van
donderdag duidelijk maakte nog die dag te willen doordrukken. Waar PvdA,
SP en PVV - tegenstanders van de missie - aanstuurden op uitstel van het
besluit tot na het weekeinde, voelde Sap hier niets voor.
Dat voedde vermoedens dat ze van plan was in te stemmen én
dat ze probeerde verdere discussie en overleg met de eigen partij in de
komende dagen te voorkomen. |
Ingegeven door emotie werd haar gedrag al ruim voor het daadwerkelijke besluit,
misschien deels onbewust, richting de al vaststaande uitkomst gestuurd.
En dat die emotie de ideologie van de "internationale
solidariteit" was, werd bevestigd in haar discussie met tegenstander Job Cohen -
die werd verweten de "idealen" op te geven (NOS Journaal Laat
). En daar waar die idealen overduidelijk niet realiseerbaar zijn in het
Afghanistan van de vechtende stammen, blijft er nog maar één werkend nut van het
ideaal over: het onderhouden van het heilandcomplex van de dwangmatige linkse
"hulpverlener".
En beelden wat later getoond in Pauw & Witteman
(28-01-2011
) haalt de allerlaatste twijfel weg: ze heeft "passie voor
internationale betrokkenheid".
Columnist en beroepscynicus Bert Wagendorp ziet het gebeuren
maar gelooft het niet:
Uit:
De Volkskrant, 29-01-2011, column door Bert Wagendorp
Gekweld
Tussentitel: Het was luchtfietsen met passie als valse legitimatie
Ik maak me sterk dat wereldwijd maar weinig politici zo geoefend zijn in het
gekweld kijken als die van ons. Bij zware besluiten kun je hier het lijden dat
de besluitvorming met zich meebrengt van de gezichten scheppen.
...
Dat komt allemaal weer heel goed van pas als we het hebben
over een pure geloofskwestie als de missie naar Afghanistan. Of onze
aanwezigheid daar zinvol is, is een discussie over het bestaan van God. Het
grote gelijk bestaat niet, of zal pas later blijken. Voors en tegens zijn
inwisselbaar, elke zekerheid is per definitie schijnzekerheid. ...
In de Tweede Kamer was het donderdagnacht integriteit versus
cynisme. Tegenstanders behoorden tot de cynici, voorstanders tot de integeren.
Althans, dat vonden de laatsten. ...
Jolande Sap had het de afgelopen dagen steeds maar over haar
passie voor Afghanistan, over haar passie voor de rechtsstaat daar en haar
passie voor de toekomst der Afghanen. Het was luchtfietsen met een beroep op
andermans geweten en passie als valse legitimatie. ...
Red.: Bert Wagendorp gelooft er niets van:
| |
Maxime Verhagen is met zijn perfecte snik de grootmeester van het
genre, Gerd Leers is er ook heel goed in. Maar Sap komt eraan. Het grote
melodramatische talent komt, dat is duidelijk, uit het zuiden, regio van
de passiespelen.
Sap werd donderdag het emotioneelst, toen ze uitlegde hoe
moeilijk het was een regering te steunen die werd gedoogd door de PVV.
Dat was een boodschap aan haar GroenLinkse achterban: zie mij staan, ik
huil bijna. Geloof mij, mijn waarheid is in bloed, zweet en tranen
geschreven, ik heb er voor geleden. Dan kan het toch geen leugen zijn?
Jawel, dat kan heel goed. |
Het is waarschijnlijk100 procent oprecht: de PVV wil niet helpen. Sterker: de
PVV is voordurend bezig het "helpen" door te prikken. Het is volstrekt
anathema voor de hulpverlenings-heiland.
Er is een burgeroorlog in het door stammenverschillen
gedomineerde Libië, waarbij in het westen driftig propaganda wordt gedreven voor
de "rebellen", uitsluitend omdat ze tegen dictator Kadhafi zijn:
Uit:
De Volkskrant, 31-03-2011, door Emiel van Dongen
Peiling | Interpretatie VN-resolutie
Wapens leveren aan Libische rebellen, een goede zaak?
De Libische rebellen verliezen terrein op Kadhafi. Hillary Clinton wil ze
bewapenen. Hoe verstandig is dat?
Hillary Clinton, minister van Buitenlandse Zaken van de VS, dinsdag na afloop
van de Libië-top in Londen: 'De VN-resolutie heeft volgens de VS het
absolute verbod op het verstrekken van wapens aan Libië gewijzigd of terzijde
geschoven. Een legitieme overdracht van wapens zou dus kunnen als een land
daarvoor kiest.'
...
VVD-Defensiespecialist Han ten Broeke in de Tweede Kamer, stelde eerder deze
week dat VN-resolutie 1973 het bombarderen van gronddoelen rechtvaardigt als die
Libische burgers direct bedreigen: 'De resoluties reppen over de bescherming
van de burgerbevolking, een no-flyzone, een wapenembargo en uitdrukkelijk niet
over een verandering van het regime. Het leveren van wapens aan rebellen valt
daar dus niet onder. Bovendien: aan wie lever je, wat zijn dat voor groepen? Je
hoeft maar naar de wapenleveranties aan rebellen in Angola en Afghanistan te
kijken om te zien hoe dat later mis kan gaan. Wij willen ook hier de
VN-resolutie volgen.' ...
Red.: Zelfs bij de VVD heerst dit keer, bij
uitzondering, de stem van de rede. De ware heiland weet beter. Hij hoeft maar de
term "dictator" te horen, en zijn zwart-wit tolletje is al de goede kant op
gevallen:
| |
Mient Jan Faber, vredesactivist: 'Het lijkt me wel dat we
wapens moeten leveren. We moeten de opstandelingen ook trainen zodat ze
gedisciplineerd opereren en er niet meer van die wildwesttaferelen zijn.
In de resolutie staat 'alle mogelijke middelen', dus het lijkt me ook
juridisch mogelijk.' |
En daarbij zijn regelrechte leugens toegestaan, want die resolutie ging
alleen over het beschermen van burgers. Maar Mient-Jan Faber zit dan ook
net zo lang en net zo hard in het heiland-zijn, met onder andere acties tegen
kernwapens, als Jan Pronk . En wekt evenveel irritatie op:
Uit:
De Volkskrant, 01-04-2011, ingezonden brief van Leo van Bergen (Nijmegen)
Bewapende vredesactivist
Mient Jan Faber, omschreven met het woord 'vredesactivist', wil de
opstandelingen in Libië bewapenen (Ten eerste, 31 maart). Goed idee! Laten we ze
de kernwapens geven die in Volkel liggen. Zijn die in ieder geval Nederland en,
bij eventueel gebruik, ook meteen de wereld uit.
Naar Rechtse denken
,
Rechtse ideologie
,
Politiek lijst
,
Politiek & Media overzicht
, of site home
.
|