De Volkskrant, 28-03-2012, column door Patrick van IJzendoorn .2010

De politieke schade zit voor 'Dave' Cameron in de associatie

Peter Cruddas, de in ongenade gevallen fondsenwerver van de Conservatieve Partij, wist dat hij zich op glad ijs begaf toen hij enkele rijke 'geldschieters' toegang tot Downing Steet wilde verlenen. 'Besef wel', zo hield hij de undercoverjournalisten voor, 'dat jullie David Cameron te spreken krijgen, niet de minister-president.' Met deze disclaimer wilde Cruddas zijn baas in bescherming nemen. Hij heeft er het tegendeel mee weten te bereiken. Tegen zijn uitdrukkelijke wens wordt de premier himself door deze affaire nu gezien als de ideale schoonzoon van de gevestigde orde.
    Dat er in het Verenigd Koninkrijk een innige verhouding bestaat tussen zij die het land besturen en zij die het land bezitten - of zouden willen bezitten, in het geval van de vakbonden - is geen nieuws. Camerons voorbeeld Harold Macmillan belichaamde het establishment - dat toen nog bestond uit oud geld. Macmillans socialistische opvolgers regeerden samen met de vakbonden. Onder Margaret Thatcher troffen de vrije jongens van het nieuwe geld een gewillig oor in Downing Street. Deze trend werd voortgezet onder New Labour, wier architect Peter Mandelson een bewondering koesterde voor de filthy rich. Het enige verschil was dat de Bransons gezelschap kregen van de Bono's, Beckhams en Berlusconi's.
    Anders dan zijn voorganger Tony Blair probeert Cameron zich niet te associŽren met de rijken. Beseffend dat hij als zoon van een aandelenhandelaar, nazaat van koning William IV en Old Etonian de schijn op voorhand tegen had, wilde David bekendstaan als 'Dave'.
    Het ontkennen van zijn bevoorrechte achtergrond ging zo ver dat een beroemde groepsfoto van de Bullingdon Club, waarop hij blakend van zelfvertrouwen poseert, niet meer mocht worden afgedrukt. Cameron wordt er liever niet aan herinnerd dat hij lid was van een elitaire eetclub wier leden een spoor van vernieling achterlieten bij de horeca van Oxford.
    Nu, een kleine twee jaar premier, wordt hij opnieuw in verband gebracht met dure diners, al vliegen daarbij geen bloempotten door de ramen. Cameron is een uitmuntend gastheer, een gentleman die je, nog voordat je zelf beseft er trek in te hebben, de hollandaisesaus aanreikt.
    Er bestaat geen aanwijzing dat tijdens 'Chez Dave' het regeringsbeleid werd bepaald. Voor de gasten was het vooral een streling van hun ego, vooral als zij zowel op Downing Street Šls op landgoed Chequers mochten aanschuiven.
    De politieke schade zit hem in de associatie: tot Camerons kliek blijken een oliehandelaar te behoren die belangen heeft in LibiŽ, een projectontwikkelaar die profiteert van de geplande vereenvoudiging van het bestemmingsbeleid, een Zwitserse bankier die niets moet hebben van Brussel, een supermarkteigenaar die pleit voor genetisch gemanipuleerd eten, hedgefondsboys die een speculatiebelasting vrezen en de Dave-gezinde directie van 'The Daily Torygraph'.
    Voor gewone kiezers bevestigt de gastenlijst het vermoeden dat Dave's keukenkabinet toch vooral luistert naar de rijken. Uitgerekend deze week begon de Conservatieve Partij met een nieuwe ledenwerfcampagne. De slogan? 'Conservatieve Leden. De sleutel naar Downing Street.'
    Leden die ertoe doen, echter, hebben geen sleutel nodig.











Naar De toekomst, consumptie , De toekomst , Klimaat & Milieu lijst , Wetenschap overzicht , of site home .
 
[an error occurred while processing this directive]