De Volkskrant, 22-05-2010, door Arjan Peters 26 mei 2010

Postuum | Driek van Wissen

Hij bereikte veel mensen (foei)

Gewoon doen, was het devies van voormalig Dichter des Vaderlands, Driek van Wissen. Hij overleed vrijdag in Turkije.

‘Als dichten de rechtvaardiging van ons bestaan is, hoe zit het dan met al die andere mensen in dit café?’, kon Driek van Wissen zich afvragen, wanneer hij met boezemvriend en collega-dichter Jean-Pierre Rawie in hun Groningse stamkroeg Wolthoorn & Co om zich heen keek. ‘Hebben die dan geen rechtvaardiging?’ Met die woorden relativeerde Van Wissen de beroemde regels van J. C. Bloem: ‘Is dit genoeg, een stuk of wat gedichten/ Voor de rechtvaardiging van een bestaan?’

Gewoon doen, was het devies van Van Wissen, die vrijdag op 66-jarige leeftijd in het Turkse Istanbul overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding. Toegankelijk blijven, de humor niet schuwen, en je niet verschuilen achter moeilijke woorden. Als productieve en vormvaste light verse-dichter, winnaar van de Kees Stip Prijs 1987, maakte de immer goedlachse Van Wissen veel vrienden en ook wat vijanden – degenen namelijk die zijn poëzie veroordeelden als gemakzuchtige rijmelarij, en die zich in 2005 groen en geel ergerden toen hij na een intensieve verkiezingscampagne door middel van stemmen werd verkozen tot Dichter des Vaderlands.

Bij speciale gelegenheden mocht de Dichter des Vaderlands een gedicht maken, dat door NRC Handelsblad op de voorpagina hoorde te worden afgedrukt.

Maar in de jaren na 2005, toen Van Wissen de lier geregeld liet ruisen, werden zijn verzen in een steeds kleinere letter en dieper in de krant weggestopt.

Poetry International, met de krant organisator van het dichterschap, ging er zelfs toe over de reglementen zodanig aan te passen, dat de volgende Dichter des Vaderlands (Ramsey Nasr, sinds 2009) niet meer rechtstreeks door het volk gekozen kon worden. Om ongewenste verrassingen te voorkomen, werd door kenners een lijstje met genomineerden opgesteld.

Blijkbaar was het schandalig wat ik heb gedaan, zei Van Wissen daarover, met een zuur lachje. ‘Ik heb veel mensen bereikt. Dat is kennelijk niet de bedoeling van echte poëzie.’

Van Wissen werd op 12 juli 1943 geboren in Groningen, en was vanaf 1968 jarenlang docent Nederlands aan het Aletta Jacobs College te Hoogezand. In het sonnet Middelbaar onderwijs dichtte hij over het mooiste meisje van de klas, en de bebrilde docent: ‘Ach, hij vergeet hoe hij verdorde/ en hoe haar leven net begint./ In stilte wordt door hem bemind/ de schone vrouw, die zij zal worden.’

Vanaf de jaren zeventig begon hij te publiceren (‘een uit de hand gelopen hobby’), joyeuze strikjes te dragen, en liedteksten en verzen te maken voor radio- en televisieprogramma’s als Sesamstraat, Spijkers met koppen, Tien voor taal en Binnenlandse zaken.

Zijn gedichten werden verzameld in Onverwoestbaar mooi (2003), waarna nog twee bundels volgden met de vaderlandse geschiedenis in rijmvorm naverteld door Van Wissen en Rawie, en de verzen die hij als Dichter des Vaderlands maakte. Zijn columns en beschouwingen staan in De dikke Driek (2000) en De dikke Van Dale is mijn beste vriend (1989).

Zelf betwijfelde hij of zijn werk eeuwigheidswaarde had. En van de hemel had levensgenieter en voormalig katholiek Van Wissen al evenmin overspannen verwachtingen. Wel gebruikte hij het begrip hemel vaak in zijn gedichten, als metafoor, zo zei hij in een interview: ‘Petrus die twee homo’s met trouwringen aan de hemelpoort weigert omdat alleen de liefde van de Heer telt, en niet die van de heren.’


Naar Alfa-denken, eigenheid Alfa-denken , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]