De Volkskrant, 22-11-2007, ingezonden brief van Paul Jansen (Meerssen)  nov.2007

Machteloosheid

Het was eind jaren tachtig. Ik was leraar Nederlands, in de bovenbouw havo/vwo. Onderwijsgevenden, maar ook heel wat ouders, waren tot mijn ongenoegen niet bezig met de actuele ontwikkelingen. Op een ontmoetingsavond met klassementoren en de ouderraad ging het over wat de ouders als ondersteuning in de opvoeding van de school verwachtten. Dat was nogal wat. Ik was toen eigenlijk al behoorlijk overspannen en zag mijn ziel al weer kruipen. Ik was van mening dat ouders in de eerste plaats de opvoeders van hun kinderen zijn. Docenten zouden van die inspanningen de vruchten moeten kunnen plukken. Verrijken dus.
    Ik zat die avond tussen twee – overigens erg aardige en betrokken – moeders in. Eén vertrouwde mij tijdens de koffiepauze met lichte wanhoop in haar stem toe: ‘Meneer Jansen, u moest eens weten hoe moeilijk het is kinderen op te voeden.’ Ik heb toen nog net kunnen uitbrengen: ‘Dan kunt u zich zeker ook een voorstelling maken van hoe het is om er dertig van in de klas te hebben.’
    In 1990 heb ik met een stevige burn-out het onderwijs verlaten. Ik heb er een jaar of vijf over gedaan daar overheen te komen. Nu gaat mijn hartslag nog altijd omhoog als ik artikelen lees als ‘Die vreselijke ouders’ of ‘Pim Fortuyn voor gevorderden’ (Magazine en het Vervolg, 17 november).
    Vooral vanwege de ziekmakende machteloosheid niet gewoon docent te kunnen zijn, om op een eigentijdse en aansprekende manier kennis over te brengen. In een veilige, ondernemende, inspirerende en op innovatie gerichte setting zonder angsthazen aan het roer. In plaats van kinderjuf, kantinebeheerder, politieagent, reisleider, groepsleider of bezigheidstherapeut te zijn.


Naar Psychologische praktijktips , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]