Leids universiteitsblad Mare, 26-02-2009, door Thomas Blondeau 28 feb.2009

Feministe Stine Jensen wil niet alleen maar bimbo’s zien

‘Mijn borsten werden uitvoerig besproken’

Ze kreeg porno in de bus en een enkeltje Saoedi-Arabië inclusief boerka toegewenst. Schrijver en literatuurwetenschapper Stine Jensen klaagde de nieuwe hoerigheid aan en kreeg het flink te verduren. Op Internationale Vrouwendag houdt ze een lezing over beeldvorming van mannen en vrouwen.

Een blondine kijkt de verslaggever wulps aan. Haar handen bedekken haar boezem. Of wil ze net haar hemdje opengooien?
    Op weg naar de Amsterdamse flat van de blonde literatuurwetenschapper en essayist Stine Jensen (1972), is de foto van het sexy meisje niet te vermijden. Aan muren, containers en brugpijlers hangt de reclameposter voor een radiostation.
    Jensens verzet tegen de jarretelfilosofie en de nieuwe hoerigheid waarbij vrouwen haast verplicht worden tot platvloerse hitsigheid, getuigt blijkbaar niet van wereldvreemdheid.
    Zelf heeft Jensen de reclamecampagne nog niet opgemerkt, blijkt even later aan haar woonkamertafel. ‘Nee, nog niet gezien.’

Ik wou eigenlijk vragen wat er tegen wat dat soort vrouwelijk schoon is.
‘Ik zou het moeten zien. Als de hele stad er vol van hangt en er is geen ander aanbod dan dit – ik zie dus elke dag overal een bimbo die wat probeert te verkopen – dan is dat een plat en eenzijdig beeld. Op zich hoeft er niks mis mee te zijn. Maar als dat het enige beeld is in de openbare ruimte… Die ruimte is van iedereen, het is niet vanzelfsprekend dat die gecommercialiseerd wordt op deze manier. Die beelden spreken vooral vrouwen aan op hoe begeerlijk te zijn en niet hoe te begeren.
    ‘Ik zeg niet dat dergelijke beelden verboden moeten worden. Het hangt ook van de context af. Op een bepaald moment in de geschiedenis zou een dergelijke foto misschien wel bevrijdend kunnen werken. Het gaat om een algemene cultuurkritiek. Als we alleen maar bimbo’s te zien krijgen, laten we ons wel heel erg in de luren leggen door de commercie.’

De lezing die u gaat geven is vernoemd naar Annie Romein-Verschoor. Zij ging tot op hoge leeftijd de boer op met haar feministische boodschap. Begin jaren zestig wisten de plattelandsvrouwen niet wat ze hoorden. Kunt u een publiek bereiken dat zo ver verwijderd is van uw eigen sociale groep?
‘Die vraag heeft me eerder beziggehouden. Vorig jaar werd in een Delftse bibliotheek voor Internationale Vrouwendag een feestelijke middag gehouden waar ik één van de sprekers was. Het publiek bestond voornamelijk uit huisvrouwen met verschillende achtergronden. Heleen Mees (feministische NRC Handelsblad-columniste, red.) was voorzitter. Mees arriveerde met een sportwagen en kwam in een Chanel-pakje het podium op. En haar boodschap over ‘vrouwen aan het werk’ sloeg helemaal niet aan. De vrouwen in het publiek wilden een feestje vieren maar kregen de zweep. Mees was helemaal geen representant voor hen.
    ‘Een andere spreker, Halleh Ghorashi, hoogleraar diversiteit aan de Vrije Universiteit, slaagde er wel in iedereen aan te spreken vanuit haar migrantenachtergrond. Die kon wel een verbond sluiten.
    ‘Kan ik dat wel, diverse groepen aanspreken? Wel, ik val nog heel even onder kopje ‘jong’. Misschien dat ik jonge vrouwen kan aanspreken. Maar ja, over een paar jaar ben ik 39 en dan behoor ik voorgoed tot de orde van de gevestigde machtswellustelingen (lacht). Maar ik vrees dat het niet meer zo werkt dat je de vrouwen als één geheel kunt aanspreken. Je hebt verschillende rolmodellen nodig.’

Renate Dorrestein zei ooit tegen deze krant: ‘Als je je met feminisme bezighoudt, dan weet je dat je bakken kritiek over je krijgt.’ Iets van gemerkt?
‘Je wil niet weten wat ik over me heen heb gehad. Als je iets over porno of seks zegt, nou…Dat is best schrikken. Ik had niet verwacht dat er op internet zou komen te staan dat ik in boerka naar Saoedi-Arabië moet worden gestuurd (lacht). Of dat ik porno in de bus zou vinden. Of dat mensen vonden dat mijn schaamlippen moesten worden afgeknipt. Of dat mijn borsten uitvoerig werden besproken. Of dat er een pornofilmpje zou worden gemaakt met mijn hoofd en dat van Sunny (Bergman, regisseur van de documentaire Beperkt houdbaar, red.). Misschien wel naïef van me.
    ‘Meestal werd ik dan aangevallen op van die rechtse fora die de vrijheid van meningsuiting willen promoten. Maar door hun enorme gescheld zitten ze die vrijheid net in de weg. Een goed voorbeeld is dat manifest Slow sex van Brechtje Paardekooper en Dylan van Rijsbergen. Vond ik dapper van Dylan omdat hij zich als man heeft uitgesproken en getuigt over hoe het is om als man naar porno te kijken. Interessant en welkom in deze discussie. Maar op gegeven moment schreef hij op zijn weblog dat hij klaar was met dit onderwerp. Dat begrijp ik heel goed. Je wordt echt gelabeld.’

Mannen zijn aan herdefinitie toe, schreef u ooit.
‘Mannen zit daar best mee, volgens mij. Toen Harvey Mansfield, een Harvard-professor die voor een herwaardering van mannelijkheid pleit, Amsterdam aandeed, wist ik niet wat ik zag. De zaal zat vol met mannen! Ook jasje-dasjetypes. Toen ik bezig was met lezingen geven over bimbo’s en zo, kreeg ik vragen van jonge jongens daarover. Een jongen had net Deep Throat gezien samen met zijn vriendin. Toen ze daarna de liefde gingen bedrijven, hadden ze de hele tijd die film in hun hoofd. Vroeg hij mij wat hij daar nou mee moest? Mocht hij er nu wel of niet naar kijken?’

En, wat zei u toen?
‘Ik heb de vraag maar doorgespeeld aan Dylan die toevallig naast me stond. Maar de jongen vroeg zich af hoe hij die beelden weer van zijn netvlies kon krijgen. En dat is het waar het mij omdraait, de beeldcultuur. Eens je die beelden hebt gezien, kun je er niet meer van af. Daarom doet het er ook toe of nu een vrouw met een halfopen bloesje op de reclamezuil hangt of niet. Het gaat toch in je hoofd zitten.’

Annie Romein-Verschoorlezing door dr. Stine Jensen, referent: Anja Meulenbelt. Do. 5 maart, 20.00 uur, inloop met koffie vanaf 19.30 uur, Groot Auditorium, Rapenburg 73, gratis


Tussenstukken:
Over apen, Turken, mannen en vrouwen

Stine Jensen (1972, Denemarken) emigreerde op jonge leeftijd naar Nederland waar ze afstudeerde in filosofie en literatuurwetenschap. Ze promoveerde op Waarom vrouwen van apen houden. Een liefdesgeschiedenis in cultuur en wetenschap. Het boek kende een tweede leven nadat de gorilla Bokito ontsnapt was.
    Eerder schreef Jensen ondermeer een studie over vrouwelijke popmuzikanten De verlangenmachine en het boek Turkse vlinders, een journalistiek non-fictieboek over relaties tussen Turken en Europeanen, geïnspireerd door haar eigen verliefdheid op een Turkse kapper.
    Jensen maakte zich ook sterk voor de feministische zaak door in opiniestukken de seksualisering van de maatschappij in vraag te stellen. Ze was één van de initiatiefnemers van het Beperkt Houdbaar Manifest, een aanklacht die ondermeer schaamlipverkleiningen aan de kaak stelt. Ze verzorgt colleges aan de Vrije Universiteit. Dit jaar verschijnt haar eerste roman, getiteld Dokter Jazz.


Wie was Annie Romein-Verschoor?

Annie Romein-Verschoor (1895 – 1978) was schrijfster en historica. In 1935 promoveerde ze in Leiden bij Albert Verwey op het proefschrift Vrouwenspiegel dat inging op de Nederlandse romanschrijfster van na 1880. Het werd bekroond door de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. Ze debuteerde in 1928 met een kinderboek. Later schreef ze onder meer een roman over het leven van Hugo de Groot, essays over literatuur, memories over haar links engagement en inzet voor de emancipatie van vrouwen. Samen met haar man, Jan Romeijn werkte ze aan cultuurhistorische werken als De Lage Landen bij de zee en Erflaters van onze beschaving. Ze schreef artikelen in verschillende kranten en tijdschriften. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog speelde ze een belangrijke rol speelden in het Comité van Waakzaamheid tegen het fascisme. In 1970 ontving ze de Constantijn Huygensprijs voor haar hele oeuvre. De Annie Romein-Verschoorlezing wordt vanaf 1989 jaarlijks gehouden ter viering van de Internationale Vrouwendag op 8 maart. De lezing is een gezamenlijk initiatief van de Universiteit Leiden en het weekblad Vrij Nederland.
 

Naar Psychologische praktijktips, bronnen partnerkeuze , Psychologische
praktijktips
, Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]