De Volkskrant, 07-03-2013, van verslaggever Bart Dirks 8 mrt.2013

Stanley kon de drang om te doden niet weerstaan
 
Door twintig messteken kwam Ximena Pieterse (15) vorig jaar in Den Haag om het leven. Stanley A. smeekt de rechtbank om tbs met dwangverpleging.


De week vr Stanley A. de 15-jarige Ximena Pieterse om het leven brengt met twintig messteken, haar vervolgens naar de badkamer sleept om haar 'kleiner te maken', en, als dat niet lukt, naakt voor de portiekwoning in de Haagse Goudenregenstraat achterlaat om de hond uit te laten, schrijft hij een brief aan zijn hulpverlener.

'Het enige wat ik wil weten, is hoe het is om iemand neer te steken', schrijft hij. 'Het maakt me angstig als ik merk hoe lekker ik me voel als ik eraan denk dat ik iemand doodsteek.'

De schreeuw om hulp is niet beantwoord, zo blijkt woensdag tijdens de rechtszaak tegen Stanley (26), een hoekige man met een vollemaansgezicht. En dat terwijl hij als 15-jarige op een kerkhof had geprobeerd een oude dame dood te steken. Het leverde hem van 2002 tot 2007 jeugd-tbs op.

Ximena is zijn willekeurige slachtoffer in de nacht van 24 op 25 februari 2012. Het meisje uit Voorburg, graag gezien op de rugbyclub en in de manege, gaat die vrijdag uit in Den Haag. Ze zou bij een vriend logeren, maar heeft eerst een feest. Ze belt het logeeradres af omdat een vriendin dronken is.

Rond 1 uur gaat ze bij een andere vriend langs, om 2 uur wil ze terug naar het feest. Ze mag niet meer binnen omdat ze dronken is. Vergeefs stuurt ze sms'jes, ze pingt en whatsappt, ze poogt het eerste logeeradres te bereiken. Dan is haar telefoon leeg. Tussen 3 en 4 ziet een getuige haar alleen op een bankje in de Acaciastraat.

Daar treft ook Stanley haar, op weg naar huis van een avondje Triviant bij een vriend. Hij biedt haar een slaapplaats aan; Ximena gaat mee. 'Ze was moe, ze had geen geld', vertelt Stanley in de rechtbank. 'Ik mocht van mijn vader niemand mee naar huis nemen. Dat deed ik toch. Je laat zo'n meisje in februari toch niet buiten staan?'

Bier en amfetamine
Ze drinken wat in de keuken, Stanley biedt haar zijn bed aan. Hij is klaarwakker van het bier en de amfetamine. Hij speelt games op zijn X-box, surft naar porno. Hij wil geen seks met haar. 'Ze is minderjarig. Als ik seks had gewild, dan had ik 50 euro kunnen pinnen voor de Geleenstraat' - de tippelzone.

Tegen 6 uur staan Stanleys vader en diens vriendin op, ze gaan naar Schiphol voor een citytrip. Stanley drinkt koffie met ze, maar verzwijgt dat hij een logee heeft. Als ze weg zijn, haalt hij een kussen uit de slaapkamer van zijn vader. 'Ik wist al waar dat heen ging. Ik had vaker een mes op zak gehad, toen ik moordneigingen had. Ik besefte: dit is niet goed. Ik gooide het kussen weg en ging beneden cola drinken.'

Even later loopt hij naar de werkkamer van zijn vader, zoekt een sleutel en haalt uit een afgesloten kast een mes. 'Het eerste wat ik me herinner, is dat ik haar aan het steken was. In haar hals, meer weet ik niet. Ik zag mezelf nog een paar keer steken en dacht: ik moet stoppen, wat ben ik aan het doen?'

Volgens de patholoog-anatoom moet Ximena in enkele minuten zijn doodgebloed, nog voor Stanley haar naar de badkamer sleept en uitkleedt 'om de rotzooi op te ruimen'.

De rechter: 'Er was veel bloed.' Stanley: 'Ja, ik wou ervan af. Ik zag dat het niet ging lukken.'

'Wat bedoelt u?' Stanley, boos: 'Ik antwoord hier verder niet op.'

Na een schorsing gaat het verhoor toch verder, maar het blijft moeizaam. De simpelste vragen lijken niet tot hem door te dringen. Stanley heeft volgens het Pieter Baan Centrum asperger; hij is een autist met weinig inlevingsvermogen en kampt met een posttraumatisch stressstoornis omdat hij vroeger veel is gepest. Psychiater en psycholoog oordelen dat hij sterk verminderd toerekeningsvatbaar is en achten de kans op herhaling zeer groot.

Als hij Ximena naar buiten heeft gesleept, laat Stanley de hond uit. Terug belt hij zelf 112 en sms't hij een vriendin: 'Ik heb iets ergs gedaan, ik heb een meisje vermoord.' In een opwelling, schrijft hij in een tweede sms.

Moord met voorbedachten rade, oordeelt de officier van justitie. Ze eist zeven jaar cel en ongemaximeerde tbs met dwangverpleging. Stanleys advocaat pleit voor doodslag, zodat zijn clint sneller kan worden behandeld voor zijn stoornissen.

Stanley richt zijn laatste woord aan de ouders en broer van Ximena. 'Ik vraag niet om vergiffenis. Ik voel meer dan spijt, ik voel schuld. Dit had nooit mogen gebeuren. Ik wou uw dochter alleen een slaapplaats bieden. Ik heb hulp nodig en hoop dat de rechtbank mij de tbs-maatregel oplegt.'


 


Naar Psychologische krachten  , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]