Volkskrant Magazine, datum onbekend (begin 2012), column door Wim de Jong .2010

De Jong

Schrijven met een sigaar behoort tot de uitzonderingen


Vreemd wat je allemaal gratis meekrijgt als je uit het zaad van een De Jong geboren bent. Er viel laatst aan de eettafel tenminste een bedrukte stilte toen mijn oudste zoon van 23 vertelde dat hij 'toch maar eens' de huisarts had geraadpleegd vanwege de hoge mate van afwezigheid die hij regelmatig in gezelschap tentoonspreidt. Zijn vriendin had er na twee jaar uiteindelijk wat van gezegd, en er mét Jim de mogelijkheid aan verbonden dat zoiets allicht met een therapie, een bestraling, een pilletje, een cursus of God weet wat voor ander bestrijdingsmiddel zou zijn op te lossen. Genoemde bedrukte stilte maakte hem allicht meer duidelijk dan tien consulten kunnen: het is een overerfde, chronische aandoening waarmee je in onze familie maar beter leert te leven.
    Dat is voor een single De Jong dus nog redelijk te doen, want onze wausheid is nog helemaal niet zo'n beroerde staat van onder bewustzijn om privé in te verkeren. Maar zeker in tijden waarin wij individueel in een intensieve of juist een uitgewogen liefdesrelatie zijn verwikkeld, kon er gemakkelijk gesodemieter van komen, omdat we, eenmaal ter verantwoording geroepen, amper onder woorden kunnen brengen wát het dan in godshemelsnaam is waardoor we dikwijls voor alles en iedereen zo incommunicado zijn.  
    Verstrooidheid, in diepe, intellectuele gedachten verzonken, melancholie, laconiekheid, even op een andere planeet, even last van een Arnon Grunbergje, secundair van nature: ik heb zelf door de jaren heen ook al allerlei termen in de mond genomen in een poging het fenomeen voor mezelf en anderen te duiden. Maar het verklaart in elk geval voor die anderen geenszins dat je per ongeluk de sigaar tussen iemands lippen vandaan trekt op moment dat hij je de vulpen aanreikt die je even mag lenen.
    Want ja, zelf ben ik dus geregeld zó ver van de kluts verwijderd dat de wausheid zich ook fysiek doet gelden. Schrijven met een sigaar behoort tot de uitzonderingen. Net zoals het mij gelukkig nog maar één keer in mijn leven overkwam dat ik, zonder er wat van te merken, met schoenen en al in het voetenbadje ging zitten waarin een geliefde haar wintertenen zojuist voor mij had geweekt en opgewarmd. Maar er komt menigmaal wel een hoop onprettige, schaamtevolle onhandigheid om de hoek kijken als er bijvoorbeeld hooguit een bh­bandje vanaf een andere planeet met de spreekwoordelijke vingerknip moet worden losgetjoept. Ik zal al doende een vrouw abusievelijk eerder hebben gewurgd dan dat ik de hartenklop nog onder haar borsten zou kunnen voelen.
    Een slecht ding voor moderne, alerte, wat zeg ik: hyper­aanwezige mannen van de wereld, zoals wij De Jongs bij tijd en wijle toch heus ook wel zijn. En aan de ellende die je ervan hebt: tja begin er maar eens over met je zonen. Ik wou Jim aan de eettafel vertellen van die keer dat ik 'Laat me lijden' verstond toen ik voor het eerst met een vrouw naar bed ging, terwijl zij, zoals ze heel veel later verduidelijkte, toch serieus 'Ik laat me leiden' had gezegd. Dat werd in het 'goede gesprek' met haar achteraf, en in een geheel onttakelde slaapkamer, zodoende nog wel een puntje. Maar ik heb Jim, toen hij over zijn 'eigen' wausheid begon, toch maar niet in die familieschande laten delen. Ik zal er daarvoor in mijn hoofd ook ongetwijfeld niet volledig bij zijn geweest. Maar hoe dan ook: ga er inderdaad gewoon voor naar de dokter, jongen.


IRP:   Die risico-inschatting komt vermoedelijke van de emotie-organen - dieren doen dit ook. In de amygdala worden positie uitkomsten in de ene helft verwerkt en negatieve in de andere (bron verloren gegaan). Risico-inschatting kan ook daarmee te maken hebben. Het netwerkpad na de amygdala links of rechts  kan erschillende verlopen


Naar Beslissingen , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]