De Volkskrant, 26-11-2010, door Mariska Orbán-De Haas

Waarom maakt kritiek op abortus zoveel agressie los?

Mariska Orbán-De Haas | Na haar open brief over abortus aan Kamerlid Jeanine Hennis kreeg hoofdredacteur Mariska Orbán van het Katholiek Nieuwsblad tientallen doodsbedreigingen en werd zij blootgesteld aan een volksgericht op internet

Een opinieartikel dat 350 duizend tweets oproept, tientallen doodsbedreigingen, een veelvoud aan doodsverwensingen en enkele virtuele groepsverkrachtingen. Voor een hoofdredacteur van het enige katholieke nieuwsblad in Nederland is dat geen alledaagse ervaring. Wat had ik in hemelsnaam geschreven? Een oproep om protestanten, moslims en andere andersdenkenden te verbannen? Een pleidooi om de paus tot Nederlands staatshoofd aan te stellen? Nee, in mijn open brief aan Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert deed ik een poging een brug te slaan tussen haar (en mijn) persoonlijke verdriet om het verlies van een ongeboren kindje en de Nederlandse abortuspraktijk. Libelle meets Osservatore Romano. Het bleek een steen in een vijver die in een vulkaan veranderde.
    Jeanine Hennis kreeg van hulpbisschop De Jong net als alle 150 Kamerleden een plastic poppetje bij haar post. Een remake van een foetus van tien weken. De boodschap: een abortus is niet het koele verwijderen van een willekeurig klompje cellen, maar het doden van een mensje. Dat schoot bij Hennis in het verkeerde keelgat. ‘WALGELIJK!’, twitterde ze op haar pagina. Enkele dagen later gevolgd door een toelichting. Zij had zelf enkele miskramen gehad, aldus haar tweets, dan komt zo’n plastic herinnering hard aan.
    Met mijn open brief wilde ik op deze publieke ontboezeming inhaken. Als journalist en katholieke opiniemaker, maar ook als vrouw én (mede)ervaringsdeskundige. Door te schrijven dat juist mijn persoonlijke verdriet om het verlies van zo’n klein mensje én mijn ervaring vanaf het eerste moment van een zwangerschap een volwaardige moederband met je baby te voelen, het voor mij onnatuurlijk aanvoelt dat er in Nederland 30 duizend abortussen per jaar worden uitgevoerd. Ik was en ben ervan overtuigd dat we beter moeten luisteren naar de reden achter de vraag om een abortus en op zoek moeten naar alternatieven.
   Dit ‘oneerbare’ voorstel leidde tot een storm van laaiende en loeiende reacties. De site van het Katholiek Nieuwsblad veranderde in een volksgericht. Twitteraars, bloggers en reaguurders vonden dat ik mezelf moest aborteren, ik hoorde op de brandstapel, ik zou de duivel zelf zijn, ze zouden mij wel even komen euthanaseren. Op internet verschenen de gruwelijkste teksten waarin plastisch beschreven werd hoe ik werd vernederd, mishandeld en verkracht.
    Het belangrijkste verwijt is dat ik het persoonlijke verdriet van Jeanine Hennis zou hebben geëxploiteerd voor mijn eigen ideologische strijd. Dat trek ik mij aan; het was nooit mijn bedoeling Hennis te kwetsen. En daarbij, Hennis is een publiek persoon. Niet de persoon, maar Kamerlid Hennis besloot op Twitter, waar zij zich profileert als parlementariër, iets van haar eigen geschiedenis bloot te leggen. Daarmee maakte zijzelf het persoonlijke politiek en werd zij daarop publiek aanspreekbaar.
    Anderen stelden dat ik beter een persoonlijk gesprek had kunnen aangaan dan deze open brief in de krant te zetten. Dat vind ik merkwaardig. Ik ben journalist. Mijn krant is mijn podium. Ik zou het curieus vinden als journalist mijn opinies voortaan alleen nog te uiten in persoonlijke gesprekken, zeker met politici.
     De felle reacties die mijn journalistieke initiatief opriep, ook van collega’s, hangt samen met de identiteitsverschraling van de media zelf. Journalisten schrijven graag de opvattingen van anderen op, maar achten het strijdig met hun zogenaamde professionele objectiviteit zelf positie te kiezen. Katholiek Nieuwsblad gelooft niet dat kleur bekennen goede journalistiek onmogelijk maakt.
    Waarom kreeg HP/De Tijd geen dreigtweets na de onthullingen over de zwangerschapstest van de vrouw van Pechtold en het ‘spijbelbriefje’ van de dochter van Rouvoet, opgevist uit hun vuilniszakken? Wat veroorzaakt in reacties op deze opvatting zoveel verbaal geweld? Er lijkt een twitterhooliganisme te zijn ontstaan waarin keurige mensen achter de bescherming van hun virtuele avatar helemaal losgaan. Het zou mij niet verbazen als deze agressie 2.0 wordt versterkt door hufterjournalistiek, populaire scheldsites, razende Kamerleden en andere publieke exponenten van de verruwing. In zo’n klimaat is het inderdaad bijna onmogelijk op te komen voor zoiets kwetsbaars als een ongeboren kind.
    Een open discussie over abortus verdient beter dan twitteraars die volledig op tilt slaan als iemand het waagt de Nederlandse nonchalance in het omgaan met menselijk leven te bevragen. Die mensen zullen maar aan mij moeten wennen. Ik blijf.


Terug naar Religie, opdringen , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]