De Volkskrant, 13-05-2006, column door Aleid Truijens

Bij ziekte mag de zondagse moraal worden opgerekt

Tussentitel: Een extra, levensreddend kind zou onethisch zijn

We zaten in de tuin en we hadden over kinderen krijgen, dochter R., haar vriendin V. en ik. Vooral door dat mooie weer leek het ze wel wat. Emmertjes, schepjes, taartjes bakken op het strand. De veilige geur van Nivea, de heerlijk knarsende bammetjes met zand – ook 18-jarigen hebben al last van nostalgie.
    Een stuk of vier, dacht R. Niet twee, zoals ik, niet eentje op de valreep, zoals V’s moeder; zo berekenend. Vier kinderen zouden haar topcarrière niet in de weg staan. En ze zou er niet bij zeuren en zuchten, zoals ik. Ze zou mijn leven kwadrateren, in alles. V. knikte, zij ook. Dat sprak vanzelf.
    V. zag maar één beer op de weg. ‘Als ik geen kinderen kan krijgen, mag ik dan van jou een paar eitjes, R.? Ze bekeek haar vriendin met de keurende blik die altijd aan mannen wordt toegeschreven, maar waarop vrouwen het patent hebben: in een seconde taxeerde ze R.’s cupmaat, botstructuur, IQ, vriendelijkheid en sex-appeal, kortom marktwaarde. ‘Ze heeft al haar eigen tanden nog’, zei ik. ‘Maar ik ben dyslectisch!,’ waarschuwde R. ‘En ik heb eczeem.’ Die kleine gebreken waren geen bezwaar. R. vond V.’s eitjes ook de allerbeste. Zij hadden een deal, met gesloten beurzen.
    In mijn dorre schoot bloeien geen eitjes meer. Ik heb ze bij duizenden door de wc gespoeld. Ook het kostbare bloed uit twee navelstrengen, met al zijn toverachtige eigenschappen, verdween in een ziekenhuiscontainer. Toen ik zwanger werd, kreeg ik ongevraagd het geschenk met de bespottelijke naam ‘Blije Doos’. Tussen de gratis knijpeendjes en proefluiers zat toen nog niet de wervende brief van de firma Cryo-Cord. Aanstaande ouders wordt daarin gewezen op de mogelijkheid het navelstrengbloed van hun boreling te laten invriezen.
    Had ik dat indertijd gedaan, als het had gekund? De site van het bedrijf leert dat we voor het luttele bedrag van 25 euro per maand en een inleg van 125 euro het noodlot vóór kunnen zijn. De stamcellen worden dan twintig jaar deskundig bewaakt. Dat kan van pas komen, als het kind leukemie krijgt bijvoorbeeld. Ach, 6125 euro, een brandverzekering is duurder. Je zou een dief van je eigen geluk zijn als je het naliet. Honderdduizenden deden het dan ook.
    Toch is die invriezerij omstreden. Het is onduidelijk wie verantwoordelijk is als er iets mis blijkt met die stamcellen. Bovendien: de kans dat een kind leukemie krijgt, is verwaarloosbaar: ongeveer 1 op de 50.000. Cryo-Cord loopt vrolijk binnen, op golven van angst.
    Door die argumenten had ik me laten overtuigen. Vast. Maar het toeval is geniepig: R.’s broertje was die ene op velen. Als stamceltherapie zijn enige kans was geweest, had ik van spijt de haren uit het hoofd getrokken. Ook hadden we als hazen een nieuw kind gemaakt, mét zo’n magisch slangetje eraan. Ik was veertig toen S. ziek werd; misschien te oud. IVF was dan een mogelijkheid geweest. Drie gezonde kinderen of er één verliezen – geen moeilijke keus.
    Staatssecretaris Ross wil dat nu verbieden. Tegen het advies van de Gezondheidsraad in, besloot zij dat IVF alleen mag als de donorbaby gewenst is om zichzelf. Dus moeten mensen die een kind willen om een ander te redden, voortaan een toneelstukje opvoeren. Er worden veel kinderen ongepland geboren, en van bijna allemaal wordt gehouden. Maar één extra, levensreddend kind is onethisch.
    Dat is christelijke betutteling. Angst voor geknutsel met embryo’s is terecht. Maar als ziekte aan de deur klopt, mag de zondagse moraal worden opgerekt. Vind ik nu.
    Morgen is het Moederdag, weer feest voor de commercie. Maar ook de dag van lief kindergestuntel met slappe thee en aangebrande croissants. Er is al een actiegroep opgericht van verontruste moeders die het jaarlijkse feestontbijt wil verbieden: véél te gevaarlijk. Angst verziekt bijna alles.
    Voor de zoveelste keer wordt mijn glas rosé omgekegeld door de basketbal van S. Hij genas, mijn zoon, met zijn eigen cellen. Sindsdien is het, denk ik sentimenteel na drie glazen, elke dag moederdag. ‘Kook zondag maar een eitje voor me’, zeg ik tegen R. Maar zij is zuinig op haar voortreffelijke waar.


Terug naar Religie, opdringen , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]