De Volkskrant, 18-12-2009, door Ranne Hovius
.2009

Ontwenningskuur gevierd met een dubbele wodka-tonic

Alcoholisme is geen gebrek aan zelfdiscipline maar een voortvloeisel van angsten, stelt cardioloog en ervaringsdeskundige Olivier Ameisen. Gelukkig blijkt Baclofen te kunnen helpen.

De Frans-Amerikaanse cardioloog Olivier Ameisen is 44 jaar oud als hij op een dag in het ziekenhuis bij kennis komt. Hij was als gevolg van een zware epilepsieaanval in coma geraakt. De oorzaak: acute onthoudingsverschijnselen na een langdurige alcohol binge. Een paar dagen tevoren was hij begonnen om met behulp van valium af te kicken. Tot hij onverwachts door zijn voorraad valium heen bleek te zijn.

Drank had tegen de onthoudingsverschijnselen kunnen helpen, maar ook die was op. Per minuut voelde hij zich beroerder worden. Hij wist wat de gevolgen van acute onthouding konden zijn en smeekte zijn vriendin dan ook een fles wodka voor hem te gaan kopen. Zijn vriendin weigerde. Hij mocht dan opsommen wat er allemaal mis kon gaan, ze wist ook wat hij zelf nog niet echt onder ogen wilde zien: dat hij een zware alcoholist was en alles zou zeggen om aan drank te komen.

Maar zijn voorspellingen kwamen uit. In het ziekenhuis hoort hij dat zijn nieren op het punt hadden gestaan het te begeven en vanaf dat moment neemt Ameisen zijn alcoholisme serieus. Hij laat in de zeven jaar die volgen geen middel onbeproefd om van zijn verslaving af te komen.

In Het einde van mijn verslaving beschrijft hij zijn gang langs AA-bijeenkomsten, ontwenningsklinieken, artsen, therapeuten en acupuncturisten. Niets helpt langer dan een paar maanden – drankvrije maanden die volledig in het teken staan van de ongelijke strijd tegen de allesoverheersende hunkering. Hij spaart zichzelf niet.

Zijn teloorgang – fysiek en sociaal – wordt volledig in kaart gebracht, ook als hij na roemloze valpartijen met gebroken botten in het ziekenhuis wakker wordt. Of als hij de voltooiing van een ontwenningskuur viert met een dubbele wodka-tonic – en vervolgens met de hele fles. Of als hij zijn oude, Joodse moeder, die Auschwitz overleefd heeft, toevoegt: ‘Je kunt ook niets hebben. Je lijkt wel een nazi’ – alleen omdat ze hem vroeg niet te drinken.

Hij spaart zichzelf niet omdat hij een missie heeft. Hij wil laten zien dat alcoholisme niet – zoals hij jarenlang zelf dacht – een beschamend gebrek aan zelfdiscipline is: het is een ziekte. Hij wil ook laten zien dat voor veel alcoholisten die hij ontmoet, geldt wat ook voor hemzelf geldt: dat het gevoelens van extreme angst zijn die hem naar de fles doen grijpen. Geef iets tegen de angst, vraagt hij zijn dokters, en ik houd op met drinken. Waarop de dokters steevast reageren met: houd op met drinken, dan verdwijnt de angst.

Maar wat hij vooral wil laten zien is dat er – in elk geval voor sommige alcoholisten – een alternatief is. Ameisen is zelf pas na zijn veertigste met drinken begonnen, toen hij merkte dat wodka hem hielp zijn chronische gevoelens van angst te overwinnen op de societyfeestjes waar hij – als begaafde pianist – vaak werd gevraagd wat te spelen. Daarna was er meteen geen houden meer aan geweest.

Zeven jaar lang leefde hij in de ban van de hunkering naar drank, tot hij door een ex-vriendin attent gemaakt wordt op een artikel over Baclofen, een spierverslappend medicijn dat bij spasmen gebruikt wordt. Een onderzoekster op het gebied van verslaving had gemerkt dat de hunkering van een cocaïneverslaafde aanzienlijk was afgenomen nadat hij Baclofen had ingenomen. Het artikel zet Ameisen aan het googlen, aan het informeren bij artsen, en uiteindelijk aan het op eigen kracht experimenteren met verschillende doses van het middel.

Met onmiddellijk succes. Zodra hij de juiste dosering gevonden heeft is hij eindelijk verlost van zijn hunkering. Hij blijkt zelfs in staat een normale ‘sociale’ drinker te worden. Zijn publicatie over deze ontdekking leidt tot bijval en felicitaties maar niet tot serieus onderzoek op naar inzetbaarheid van het middel voor de verslaafdenzorg op. Wie hebben er baat bij? Onder welke voorwaarden? Op grond van een enkele ervaring – inmiddels uitgebreid met de ervaringen van een paar honderd anderen – zijn generalisaties niet mogelijk.

Blijft onderzoek uit omdat er op Baclofen geen patent rust en de benodigde investering voor de farmaceutische industrie niet lonend is? Ameisen vreest het. Zijn vlot geschreven boek is een krachtig en overtuigend pleidooi voor de noodzaak van onderzoek dat in elk geval voor de volksgezondheid buitengewoon lonend zou kunnen zijn.

 

Olivier Ameisen, Het einde van mijn verslaving - het verhaal van een beroemde cadioloog die zichzelf genas van alcoholisme. Uit het Engels vertaal door Kees de Vries. Nieuwzijds; 231 pagina's; C19,95; ISN 978 90 57 12 295 8.



Naar Neurologie, spiegelneuronen , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]