De Volkskrant, 06-10-2014, column door RenÚ Cuperus, cultuurhistoricus.  29 sep.2010

Progressief dilemma in Zweeds paradijs

Tussentitel: Het paradijs gaat verloren, dus hoog tijd voor 'humeur management'

Zweden is toch dat ultra-politiek correcte land, waar men Pippi Langkous zojuist haar negerkoning-vader heeft afgepakt?

Vorige week werd het meest feministische kabinet ter wereld ge´nstalleerd. Dat was in Zweden, het feministisch paradijs. Er zitten zo'n beetje alleen maar vrouwen in de zojuist aangetreden rood-groene coalitie van sociaaldemocraten en Groenen. Premier Stefan L÷fven is een man.

Het geval wil dat ik vorige week net twintig Zweden op bezoek had. Medewerkers van het Zweedse ministerie van Gezondheid en Sociale Zaken. Inderdaad, daar waren bovengemiddeld veel vrouwen bij. Ze kwamen zich op de hoogte stellen van de Nederlandse verzorgingsstaat die zoveel op het Zweedse Nordic Supermodel lijkt, en toch ook weer helemaal niet.

Officieel wilden ze zich laten informeren over de grote decentralisatie-operatie in de Nederlandse Zorg (en over de su´cidale politieke kosten daarvan, met name voor sociaaldemocraten). Maar naarmate er meer wijn en bier in het gezelschap werd gegoten, kwam het onderwerp eigenlijk steeds meer op migratie en integratie.
Bevreemding

Dat wekt enige bevreemding. Want Zweden is toch dat ultra-politiek correcte land, waar men Pippi Langkous zojuist haar negerkoning-vader heeft afgepakt? En het pro-migratie land waar men zo bewonderenswaardig veel asielzoekers en vluchtelingen toelaat? Terwijl Nederland zich verachtelijk maakt door zelfs een tolk die het Nederlandse leger in Afghanistan heeft bijgestaan, geen veilige asielopvang te bieden, heeft Zweden ondertussen bijna alle Yezidi's, rechtstreeks van die bergtop in SyriŰ, overgevlogen naar Zweedse rendierweiden.

En toch blijkt dat niet het hele verhaal. Juist een feministisch paradijs maakt zich, onderhuids, zorgen over bepaalde schaduwzijden van migratie en integratie. We stuiten hier op het zogenaamde progressieve dilemma van Zweden. Hoe houd je een feministisch paradijs, plus een solidaire verzorgingsstaat, overeind in een wereld van globalisering, robotisering en permanente migratie? Hoe internationaal solidair te zijn en je land openstellen voor grote hoeveelheden vluchtelingen en migranten, en tegelijk Zweden blijven? Valt een tolerant en open land blijvend te verzoenen met een egalitair en progressief land? Daar beginnen meer en meer Zweden aan te twijfelen. Zeker naarmate zich steeds meer getto's vormen in de oude flatwijken van Olof Palme, er massaal middenklasse-banen verdwijnen en inkomende vrouwonvriendelijke migrantenculturen resistent blijven voor het Zweedse feminisme.

Zweden zit natuurlijk niet alleen met deze twijfel. Met een onbestemd gevoel dat er iets verloren dreigt te gaan. Met het gevoel van een 'broken society'. Ik noem dat wel de Europese ziekte. Europa bestaat uit samenlevingen die op hun hoogtepunt staan voor wat betreft voorspoed, vrijheid en gelijkheid. Het kan eigenlijk alleen maar minder worden, en dat is dan ook precies wat velen geloven dat zal gebeuren. 'Toekomstige generaties krijgen het naar verwachting slechter dan de huidige', luidt de stelling waar volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau 63 procent van de Nederlanders op dit moment mee instemt. De bekende uitspraak van oud-SCP-directeur Paul Schnabel - 'Met mij gaat het goed, met ons gaat het slecht' -, moet bijgesteld worden in: 'Met ons gaat het goed, maar met hen die na ons komen, gaat het slecht'. Paradise Lost.

Mocht dit al zo zijn zeker weten doen we dat helemaal niet - , dan nog is dit niet waar een vitale samenleving mee vooruit kan. Je kunt niet met een negatief toekomstbeeld de toekomst in. Met achteruitgangsgeloof in plaats van vooruitgangsoptimisme. Dat is funest voor elke samenleving.

Zonder volslagen na´ef te zijn over de trends die op ons af komen, denk ik dat we wel iets kunnen hebben aan dat aanstekelijke verhaal dat RenÚ Gude, Denker des Vaderlands, ons een paar keer bij De Wereld Draait Door heeft voorgehouden. We hebben 'humeurmanagement' nodig. Om de kwalijke effecten van doemscenario's en opgehypte angst af te remmen en te dempen. Zoveel als mogelijk moeten politiek en samenleving zichzelf waarmakende voorspellingen proberen te ontregelen en te kantelen.

Lukt het ons de financieel-economische crisis van de laatste jaren te benutten voor iets constructiefs? Hoe de oplopende spanning in onze samenleving tussen moslims en niet-moslims om te buigen in nieuwe gemeenschapsvorming, in een opbouwend verhaal voor onze samenleving?

Gelukkige landen als Zweden en Nederland zijn het aan hun stand verplicht een nieuw vooruitgangsoptimisme te ontwerpen. Dat hoeft niet per se materialistische vooruitgang te zijn. Sociale en morele vooruitgang? Daar doe ik het voor.


Red.:  Cuperus constateert alle relevante feiten, en kan de conclusie niet trekken: multiculturalisme heeft gefaald en de enige oplossing is remigratie (uitgewerkt in cultuur_multiculturalisme_cultuurverraad-bronnen)




Naar FinanciŰle wereld, bedrog , FinanciŰle wereld , Economie, lijst , Economie, overzicht , of site home
 
[an error occurred while processing this directive]