De Volkskrant, 06-09-2014, rubriek Vrij zicht, door Martin Sommer 2014

Doe mij maar een marinier

De overmaat aan begrip voor criminele jongeren had ruÔneuze gevolgen


Tussentitel: Het idee van dwang blijft voor velen en belediging

Ze vallen tussen wal en schip. Ze voelen zich achtergesteld; de egalitaire kansenmaatschappij is een illusie. Moslims worden als tweederangsburgers gezien. Is het een wonder dat ze boos worden en rare dingen doen? Dit is de progressieve opvatting, zoals in de woensdagkrant verwoord door Thomas von der Dunk. De eerste helft klopt. Immigranten staan op achterstand en voelen zich gediscrimineerd. Wat niet klopt is dat ze daar zelf part noch deel aan hebben. Juist de overmaat aan begrip - het ligt immers aan ůns - leidde tot ruÔneuze gevolgen.

Laten we een voorbeeld nemen. Van de week was ik op bezoek bij het project Vinkenbrug, in het natuurgebied Spaarnwoude vlakbij de Amsterdamse havens. Een handvol jongemannen was in de weer met knorrende bosmaaiers. De directeur heet Yoeri van der Lugt. Hij vertelde me hoe een begin wordt gemaakt met disciplinering van de zogeheten top 600. Dat zijn de zeshonderd Amsterdamse veelplegers van 'high-impact'-delicten. Type tabakszaak overvallen of oud vrouwtje beroven.

Op deze groep heeft de hulpverlening zich de tanden stukgebeten. Twee jaar geleden had burgemeester Van der Laan er schoon genoeg van. Toen kwam Yoeri van der Lugt met de allerlaatste optie: oud-mariniers, zou dat helpen? Zo kwam het dat John, oudgediende op CuraÁao, nu uitlegt: de jongens moeten om halfacht op station Sloterdijk staan. Vervolgens gaan ze in de natuur werken. Eenvoudige klussen, havenkanten schoonmaken of struikgewas fatsoeneren. Wie niet verschijnt, krijgt huisbezoek. Als er geen plausibele verklaring is, wordt hij daarna gekort op zijn uitkering. Want top 600 of niet, een uitkering hebben ze allemaal.

Dat klinkt eenvoudig maar is ongemeen ingewikkeld. Gedragsverandering is zwaartekrachtverandering, zegt Van der Lugt. Ze moeten hun nacht- en dagritme omkeren. De eerste weken zijn ze zwak, ziek en misselijk. Niemand doet dit vrijwillig. Als het leuk was, dan was het dagbesteding. Vandaar die mariniers. Roy - geen achternaam, ik woon in de buurt - is wel eens aangevallen met een bijl. Toen ging hij dicht bij die jongen staan. Ik zou het niet doen, zei hij. Een collega kreeg te maken met een hark.

Ouderwetse hulpverleners hebben de handdoek in de ring gegooid. Niks lukte met deze groep. Je hebt Glenn Mills gehad, en Den Engh, met sekte-achtige leiders die dit varkentje wel even zouden wassen. Niets meer van vernomen. Nu zijn de verwachtingen zo laag mogelijk gespannen. Vooral niet denken aan honderd procent resultaat, zegt Van der Lugt wel vijf keer. Als ze 's ochtends op tijd verschijnen, is er al veel gewonnen. Wetenschapper Hans WerdmŲlder doet onderzoek naar de Vinkenbrug. Zijn advies: hou het simpel, hou vast aan een paar regels en zorg voor een stok achter de deur. Dat is het korten op de uitkering. En hij zegt PvdA Kamerlid Ahmed Marcouch na: geen hulpverleners meer die zich afvragen of er een tolk mee moet, of ze hun schoenen uit moeten doen en mevrouw een hand geven.

Want hier komt het begrip met zijn kwade gevolgen. Hulpverleners hebben een geschiedenis van toegeven en inleven. Aangezien dit de jongens zijn van tussen wal en schip. Het zijn immers allemaal Marokkanen, Surinamers of Antillianen. Met sinds jaar en dag tientallen instanties om zich heen. Jeugdzorg, schuldhulpverlening, sociale dienst, reclassering. En hulpverleners die graag hun maatje willen worden. Daar weten die jongens wel weg mee. Ze vinden van zichzelf immers beslist niet dat ze verkeerd bezig zijn. In de jaren tachtig namen de hulpverleners een blok hasj mee in ruil voor de sympathie van de cliŽnten, schreef onderzoeker Hans WerdmŲlder in Trouw. Dat is niet meer zo, maar de meegaande houding is moeilijk af te leren. Zelfs bij de Vinkenbrug heet een controleur nog consulent. Uitkering afpakken heet eufemistisch afstemmen.

Nee dan die mariniers. Een jaar of wat bij de marine, dat helpt kennelijk om het morele kompas op orde te houden. Al helpt ook dat oud-marinier Roy beschikt over spierballen als dijbenen. Hij vindt: dit zijn geen zielige jongens, dit zijn jongens die hun leven niet op orde hebben. Dat is een radicaal ander idee dan de bekende veronderstelling dat het allemaal aan de omstandigheden te wijten is.

De gedachte dat je verantwoordelijk bent voor je eigen leven, is voor veel progressieven onverdraaglijk. De Vinkenbrug is onderdeel van de stichting Herstelling. Die doet hetzelfde als de Vinkenbrug, alleen komen er geen mariniers aan te pas omdat de klanten geen criminelen zijn maar mensen die al een tijd in de bijstand zitten. Het doel: levensritme leren als je niet gewend bent dat er wat van je verwacht wordt. Arbeidsvaardigheden kweken als op tijd komen, tempo maken. Anders is de toekomstige werkgever snel klaar met je. Ja, ook Amsterdamse bijstandtrekkers moeten om halfacht klaar staan.

De uitvluchten zijn fantastisch. Ik mag van mijn religie niet in een rood pak werken. Ik mag niet met mannen samenwerken. Ik kan echt geen toiletten schoonmaken (heel vaak). Daar zijn hulpverleners lang in meegegaan. In Amsterdam is dat voorbij, al zijn er nog steeds ambtenaren die halfacht wel erg vroeg vinden als je achtergesteld bent.

We moeten perspectief bieden, dat vindt iedereen. Toch blijft het idee van dwang en eenvoudig werk voor velen een belediging. Maar wat schieten bijstandtrekkers ermee op om dag in dag uit op de bank te zitten, al of niet met een blok hasj? Sommige idealisten voelen zich daar voortreffelijk bij, getuige de demonstratie van woensdag a.s. in Amsterdam, onder de noemer Dwangarbeid Nee. Onder auspiciŽn van de SP en godbetert de FNV. Het zal je bond maar wezen.
 



Red.:  Sommer constateert alle relevante feiten, en kan de conclusie niet trekken: multiculturalisme heeft gefaald en de enige oplossing is remigratie




Naar FinanciŽle wereld, bedrog , FinanciŽle wereld , Economie, lijst , Economie, overzicht , of site home
 

[an error occurred while processing this directive]