De Volkskrant, 16-08-2016, column door Hassan Bahara 2009
 

Supremacisten

Tussentitel: Om op te vreten allemaal, maar ook een stap terug

'Een Marokkaan die achter iedere kliko een witte supremacist vreest.' Zo noemde GeenStijl mij vorige week. Best geestig, maar feitelijk klopt er weinig van. Sterker nog, ze moesten eens weten hoe het echt zit. Want qua enge ideeŽn kunnen GeenStijl en ik elkaar inmiddels de hand schudden. Dat komt door het vaderschap. Het verandert je van een witte supremacisten-vrezende Marokkaan in iemand die opeens ook allerlei onfrisse conclusies gaat verbinden aan afkomst.

Ik ontdekte mijn racisme pas kort geleden. Mijn vriendin en ik probeerden onze jongen op een bepaald kinderdagverblijf te krijgen. Mooie locatie, pedagogisch helemaal top. Kindertjes hadden er namen als Fjord en Linde. Maar helaas, ze zaten vol, er was geen plek voor mijn blond-ish jongen met zijn hippe voornaam.

Dus moesten we op zoek naar een ander kinderdagverblijf. En daar werd het problematisch. Want andere kinderdagverblijven in de buurt waren lang niet zo mooi, en ehm... niet zo wit.

Witte scholen, witte buurten - in mijn hoofd staat het garant voor hoge kwaliteit. Dat krijg ik mijn hele leven bevestigd in kranten. Ik kreeg het jaren geleden bevestigd van een leraar die vertelde hoe blij hij was dat hij mijn zwarte middelbare school voor een witte middelbare school kon verruilen, want daar kregen leerlingen van huis uit wťl interesse voor literatuur mee.

Met die blik - wit is top - brachten we een kenningsmakingsbezoek aan een ander kinderdagverblijf. Daar zaten wat meer zwartharige kindjes op. Ontzettend schattig, om op te vreten allemaal. Maar ik dacht ook: dit is een stap terug. Ook de ietwat armoedige staat van het kinderdagverblijf stelde teleur. Het versterkte de associatie die ik heb met wit (top) en zwart (matig).

Uiteindelijk bleek het allemaal mee te vallen met dat kinderdagverblijf. Het is er geweldig, en de mensen die er werken zijn ontzettend bekwaam. Maar toch steekt het mij nog elke keer dat ik mijn jongen niet naar dat andere kinderdagverblijf kan brengen. Mijn vriendin vindt het vooral geestig. Ze zegt dat ik doe alsof onze jongen is geweigerd bij het Vossiusgymnasium en nu naar een door wapengeweld geteisterde vmbo moet.

Ik had het hierover met een zusje dat ook recent een kind kreeg. Zij bekende ook met die licht racistische blik naar scholen en woonbuurten te kijken. Wit is goed, zwart moet vermeden worden. Pijnlijk dat we zo denken, stelden we vast. En toen deden we wat alle ouders in Amsterdam in zulke gevallen doen: we probeerden onze nare ideeŽn een schijn van redelijkheid mee te geven.

Mijn zusje en ik deden dat met het volgende betoog: we zijn sociale klimmers, we hebben er frustrerend lang over gedaan om te komen waar we zijn. Die frustrerende klim willen we onze kindjes besparen. Dat lukt alleen als we ze een bepaald economisch en sociaal kapitaal meegeven. Toevallig ligt dat kapitaal makkelijker voor het oprapen in witte omgevingen dan in zwarte.

We haalden opgelucht adem, mijn zusje en ik. We hadden ons racisme helemaal omgebogen naar een acceptabel verhaal. Maar toch wrong het. We waren de ouders geworden die we uit onze jeugd kenden, ouders van blanke kindjes, ouders die naar ons keken en dachten: tussen die zwartharige types wil ik mijn kinderen niet op school hebben.



Web:
Andere kinderdagverblijven waren lang niet zo mooi, en ehm... niet zo wit
TT:
Witte scholen, witte buurten - in mijn hoofd staat het garant voor hoge kwaliteit
En toen deden we wat alle ouders doen: we probeerden onze nare ideeŽn een schijn van redelijkheid mee te geven
We waren de ouders geworden die we uit onze jeugd kenden


Red.:   Eerste dissonbantie: Toevallig ligt dat kapitaal makkelijker voor het oprapen in witte omgevingen dan in zwarte.
Naturlijk is dit een sociologische etmatigheid en geen toeval: anders zat hij niet hier.


Naar Allochtonen, vijfde colonne , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .

[an error occurred while processing this directive]