Hoe merkwaardig het na het lezen ook zal klinken, het onderstaande is van na het schrijven van het item Empathie. Het lijkt wel of Dekkers het item gelezen heeft:


VARA TV Magazine, nr. 6-2006, door Midas Dekkers

De padvinder

Tussentitel: Wat een hond gemeen heeft met een Duitser, is het gevoel het voorgoed
                  fout te hebben gedaan

HET VERSCHIL TUSSEN een hond en een poes is de padvinderij. Nooit in mijn leven heb ik een poes ontmoet die er ook maar over piekerde padvinder te worden. Honden zijn het zonder uitzondering. Elke dag verrichten ze een goede daad. Altijd werken ze aan een volgende insigne. Hangen ze niet toevallig met wapperende oren uit het raampje van een auto of hebben ze het niet te druk met verharen dan dromen ze van het redden van kleine meisjes uit brandende pakhuizen. Ze zijn paraat.
    Natuurlijk dragen honden trouw hun uniform. Kenmerk van een uniform is dat het nooit goed zit. Dat krijg je als je iets verschillends in hetzelfde dwingt. Als er iets uiteenloopt, is het de hond wel. Naast hondjes zo klein als een kat heb je bakbeesten zo groot dat je ze in Nijmegen niet zou mogen parkeren. Bij de ene hond zit het uniform dan ook zo ruim dat het in dikke rimpels afhangt, de andere hond ziet eruit of hij te heet is gewassen. Lijkt de ene hond op een halfleeggelopen band, de andere kan elk moment ploffen, zo hard is hij opgeblazen. Je handen jeuken om .er iets aan te doen. Iets te gretig toont de hond het ventiel van achteren.
    Van voren kan de hond open. Vaak hangt er een tong uit. Heeft een poes een tongetje dat actief moet worden uitgestoken, de tong van veel honden ziet eruit alsof hij vergeten is hem naar binnen te halen. Zou je het verleidelijke rode lapje van een poes willen volgen om te kijken of daarbinnen meer van dat moois is te vinden, bij de aanblik van het rolgordijn uit de bek van een hond vergaat je de lust.
    Dat is maar goed ook. In tegenstelling tot de poes, die van geen prins ooit enig kwaad heeft geweten, is een hond geheel gevuld met schuldgevoel. Wat een hond, behalve de taal, gemeen heeft met een Duitser, is het gevoel het voorgoed fout te hebben gedaan. Duitsers kijken elke dag weer op de televisie naar de zoveelste film over de nederlaag bij Stalingrad, het gebral van Hitler, alles waarin ze tekort zijn geschoten en nog tekort zullen schieten, honden zijn altijd bereid de schuld op zich te nemen. Spreek ze licht verwijtend toe en ze bekennen meteen. Zacht jankend, de staart tussen de poten, begrijpen dat ze het nooit meer goed kunnen maken, al was het maar omdat ze zich niet eens kunnen herinneren waarin ze nu weer waren tekortgeschoten. De kop gebogen, de ogen vol zelfverwijt, wentelen ze zich in hun eigen ontoereikendheid.
    Hij kan het ook niet helpen. Een hond was ook liever iets anders geworden. Hoe in godsnaam is hij in dit lijf terechtgekomen? Het zal de erfzonde zijn. Maar nu hij dan toch hond is, zal hij zich ook als een hond gedragen. Padvinderswoord. Mocht ik toevallig een kudde schapen te hoeden hebben of moet er een inbreker in zijn been worden gebeten, zeg het maar. Hij is ervoor.
    Helaas, een kudde schapen heb ik niet en waar ik zo gauw een inbreker vandaan haal, zou ik ook niet weten. Maar soms droom ik dat ik in een pakhuis zit en dat er brand uitbreekt. De vlammen laaien hoger en hoger, ik zie geen hand voor ogen, de rook dreigt me te verstikken. En dat ik dan tot overmaat van ramp een hond aan hoor komen, luid blaffend.


Terug naar Psychologische krachten  , Psychologie lijst , Psychologie overzicht , of naar site home .