Roland Danckaert
The Writer
VKBlog Headerimage

Ik ben sterk, moedig, slim en talentvol

zondag 28 maart 2010 07:35 door Roland Danckaert

De afgelopen jaren heb ik me op deze schrijfbühne veelal van mijn kwetsbare kant laten zien en heb ik me consequent beklaagd over mijn kwalen, jeugd en lot. Daar neem ik geen woord van terug. Ik riskeer het dat anderen me maar een juffertje vinden, een slapjanus die medelijden wil opwekken. Ik weet zelf hoe de vork in de steel zit en wie ik ben. Ik ken mijn geschiedenis en mijn heden en anderen die een negatief oordeel over me vellen, mogen dat en moeten dat maar zelf weten. Maar ze weten eigenlijk niks over me. Of mijn schrijfwijze en denkbeelden staan hen niet aan. Dat kan. Dat mag.

 

Maar eigenlijk hoef ik niet zo defensief te doen, want ik heb best veel lezersfans, er zijn best veel medebloggers die mij graag en veelvuldig lezen en die me onbaatzuchtig complimenteren, ja, die zelfs een beetje met me begaan zijn. Ook hier, op dit schrijverseiland, vind je schurken, domoren, etters, engelen, grapjassen, (emotioneel) intelligente mensen en lieverds.

 

Misschien heb ik te weinig, niet vaak en niet nadrukkelijk genoeg mijn kracht laten zien, alhoewel ik heb aangetoond over een flexibele, lenige schrijftrant te beschikken, over een gezond boerenverstand, over sociale selfmade ideeën en eenvoudigweg over talent en de wil dat talent te monteren. En er zit nog heel veel rek in dat talent. Ik word nog altijd beter. Op de juiste manier gestimuleerd en geïnspireerd kan ik nog heel hoog reiken. De groeimogelijkheden als scribent zijn nog steeds onmetelijk groot.

 

Ik weet tevens goed wat ik niet (goed) kan, wat ik niet beheers, wat ik nog moet leren en van wie ik de schoenveters niet mag vastmaken, maar nu wandel ik even over het pad van mijn kracht, met ijzersterke duinen die bestand zijn tegen alle vloedgolven.

 

Ik mag me dan - volkomen bewust en met het volle verstand en met precies die intentie - kwetsbaar hebben opgesteld en dus transparant hebben gemaakt, ik ben wel degelijk een sterke en moedige man. Natuurlijk heb ook ik geluk gehad. Zonder geluk.... Met mijn vrouw en kinderen bijvoorbeeld. Omringd te worden door drie zulke mooie mensen, dat is puur goud. Maar ook in praktisch opzicht heb ik geluk gehad. Dat ik thuis de kost kan verdienen bijvoorbeeld. Dat ik mag schrijven voor een leuk, luchtig weekblad (Party). Die luchtigheid is goed voor me, ik ben al diepzinnig en moralistisch genoeg, Party is een prima tegenwicht voor me. Ik schrijf graag voor dat blad.

Ik heb tevens geluk gehad met het huis dat we in 1995 plotseling kregen toegewezen door de woningbouwvereniging, terwijl we onderaan de wachtlijst stonden. De nood was hoog, ik moest het ouderlijk huis uit, we wilden dolgraag gaan samenwonen. En vanwege een wonderlijk toeval kregen we veel sneller dan verwacht een ruime woning toegewezen in de mooiste straat van de wijk. Een huis met voldoende ruimte om er te werken en er kinderen groot te brengen.

Inmiddels hebben we het meer dan veertig jaar oude huurhuis gekocht. We hebben er helemaal onze eigen draai aan gegeven, aan het huis, en we wonen hier ontzettend graag. We voelen ons hier helemaal thuis, temidden van al die bonte muurkleuren en onze souvenirs die ons herinneren aan al onze hartverkwikkende reizen en tripjes. We zijn aardrijkslustigen, we willen steeds weer nieuwe culturen, landen, natuurwonderen zien. Moderne nomaden zijn we. Ik heb er eens een lezerscolumn aan gewijd die in De Pers is verschenen. Een mooie column. Ben er trots op, nog steeds, voor altijd.

 

Moedig en sterk, dat zijn rake typeringen. Mentaal en lichamelijk moet ik wel heel sterk zijn, want ik heb me door mijn rampjeugd heen weten te slaan. Ik ben er nog steeds en ik ben uitgegroeid tot een respectabele man, tot een goede echtgenoot en een lieve, leuke en zorgzame vader. Nee, volmaakt ben ik natuurlijk niet, ik doe dagelijks dingen bij vergissing verkeerd, maar daar ben ik mens voor.

Een menselijk mens ben ik. Niet verbitterd geraakt, niet haatdragend. Ik haat het wat mensen zoal allemaal aanrichten, maar ik heb de mensen lief en ik pleit altijd voor verbetering, ik ben de vlaggendrager van De Liefde en van De Rechtvaardigheid, ook al kan ook ik heel soms onrechtvaardig denken. Menselijk.

 

Moedig en sterk ben ik, aangezien ik veel op eigen kracht heb overwonnen, zoals de eetstoornis anorexia nervosa, een minderwaardigheidscomplex, een sociale fobie (dodelijke verlegenheid), vliegangst, buitengewoon sterke straatvrees, woede-aanvallen, telefoonseksverslaving. Noem het allemaal maar op. Veel liefde en gezelligheid heeft mijn lieve moeder me gegeven en daar blijf ik haar intens dankbaar voor, maar ze was geen echte steun, geen opvoeder, ik heb het vooral zelf gedaan, op eigen kracht, met hulp van mijn vrouw en kinderen en misschien met hulp van engelen.

 

Engelen? Ik ben een agnost. Over de grote levensvragen kan ik alleen maar zeggen: ik weet het niet.

 

Ik heb een enorme veerkracht en een ongekend doorzettingsvermogen. Het vereist moed en kracht om de spoken uit het verleden, die als nare geesten steeds weer komen sarren, het hoofd te bieden, me staande te houden in een asociale maatschappij die ik tot op het bot verafschuw. Wat men indianen en slaven heeft aangedaan, de waanzin. Het vereist geestelijke souplesse om je daar doorheen te slaan, zeker als je zo intens beleeft en voelt, zowel het verdriet als de vreugde. Er zit ongelofelijk veel emotie en gevoel in mijn donder. Mooi! lastig vaak, maar mooi! Ik hou van mensen met gevoel en emotie in hun donder, dus ik kan mezelf een hand geven.

 

Het vereist een gigantische sterkte om me iedere dag weer op te pakken en de strijd aan te gaan met de pleinvrees en de paniekaanvallen, het gevaar steeds weer op te zoeken, verre reizen te maken, zelfs toen ik nog doodsangsten uitstond in het vliegtuig. Ik ben geen watje die sutuaties uit de weg gaat, ik lever strijd, ik geef nooit op, ook niet als de stervenslust oorverdovend schreeuwt! 

De levenslust zal wel mijn doping zijn, of is het gewoon mijn innerlijke kracht, mijn behoefte aan constructie, aan opbouw. Ik voel me wel eens hopeloos moedeloos, maar op de lange termijn laat ik de moed nooit zakken. Ik knok me over iedere tegenslag en iedere dip of depressie heen. Ik ben niet klein te krijgen!

 

Ja, ik verdien een lintje. Een koninklijk lintje. Ik verdien respect. Ik verdien succes. Ik verdien liefde. Ik verdien bewondering. Op de eerste plaats van mezelf. Maar ook van anderen. En gelukkig zijn er mensen die me intens lief hebben en die ik nooit wil missen, zelfs niet na mijn sterven, zelfs niet als er daarna onverhoopt niks meer is.

 

Ik leef voor het mooie, voor het leuke, voor het lekkere, voor het fijne. Voor de zon die opkomt, voor de glimlach van een/mijn kind, voor een lekkere vrijpartij, voor Ajax, voor muziek. Ik leef om te horen, te zien, te denken en te voelen. Ik leef om te leven, om te bewonderen, om te hopen. Ik leef van de schoonheid, van de liefde, van het aangename, van het gezellige.

 

Hoewel ik niet lelijk ben, weet ik niet of ik ooit met plezier, tevredenheid en overtuiging in de spiegel naar mijn gezicht (en lijf) zal kunnen kijken. Maar het interesseert me niet meer zoveel hoe ik eruit zie. Het gaat er vooral om hoe ik me voel. En ik zie wel dat ik een mooie mond heb, welgevormde oren, sterke dijbenen en lieve ogen, tamelijk brede schouders.

 

Een superminnaar ben ik niet. Ik ben geen man die een vrouw urenlang kan behagen en die lenig allerlei standjes uitvoert, maar ik ben ook in bed empathisch, lief, liefdevol, geil, onbaatzuchtig als zij het nodig heeft en bedreven in het plezieren. Ik ben geen seksrobot die een kwartier of een half uur lang kan pompen zonder ook maar een druppel te verspillen en die twee keer achter elkaar aan de wipzwier gaat, maar ik ben goed genoeg, ik heb andere kwaliteiten als minnaar. Ik ben de koning van de tederheid. Ik ben ontzettend aardig. Zachtaardig. En ik hou er heel erg van als andere mensen zachtaardig zijn, dus ik kan van mezelf houden.

 

Vanaf april 2007 ben ik voor deze schrijfcoulissen vooral heel transparant geweest over mijn lijden, mijn Weltschmerz, mijn kwalen, mijn ergernissen, mijn seksbehoeften, mijn geilheid en ik heb er geen letter, geen woord spijt van. Het is juist die transparantie die ik nastreef, die ik heel erg hoog in het vaandel hou, omdat ik vind dat je overal over moet kunnen en mogen communiceren, juist over taboes, juist over pijn, juist over seksualiteit. Alles dat bestaat, heeft het recht besproken en beschreven te worden. Het heeft geen zin er hypocriet over te doen, het weg te duwen alsof het niet bestaat, want het is er.

En hoewel je sommige dingen niet teveel aandacht moet geven en niet te zeer moet cultiveren, zoals je pijn, groeit tevens alles dat vervelend is maar dat helemaal wordt weggestopt en onbespreekbaar wordt gemaakt. Je moet een middenweg zien te vinden als het om het geven van aandacht gaat. Alles met mate, gedoseerd. Voor mij als gulzige en soms geobsedeerde alles of niets-man heel moeilijk.

 

Trots ben ik op en blij ben ik met mijn aanpak op dit weblog en op de schrijfvaardige vorderingen die ik nog steeds maak. Ik vond het ditmaal nodig transparant te zijn in mijn kracht, in mijn eigenwaarde, riskerende dat mensen me opeens betichten van een te hoge eigendunk. Maar ik weet zelf hoe bescheidenheid in m'n binnenste aangekoekt zit, hoe waakzaam ik ben wat dat betreft.

Het is mede goed voor mezelf om eens te beschrijven hoe moedig en sterk en talentvol en sociaal en menselijk en intelligent en veerkrachtig en lief ik eigenlijk wel niet ben. Want het is zo. Geen twijfel over mogelijk.

 

Ik werd op de zesde klas van de lagere school LBO getest door CITO, maar ik haalde op de MAVO en daarna de HAVO torenhoge cijfers, ik was zowat degene met de hoogste cijferreeks van de gehele school. "We zijn trots op je." Ik hoor het de conrector bij de diploma-uitreiking nog tegen me zeggen. Hij glom van oor tot oor. Een en al waardering voor mijn prestaties, enorme inzet en zelfdiscipline. Het atheneum was een optie, maar ik ging naar de School voor de Journalistiek.

Op de Middelbare School en op de SvdJ heb ik aangetoond over een enorme ambitie, wilskracht en discipline te beschikken, allesbehalve lui te zijn. Ik moet ergens voor WILLEN gaan, maar dan ga ik er ook voor, zoals voor dit weblog, mijn arbeidkindje. Steeds weer slaag ik erin een mooi, oprecht, gevoelig, waar, spitsvondig of enigszins grappig stuk te fabriceren, veelzijdig te wezen, verschillende kanten van mijn schrijftalent tentoon te stellen. Dat doe ik gepassioneerd, gedisciplineerd, met hart en ziel, met mijn hele ziel en zaligheid.

 

Ja, ik kan en ik mag concluderen dat ik een mooi mens ben! En u of jij bent dat ook!

Volgend artikel in dit blog

0reacties Volg reacties met RSS   aanbevelen afbevelen Waarschuw de redactie Je moet inloggen om het bericht in een van je groepen onder te brengen Attendeer je vrienden Delen op nujij.nl Delen op ekudos.nl Delen op del.icio.us

Bij dit bericht worden geen reacties (meer) toegestaan

Profielfoto Roland  Danckaert

Roland Danckaert

Favoriete tv-series: All creatures great and small, The Little House on the Prairie. Favoriete landen: Canada, VS, Engeland. Favoriete steden: Vancouver, San Diego, San Francisco, Praag, Bangkok, Quito, Otavalo, Miami, Santa Fe, New Orleans. Favoriete voetbalclub: AFC Ajax Favoriete voetballer: Ronaldo, Messi, Ronaldinho. Favoriete films: The Horse Whisperer, An Unfinished Life, Brokeback Mountain, The Grizzly Man, Legends of the Fall. Favoriete popgroepen: Talk Talk, Depeche Mode, REM, Spandau Ballet, OMD. Favoriete artiest: George Michael, Roy Orbison, Elvis Presley, Charles Aznavour, John Denver, John Lennon. Favoriete politicus/ca: Agnes Kant. Favoriete soap: Neighbours (Australisch). Favoriete schrijver: Sergio Bambaren Favoriete boek: De Gouden Schelp van Bambaren en Hoog Sensitieve Personen van Elaine N. Aron Belangrijkste les: Altijd zelf blijven nadenken (zonder arrogant of eigenwijs te worden), je niet laten opjagen en genieten als het kan in het HIER EN NU. Jezelf oppeppen, altijd kiezen voor het positieve en goede en mooie, indien mogelijk. Goed voor jezelf zorgen en voor anderen. Je hart luchten, is gezond en oprecht. Beste cabaretier: Sjaak Bral, Theo Maassen. Grappigste boeken: Acteur/regisseur/schrijver Woody Allen heeft een paar absurdistische boeken geschreven die ik heel erg komisch vond. Perfecte liefdeslied: 'It's impossible' van Perry Como Gelukzaligste lied: 'Wonderful World' van Louis Armstrong.
Beroep: freelance journalist
Hobbies: Schrijven, reizen, uitstapjes maken, voetbal, tennis, muziek.
Man, 43 jaar
  • Niet verplicht
  • Je boodschap moet minstens 5 en hoogstens 1500 tekens bevatten
  •  

Links

Groepen

Favorieten van Roland Danckaert

Laatste reacties

persona

Laat je uitschrijven als lid van de kerk!
Wil: Hier vind je alles op een rijtje: dry.sailingissues.com/uitschri...

persona

Ik heb helemaal geen zin meer om te leven...
Roland Danckaert: Lieve of beste Nobody, Herkenbaar. Teveel tegenslagen gehad? Het leven nooit …

persona

Ik heb helemaal geen zin meer om te leven...
Nobody: ik ben 22 en wil al 3 jaar niet meer. Als …

persona

Ik heb helemaal geen zin meer om te leven...
Roland Danckaert: Naoniem, je mag me altijd een persoonlijke mail sturen via …

Archief / RSS

Bekijk het hele archief van Roland Danckaert, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.

2010
2009
2008
2007

Zoek in het archief



Zoeken

Abonnementen

Alle blogs rss google netvibes
Deze gebruiker rss google netvibes

Statistieken

TelMiep
  •