De Volkskrant, 16-11-2011, door Martin Bons, freelance journalist en docent op de School voor de Journalistiek te Zwolle. .2010

Stop met al die zinloze bezigheidstherapietjes

De ene helft van Nederland houdt de andere helft bezig met zinloze cursusjes. We moeten weer eens aan het werk gaan.

'Europa op rand van recessie.' 'BRIC-landen investeren in Noodfonds Europa.' 'China kan Europa wel helpen, niet redden.' Elke dag staan er in de Volkskrant meerdere artikelen over de financiŽle crisis in het Westen. Naast de nieuwsberichten en interviews met deskundigen zijn het vooral abstracte analyses en beschouwingen, waarin druk wordt gespeculeerd over oorzaken, gevolgen en oplossingen. Elke keer als ik zo'n stuk lees, denk ik: gaat het hier nou werkelijk om?

En dan herinner ik me de woorden van voormalig Philips-topman Jan Timmer. In een interview met Volkskrant-verslaggever Jan Tromp in 1995(!) zei hij: 'We moeten ons in het Westen grote zorgen maken. De toekomst ligt absoluut in AziŽ. Als je ziet hoe hier wordt gewerkt. En wij in Europa reageren door te praten over een 36-urige werkweek. Daar kan ik me zo verschrikkelijk kwaad over maken. Wat is dat nou? Als je de ontwikkeling ziet die hier gaande is, dan ga je toch niet korter werken? Dan ga je juist harder werken.'

Een concretere oplossing kun je niet krijgen en hoewel Timmer toen al het gelijk aan zijn kant had, mist hij naar mijn idee nog een deel van de oorzaak van de financiŽle crisis. Komt de huidige problematiek namelijk ook niet door wat wij in het Westen doen?

Een voorbeeld verduidelijkt dit. Onlangs verbleef ik met tien anderen drie dagen in een kasteel in Zeist. Na een ochtend theorie over persoonlijke ontwikkeling op de werkvloer kregen we de opdracht al onze eventuele teleurstellingen en frustraties over onze banen op te schrijven.

Nadat iedereen klaar was, gingen we met z'n allen naar buiten. De begeleider nam de formulieren in en zei dat we rond een ton moesten gaan staan. Hij pakte een aansteker, stak de fik in de formulieren, gooide de papieren in de ton en zei: 'DŠt doen we met alle frustraties, wťg er mee.'

De cursus kostte 2.495 euro.

De cursusleider zal zich ongetwijfeld goed hebben voorbereid, veel hebben gelezen en hard hebben gewerkt. Maar wat is de zin hiervan? Heeft dit economische waarde? Als het een incident zou zijn, zou ik me geen zorgen maken, maar de begeleider staat niet alleen.

Steeds vaker ontmoet ik allerlei goedbetaalde coaches, strategische adviseurs, communicatieadviseurs, bedrijfsadviseurs, loopbaanbegeleiders, consultants en personal trainers. Als ik dan vraag wat zij precies doen ('Ik geef cursussen coaching de coach', zei iemand) blijf ik veelal in verbijstering achter. Wat maken zij? Wat produceren zij? Wat leveren zij? Wat voor economische waarde hebben zij? Het idee dat de ene helft van Nederland de andere helft bezighoudt, is allang geen grapje meer.

Inmiddels zijn er honderdduizenden mensen werkzaam in deze branches en gaan er miljarden in om. Ik ben geen econoom en weet niet of mijn zorgen terecht zijn, maar komt de financiŽle crisis ook niet deels omdat deze luchtbel te groot wordt? Gaat die niet een keer klappen? Wordt het niet eens tijd dat de overheid daar een stokje voor steekt?

Want terwijl men in India en China aan het produceren is, houden wij elkaar bezig met leuke cursusjes, therapietjes en adviesjes. Alle abstracte beschouwingen en analyses ten spijt: mijn gezond verstand zegt dat dat toch een keer verkeerd moet gaan.

Moeten we dus gewoon niet terug naar de basis? Dat wil zeggen: de handen uit de mouwen steken en weer diensten en producten leveren waar wij in Nederland en zij in de rest van de wereld wat aan hebben?

En wellicht is het dan handig om Jan Timmer eens te polsen voor minister van FinanciŽn ťn Economische Zaken.



Naar Wetenschap lijst , Sociologie lijst , Sociologie overzicht , of naar site home .

[an error occurred while processing this directive]