Zwitsers – de laatste Europese exoten.
Tot
10 of 15 jaar geleden konden wij ons vergapen aan
Oost-Europese landen, met een vreemd regime. De zogenaamde
communistische of Oostbloklanden. We gingen op vakantie naar
Polen, Tsjechië en Roemenie
voor de saaiheid, leegheid, goedkoopheid,
staatsarchitectuur, de somberheid van de mensen en het in
bijna alle opzichten mindere. Kamperen aldaar werd
soms zelfs gezien als een daad van verzet tegen de Westerse
consumptiemaatschappij. Zelf toog ik in 1990 naar de DDR om
een glimp op te vangen van Trabants, gratis bananen
uitdelende meisjes, nog schuwe mensen, CV’s met dikke buizen
en standaard op 25 graden, bruinkool, kasseien en Spartaanse
hotelkamers. De behoefte aan het bezichtigen van
exotica bestond ook bij mij. Anno nu lijkt alles
door euro en kapitalisme gelijkgeschakeld.Op doorreis van en naar Italië kom ik altijd door Zwitserland. In dit land staat de tijd stil. Hier is nog de CHF, die 0,65 euro waard is. In dit land is het vrouwenkiesrecht pas in de jaren ’70 ingevoerd. Het land werkt met referenda, waardoor het “alles blijft zoals het is” wordt versterkt. Het land schijnt een regering te hebben, maar niemand kent de president. Er is iets van een bankgeheim, een onguur verschijnsel, waarvan Zwitserse bankmensen ongetwijfeld precies kunnen uitleggen dat het afschaffen ervan tot volstrekt onaanvaardbare gevolgen zal hebben voor…..ja, voor wat eigenlijk.
Dan de Zwitsers zelf. Burgerlijk, braaf, schoon, saai, humorloos. Erg op het milieu, op regels en op het houden zoals het is. In de jaren ‘50 vierde het toerisme hoogtijdagen. Nog staan er borden langs de wegen “zimmer mit warm und kalt fliessend wasser”, zoals in Oostenrijk ik de jaren ‘60. De Wet van de Remmende voorsprong is dat. Zwitsers hebben ook iets lulligs over zich. Als ze al niet een wat pafferig hangend gelaat hebben dan vertonen ze wel een vaag lullig lachje dat ingebakken lijkt in hun gezicht. Maar dat moet ook wel met het taaltje dat ze spreken, een kindertaaltje. Ik probeer me voor te stellen hoe ze echt serieuze dingen moeten zeggen. Een ontslag bijvoorbeeld. “Lieblichi frauleine, ich mussli saegen dass ich dichli entkundiglien mussli, hihi”. Sex kan ik me al helemaal niet voorstellen tussen Zwitsers.
Ik ben heel wat keren van de snelweg afgegaan om ze te bekijken en om in een konditorei een kop koffie met taart te bestellen voor 8 CHF, 15 jaar geleden en nu nog steeds. De brave huismoeders met schorten, die de geraniums bijknippen. Soms zie je een jongere. Een Zwitserse jongeman heeft vaak lang haar en een oorbel, als een soort laatste onbewust protest tegen het onomkeerbaar nakende burgerdom.
Ik
heb ze dit jaar bekeken, de Zwitsers, op de terrassen in
Lugano en Locarno en rondom de huisjes in het
Villagio Ollandese in Luino waar we een week waren.
Altijd zijn ze rustig, ze schuifelen op straat. En op de
snelweg rijden ze precies 120 en als je 80 mag, precies 80.
En ze eten veel te dure gerechten op de terrassen (een pasta
tussen de middag voor 22 CHF). Dat laatste leidt bij mij tot
boosheid. Dezelfde boosheid die ik heb op eerste klas
reizigers. Ik sis dan wat voor me uit…”kan niet, kan
nooit eerlijk verdiend zijn, wie doet dat nou, kies een
normaal beroep, zoals loodgieter, buschauffeur of
onderwijzer”. 
Ik
koop ook altijd een Zwitserse krant om te
kijken of het echt is wat ik zie. Klopt het wel en zijn we
niet in een soort live soap verzeild
geraakt, zoals prachtig weergeven in “The Truman show” van
Peter Weir, met Jim Carrey in de hoofdrol.
Gisteren kocht ik het
Zwitserse schandaalblad, de `Blick`. Daarin
berichten over een buitenlandse jongeren, die een groot
aandeel in de criminaliteit hebben, een politiek schandaal,
een moord, een auto-ongeluk, waar een met drank en drugs
volgestopt jongeman, drie wegwerkers doodrijdt.
Seksadvertenties ook, notabene!Wacht er niet te lang mee, ga op bezoek in Zwitserland en bekijk het allemaal eens heel goed, voordat het voorbij is.
Red.: Voor de duidelijkheid ook nog even het profiel van de auteur, genomen van hetzelfde weblog:
Auteur:
renescheffer48.volkskrantblog.nl
Rene Scheffer
Woonplaats: Zeist
Leeftijd: 49
Geslacht: m
Interesses: Voetbal, lezen, pc, reizen, politiek, tv.
Omschrijving: Ik ben tamelijk polyvalent en heb overal een mening over.
Ik schrijf graag en heb dit medium 2 februari 2007, pas ontdekt.
Mijn verhalen zijn soms alleen poetisch of beeldend, maar ook weleens op het randje.
Maar dat moet kunnen gelet op het columnachtige karakter ervan.
Critici zeggen dat ik naar schriftelijk exhibitionisme neig op zoek ben naar bevestiging en dat is ook zo.
Red.: Heerlijk hè, alle vooroordelen bij elkaar. Deze auteur leeft kennelijk veel liever in de stad, naast een vuilnisbelt, met injectienaalden in zijn portiek, zichzelf gemolesteerd, en zijn dochter verkracht.
De volgende zegt dat bijna letterlijk:
Leids universiteitsblad Mare, 15-05-2008, column door Rosanne Hertzberger
(student)
De barrière
Het gaat als volgt. De Zwitser stelt het . standaard rijtje vragen: waar ik vandaan kom, hoelang ik blijf en of ik hier al eens eerder ben geweest. De automatische piloot antwoordt dat ik eerder in Zwitserland ben geweest op skivakantie.
Dit herinner ik me niet echt, maar dit hebben mijn ouders mij verteld.
De onverstaanbare skileraar, de sneeuw en het kind met de helm (wij noemden haar om onbekende redenen de 'chilichapper') dat telkens het hele skiklasje omver skiede, hadden ook in Frankrijk kunnen zijn geweest, of Oostenrijk. Zwitserland liet al vroeg geen enkele indruk op me achter.
De reisgidsen die ik voor vertrek las, hadden me al gewaarschuwd. Het Zwitserse volk is nogal gesloten en moeilijk om tot door te dringen. 'Maar', voegen de altijd positieve boekjes daar aan toe, 'als je eenmaal door de barrière heen bent heb je er ook echte trouwe vrienden aan'.
Tevergeefs probeer ik een reden te vinden waarom ik ongelijk heb, maar ik ben zuiver negatief over het volk en het land.
Ik vermoed dat die laatste 'positieve noot' eraan toe is gevoegd omdat de waarheid de handelsrelaties zouden kunnen schaden en ruzie met de ambassade zou opleveren.
De waarheid: 'Ga niet naar Zwitserland. Behalve dat het Zwitserse volk een obsessief oog voor detail heeft (het zogenoemde mierenneuken) zijn ze ook nog eens bijzonder onbehulpzaam, buitengewoon racistische en homofoob.
Als je er langere tijd verblijft zul je merken dat niet alleen de mensen erg gesloten zijn, maar de winkels ook.
Boodschappen moet je voor zes uur halen en veel restaurants zijn in het weekend dicht. De reden hiervan is de financiële arrogantie van het land: 'We hebben genoeg, we hoeven niet meer ons best te doen.' Het enige dat je daarvoor terugkrijgt, is dat het land steriel is, iedereen gehoorzaamt, niemand lawaai maakt en alles op tijd rijdt.
Maar god, wat ga je op den duur van rotzooi houden.
Zwitserland wordt geregeerd door het volk, wat betekent dat er nooit iets gebeurt, nooit iets verandert en dat het gehele land lamlendig heeft toegekeken hoe miljoenen de gaskamers in gingen minder ook maar een poot uit te steken. En daar bieden ze niemand hun excuses voor aan.
Zwitserse buren zijn van het type: 'Beter geen buren en geen verre vrienden:
Klop dus niet aan om even kennis te maken maar controleer wel of de buren het afval goed scheiden en bel de politie als ze op zondag het gras maaien:
Maar eenmaal door die barrière heen heb je er hele trouwe vrienden aan.
De automatische piloot zegt dat ik het een ontzettend mooi land vind, net mals je jurken heel bijzonder kan vinden of heel kleurrijk, ik zou de handelsrelaties niet willen schaden. De vraag of ik hier al eens eerder ben geweest is irrelevant.
De vraag is, of ik hier nog een keer terug zou komen.
Red.: De diepte van de instinctieve afkeer lijkt nog eens nadrukkelijk uit de combinatie van het bekende rassenargument: 'buitengewoon racistische en homofoob', tezamen met de bekende joker in dit spel: 'het gehele land lamlendig heeft toegekeken hoe miljoenen de gaskamers in gingen minder ook maar een poot uit te steken. En daar bieden ze niemand hun excuses voor aan.' Het eerste onderscheidt Zwitserland en haar bevolking niet van meer dan 95 procent van de wereld (op de meeste plekken is het zelfs veel erger), en het tweede is volstrekt onredelijk - pure onderbuikgevoelens (is er een emotionele band voor de schrijver?): het kleine Zwitserland kon natuurlijk nooit iets uithalen tegen Duitsland.
P.S. Voor de bevestiging van het vermoeden van de emotionele band, zie hier
.
De barrière
Het gaat als volgt. De Zwitser stelt het . standaard rijtje vragen: waar ik vandaan kom, hoelang ik blijf en of ik hier al eens eerder ben geweest. De automatische piloot antwoordt dat ik eerder in Zwitserland ben geweest op skivakantie.
Dit herinner ik me niet echt, maar dit hebben mijn ouders mij verteld.
De onverstaanbare skileraar, de sneeuw en het kind met de helm (wij noemden haar om onbekende redenen de 'chilichapper') dat telkens het hele skiklasje omver skiede, hadden ook in Frankrijk kunnen zijn geweest, of Oostenrijk. Zwitserland liet al vroeg geen enkele indruk op me achter.
De reisgidsen die ik voor vertrek las, hadden me al gewaarschuwd. Het Zwitserse volk is nogal gesloten en moeilijk om tot door te dringen. 'Maar', voegen de altijd positieve boekjes daar aan toe, 'als je eenmaal door de barrière heen bent heb je er ook echte trouwe vrienden aan'.
Tevergeefs probeer ik een reden te vinden waarom ik ongelijk heb, maar ik ben zuiver negatief over het volk en het land.
Ik vermoed dat die laatste 'positieve noot' eraan toe is gevoegd omdat de waarheid de handelsrelaties zouden kunnen schaden en ruzie met de ambassade zou opleveren.
De waarheid: 'Ga niet naar Zwitserland. Behalve dat het Zwitserse volk een obsessief oog voor detail heeft (het zogenoemde mierenneuken) zijn ze ook nog eens bijzonder onbehulpzaam, buitengewoon racistische en homofoob.
Als je er langere tijd verblijft zul je merken dat niet alleen de mensen erg gesloten zijn, maar de winkels ook.
Boodschappen moet je voor zes uur halen en veel restaurants zijn in het weekend dicht. De reden hiervan is de financiële arrogantie van het land: 'We hebben genoeg, we hoeven niet meer ons best te doen.' Het enige dat je daarvoor terugkrijgt, is dat het land steriel is, iedereen gehoorzaamt, niemand lawaai maakt en alles op tijd rijdt.
Maar god, wat ga je op den duur van rotzooi houden.
Zwitserland wordt geregeerd door het volk, wat betekent dat er nooit iets gebeurt, nooit iets verandert en dat het gehele land lamlendig heeft toegekeken hoe miljoenen de gaskamers in gingen minder ook maar een poot uit te steken. En daar bieden ze niemand hun excuses voor aan.
Zwitserse buren zijn van het type: 'Beter geen buren en geen verre vrienden:
Klop dus niet aan om even kennis te maken maar controleer wel of de buren het afval goed scheiden en bel de politie als ze op zondag het gras maaien:
Maar eenmaal door die barrière heen heb je er hele trouwe vrienden aan.
De automatische piloot zegt dat ik het een ontzettend mooi land vind, net mals je jurken heel bijzonder kan vinden of heel kleurrijk, ik zou de handelsrelaties niet willen schaden. De vraag of ik hier al eens eerder ben geweest is irrelevant.
De vraag is, of ik hier nog een keer terug zou komen.
Red.: De diepte van de instinctieve afkeer lijkt nog eens nadrukkelijk uit de combinatie van het bekende rassenargument: 'buitengewoon racistische en homofoob', tezamen met de bekende joker in dit spel: 'het gehele land lamlendig heeft toegekeken hoe miljoenen de gaskamers in gingen minder ook maar een poot uit te steken. En daar bieden ze niemand hun excuses voor aan.' Het eerste onderscheidt Zwitserland en haar bevolking niet van meer dan 95 procent van de wereld (op de meeste plekken is het zelfs veel erger), en het tweede is volstrekt onredelijk - pure onderbuikgevoelens (is er een emotionele band voor de schrijver?): het kleine Zwitserland kon natuurlijk nooit iets uithalen tegen Duitsland.
P.S. Voor de bevestiging van het vermoeden van de emotionele band, zie hier
.
