De Volkskrant, 10-09-2010,  tv-recensie van Jean-Pierre Geelen .2010

Blondje

Dus dat heeft het allemaal opgeleverd: één enkele alinea op pagina 26 van The New York Times, zoals de NOS-correspondent in de Verenigde Staten zondag meldde.
    Nederlandse media hadden de hele week (de hele máánd!) al toegeleefd naar het uur U: Wilders spréékt! Op Ground Zero! In Nieuwsuur werd zijn speech ter plekke van commentaar voorzien door een wat instabiele Willem Lust (sprak hij nou met dubbele tong?), in de studio zat CDA-partijtijger Hans Hillen. Die sprak van ‘een gebaar’ van vredesduif Wilders, waarmee de (in)formatie kon doorgaan. De kans op een rechts kabinet was volgens hem nu ‘heel groot’. Uit de zeer geslaagde startaflevering van Koefnoen: ‘Het is al lekker herfst: de blaadjes beginnen te vallen, het kabinet kleurt ook al bruin.’
    De week van Wilders werd feestelijk afgesloten met Wilders, the Movie. Een VPRO-documentaire van Joost van der Valk, die het ‘explosieve blondje’ eens ‘anders wilde portretteren’. ‘Anders’ werd het zeker, ook al omdat het Van der Valk maar niet lukte in de buurt van Wilders te komen. Te zien was hoe interviewaanvragen stelselmatig werden afgewezen, zonder opgaaf van reden. Logisch: ‘Ik werk voor de VPRO, en die beschouwt hij als subsidieslurper.’
    De film had een onhandige pr: in een ‘trailer’ was per abuis een fragment blijven staan waarin iemand beweerde dat Wilders een heroïneprostituee had bezocht. Foutje, dat uit de film werd geschrapt. Maar in de publiciteit zei producent Pieter van Huystee: ‘We weten dat het zo is, maar we kunnen het niet hard maken.’
    Fout op fout.
    Ook in de film zelf werd – onder onheilspellende klanken – meer gesuggereerd dan aangetoond. ‘Hardste’ punt was de vraag of Wilders geheim agent voor Israël is, zoals een vrouw uit zijn mond zou hebben vernomen. Van der Valk sprak met een oud-Mossadman in Israël. Die achtte het ‘zeer onwaarschijnlijk’: ‘Ik denk niet dat hij is opgevallen als iemand die interessant zou kunnen zijn voor de Mossad.’
    Zaak gesloten.
    Verrassender waren twee schilderijtjes ‘van Geert Wilders’. Een ervan toonde een Van Gogh-achtig interieur: bruin tegelvloertje, rechts een tafel met rode bos bloemen, links een staande schemerlamp en rieten stoel. Een ‘burgerlijke afbeelding, maar aan andere kant een ontzettend warm schilderijtje’, aldus een oud-collega die de paneeltjes had gekocht bij de Spullenhulp. Daar had ‘een Joegoslavische meneer’ hem gezegd wie de maker was. Zou het echt?
    Het was het teleurstellende sluitstuk van een weekend dat vrijdag begon vanuit het Concertgebouw met de viering van het suikerfeest. Terwijl de schalen eten rondgingen, presenteerde acteur Mimoun Oaïssa een keur aan artiesten van Arabische oorsprong, stijlvol begeleid door het Metropole Orkest.
    ‘Als je vindt dat dit niet moet, moet je vooral niet kijken’, zei Oaïssa in EénVandaag. Had hij misschien niet moeten zeggen: slechts 81 duizend kijkers zagen dit toch tamelijk unieke concert (op de late avond). Oaïssa hoopte dat dit ‘een mooie traditie gaat worden’. Dat valt te betwijfelen.
    Gedoogpartij PVV heeft Kamervragen gesteld over de ‘verspilling van bizar veel belastinggeld’ voor deze ‘suikerfeest-extravaganza’. Opnieuw bewezen: in de multiculti samenleving is het maar net wat je wílt zien.
 

Naar Alfa wereld , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]