WERELD & DENKEN
 
 

Bronnen bij Belastingmoraal, egoïsten: vlaktaks

20 apr.2008

"Vlaktaks" is de afkorting van het idee dat iedereen hetzelfde belastingtarief betaald, ongeacht de hoogte van het inkomen. Het algemene idee erachter is dat naarmate iemand meer verdiend, hij ook meer bijdraagt aan de maatschappij, dus dat een progressief belastingstelsel, waarin het tarief toeneemt met het hoogte van inkomen, onrechtvaardig is.
    De even algemene weerlegging van dit argument is simpel: het idee dat mensen die meer verdienen ook meer bijdragen aan de maatschappij is volkomen onjuist. De mensen die het meest "verdienen" zijn degen in de financiële wereld, en die dragen absoluut niets bij - tenzij je het oplopen van het aantal bits in een computer, want dat is geld voor hen tegenwoordig, een bijdrage aan de maatschappij wil noemen. En daarentegen verdienen degenen die wel iets bijdragen, degenen die produceren, het minst - meer hierover in Loon naar werken  .
    Een ander bezwaar tegen de vlaktaks is meer praktisch. Als je ervan uitgaat dat de totale opbrengst gelijk moet blijven, dat moet het tarief voor de  vlaktaks liggen tussen het huidige laagste en het huidige hoogste tarief in - en dat is is geen economische, maar een wiskundige noodzaak. Dat wil automatisch ook zeggen dat de hoogste inkomens erop vooruitgaan, maar, belangrijker: de laagste erop achteruit.
    Het is dan ook niet verwonderlijk dat de voorstanders van de vlaktaks uitsluitend te vinden zijn in de kringen van de veelverdieners en economen, de grote groep mensen die weinig tot niets bijdragen aan de maatschappij. Hier wat van hun begeleidende sprookjes:
 

Uit: De Volkskrant, 12-02-2005, column van Frank Kalshoven, economisch redacteur

Eerste de rug recht houden, dan pas aan vlaktaks denken

De VVD kiest voor een vlaktaks. Althans, een VVD-commissie die zich buigt over de liberale beginselen heeft ter zake in nauwe samenwerking met VVD-minister van Financiën Gerrit Zalm vorige week een balletje opgegooid. ....
    Is een vlaktaks een goed idee? Dit is net zoiets als vragen: is een huis mooi, zit het haar goed? Er zijn adembenemend mooie vlaktaksen, gewone vlaktaksen en wangedrochten, vandaar ook dat een meerderheid van de Kamer Zalm lekker laat studeren.
    Een vlaktaks (afkomstig van flat tax) is een belastingstelsel (tax) met slechts één tarief (flat). Het staat tegenover belastingstelsels met meer tarieven, zoals het Nederlandse, waarbij het verschuldigde tarief hoger wordt naarmate het inkomen stijgt - in Nederland van 33,55 procent met twee tussenstappen naar 52 procent.
    Nee lieve linkse lezer, de progressie gaat niet verloren, hoeft althans niet verloren te gaan. Als van belastingheffing over de eerstverdiende, zeg tweeduizend, euro's wordt afgezien, is een vlaktaks voorbeeldig progressief: het percentage over het inkomen verschuldigde belasting gaat dan van nul tot maximaal het vlaktakstarief.
    De adembenemend mooie vlaktaks is hiermee geschetst: een belastingvrije voet, één tarief, en geen enkele aftrekpost waardoor er een brede grondslag voor belastingheffing is.
    De Leidse economen Kees Goudswaard, Coen Caminada en Henk Vording hebben hier vorig jaar nog aan gerekend. In hun boekje Naar een transparanter loonstrookje kwamen ze op een vlaktakstarief voor Nederland van een bescheiden 25 procent. De schatkist zit dan net zo vol als nu, maar weet: dan is er geen hypotheekrenteaftrek meer, geen pensioenpremie-aftrek, geen speciaal tarief voor 65-plussers. Over al ons inkomen wordt, boven die belastingvrije voet, een kwart belasting geheven.
    De schoonheid schuilt dus in de eenvoud. Dat is niet alleen een esthetische maar ook een economische aangelegenheid. Belastingheffing is noodzakelijk, maar de manier waarop dat gedaan wordt, heeft enorme gevolgen voor de werking van het economisch proces. Hypotheekrenteaftrek verstoort de prijsvorming op de huizenmarkt; pensioenpremieaftrek beïnvloedt ons spaargedrag; de progressie in de belastingtarieven frustreert ons arbeidsmarkt-gedrag, het arbeidskostenforfait stimuleert dat juist weer, enzovoort. Een eenvoudige vlaktaks brengt die verstorende werking terug tot het minimum, waardoor mensen weer 'eerlijke besluiten' kunnen nemen en op de markten weer 'goede' prijzen ontstaan.
    Tot zover de theorie. Tijdens een discussie deze week in Laren (ik citeer NRC Handelsblad), zei PvdA-Kamerlid Ferd Crone terecht: 'je kunt geen laag tarief bereiken zonder afschaffing van de aftrekposten.' Maar zijn opponent Zalm bleef, ook terecht, volhouden dat de aftrekbaarheid van de pensioenpremies en hypotheekrente in hun huidige vorm volledig in stand kunnen worden gehouden.
    In de praktijk is het dus een fluitje van een cent om van een mooie eenvoudige vlaktaks een wangedrocht te maken. Zalm had er maar één zin voor nodig. Is de VVD, althans Zalm, althans Zalm in deze fase van de uitbestedingsprocedure, dus voorstander van een vlaktaks onder handhaving van de twee grootste aftrekposten, het is makkelijk voorstelbaar dat het CDA voorstander wordt van een vlaktaks met kinderkorting, de PvdA van een vlaktaks met een extra toptarief voor de puissant rijken, en D66 graag een scholingsaftrek gehonoreerd zou zien. En dat, als deze verminking van onze mooie vlaktaks op wonderbaarlijke wijze voorkomen zou kunnen worden, onze politieke leiders niet zullen rusten voordat alle goede doelen alsnog worden bediend, niet via de belastingheffing maar andersom, via subsidies.
    Bij een mooie vlaktaks hoort een rechte rug. Dit belastingstelsel past bij een politiek die de overheid een bescheiden rol toedicht, en dan nog alleen op hoofdlijnen, en die ruimte wil geven aan individuen - om te slagen én te falen. Het is dus, goedbeschouwd, nog een niet-Nederlands belastingstelsel.
    Intussen schuift het Nederlandse belastingstelsel wel op richting vlaktaks. Het verschil tussen bodem- en toptarief neemt sinds de jaren zeventig af, net als het aantal tussenstapjes. Optimistisch geformuleerd: aan de rechte rug wordt gewerkt, de vlaktaks volgt op termijn vanzelf. ...


Red.:
  Dit weer een uitermate instructief artikel van Frank Kalshoven (meer over hem hier  ). De analyse verloopt aan de hand van citaten eruit:

Nee lieve linkse lezer, de progressie gaat niet verloren, hoeft althans niet verloren te gaan. Als van belastingheffing over de eerstverdiende, zeg tweeduizend, euro's wordt afgezien, is een vlaktaks voorbeeldig progressief: het percentage over het inkomen verschuldigde belasting gaat dan van nul tot maximaal het vlaktakstarief.

Red.:  Er zijn twee processen die progressiviteit in de belasting geven: een belastingvrije voet, en schalen met toenemende percentages. De eerste werk alleen op inkomens tot ca. 5 maal het bedrag van de belastingvrije voet, daarboven wordt het verschil minimaal (Kalshoven noemt tweeduizend euro; trek dat af van tienduizend euro en twintigduizend euro, en de verhouding verandert te opzichte van die zonder belastingvrije voet; en hoe hoger hoe minder). Kalshoven zegt dus tegen de lieve linkse lezer dat er wel proportionaliteit is, maar vergeet er bij te zeggen dat die proportionaliteit zeer sterk afneemt. Dat is dus niet liegen, maar de waarheid spreken is erg ver weg.

De adembenemend mooie vlaktaks is hiermee geschetst: een belastingvrije voet, één tarief, en geen enkele aftrekpost waardoor er een brede grondslag voor belastingheffing is.

Red.:   Hier stelt Kalshoven dat een vlaktaks een verbetering in de belastingmoraal zal bewerkstelligen. Hij stelt bovendien dat die belasting moraal zwak is: er is geen brede, dus smalle, grondslag voor belastingheffing. Dat zou betekenen dat in landen waar een vlaktaks bestaat, of een ander vorm van laag belastingtarief, er een betere belastingmoraal zou zijn. Voor deze bewering is geen enkel bewijs. Er zijn wel veel bewijzen van het tegendeel: ook in de Verenigde Staten is er als politicus maar een manier om over belasting te praten: als iets dat verlaagd zou moeten worden. Wie dat niet doet, graaft zich een onmiddellijk politiek graf. Kortom: deze bewering van Kalshoven is onzin.

Belastingheffing is noodzakelijk, maar de manier waarop dat gedaan wordt, heeft enorme gevolgen voor de werking van het economisch proces. Hypotheekrenteaftrek verstoort de prijsvorming op de huizenmarkt; pensioenpremieaftrek beïnvloedt ons spaargedrag; de progressie in de belastingtarieven frustreert ons arbeidsmarktgedrag, het arbeidskostenforfait stimuleert dat juist weer, enzovoort. Een eenvoudige vlaktaks brengt die verstorende werking terug tot het minimum, waardoor mensen weer 'eerlijke besluiten' kunnen nemen en op de markten weer 'goede' prijzen ontstaan.

Red.:   De hypotheekrenteaftrek verstoort de prijzen op de huizenmarkt, omdat die hypotheek-renteaftrek zeer ongelijk over de burgers verdeeld wordt: kreeg iedereen evenveel subsidie, inclusief de huurders, was er niets aan de hand. Pensioenpremieaftrek beïnvloedt ons gedrag, maar deze mogelijkheid heeft iedereen, en het beïnvloedt het gedrag op positieve wijze. En van een invloed van de progressie in de belastingtarieven op arbeidsmarktgedrag is niets bekend: er zijn geen teken dat men hier minder graag voorwerker, chef, manager, of directeur wil worden dan in welk ander land. Arbeidsmarktgedrag wordt vrijwel volledig bepaald door eer en ambitie. Die eer en ambitie worden uitgedrukt in meer loon, maar boven bedragen van zeg rond de honderd euro meer in de volgende rang maakt de hoeveelheid meer weinig meer uit: het gaat om de promotie zelf. Kalshoven gebruik van termen als dat als 'eerlijk' bij invoeren van een vlaktaks suggereert dat in progressieve een oneerlijkheid zit. Geen van argumenten leidende naar deze conclusie is deugdelijk gebleken. Wat overblijft is Kalshoven bekentenis wat hij vindt van progressieve belasting: dat is oneerlijk. Zoals al elders is gebleken, is Kalshoven dus een stiekeme belastingweigeraar, die beweert dat hij wel belasting wil betalen, maar wel een stuk minder. Er is geen enkele aanwijzing dat Kalshoven dat niet voor elk percentage zal vinden. Wie nog twijfel heeft over deze conclusie, wordt verwezen naar zijn eerdere gebruik van de term 'lieve linkse lezer', daarmee op affectieve uitdrukkende dat mensen die geen bezwaar hebben tegen progressieve belasting, naïef of dom zijn, of een mengsel van dit soort zaken.


Red.:   De volgende proponent is weer een econoom, ditmaal ook openlijk van de reactionaire signatuur, want verbonden aan de Edmund Burke Stichting:
 

Uit: De Volkskrant, 15-02-2005, door Peter Heemeijer, econoom verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en fellow van de Edmund Burke Stichting, platform voor conservatieve gedachtevorming

Vlaktaks betaalt zichzelf uit

Lagere belastingtarieven op arbeid zijn niet alleen goed voor de burger, maar voor de hele economie - en verhogen soms zelfs de rijksinkomsten, betoogt Peter Heemeijer.

Tussentitel: Lage belasting leidt zowel in Rusland als in Ierland tot bloei

Het debat rond het systeem van proportionele belastingheffing, de 'vlaktaks', is ook in Nederland losgebarsten. Dit debat is niet nieuw, omdat het systeem enkele jaren geleden, bij de invoering van het huidige belastingsysteem, ook al even aan de horizon verscheen. liet heeft wel een veel dringender en minder academisch karakter, omdat de vlaktaks de transitie maakt van theorie naar praktijk in een snel groeiend aantal Oost-Europese landen, die daarmee spectaculaire economische successen boeken.
    Helaas lijken deze recente ervaringen met het proportionele belastingsysteem niet te leiden tot een beter begrip ervan in de Nederlandse politiek. In het bijzonder worden de positieve economische effecten van het systeem, en daarmee zijn zelf-financierende potentie, sterk onderschat.
    De economische wetenschap biedt waardevolle inzichten in de effecten van de vlaktaks, die echter niet of nauwelijks lijken door te dringen in de recente berekeningen van een Nederlands uniform belastingtarief. Eén van de belangrijkste inzichten wordt toegeschreven aan de Amerikaanse econoom Arthur Laffer. Al dertig jaar geleden lanceerde hij het idee dat een hoog marginaal belastingtarief (het gedeelte dat een gemiddeld individu afdraagt van een extra euro inkomen) een ontmoedigend effect heeft op economische activiteit. Een belastingverlaging creëert onder deze omstandigheden dus economische groei, en, als die groei groot genoeg is, zelfs een toename in de belastinginkomsten, ondanks de tariefsverlaging.
    De invoering in hel afgelopen decennium van een tiental vlaktaks-systemen, in voornamelijk Oost-Europese landen, heeft geleid tot een duidelijke bevestiging van Laffers hypothese. Beschikbare macro-economische gegevens laten een robuuste groei zien over de hele linie, zowel door een verkleining van de zwarte economie als door een vergroting van de economie als geheel, in landen die onder hun oude belastingsystemen vaak in een deplorabele staat verkeerden. Het best gedocumenteerde, maar geenszins uitzonderlijke, geval is dat van Rusland.
    Dit land voerde in 2001 een 13-procents-vlaktaks in op arbeidsinkomsten, in plaats van een progressief systeem met een toptarief van 30 procent In de vier sindsdien verstreken jaren zijn de belastinginkomsten, gecorrigeerd voor inflatie, meer dan verdubbeld (ter vergelijking, in Nederland zijn de reële rijksinkomsten in dezelfde periode achteruit gegaan), en was de Russische economische groei nooit kleiner dan 5 procent (de Nederlandse groei overtrof nooit 1,5 procent).
    Mocht dit voorbeeld, ondanks zijn recente karakter en duidelijke boodschap, niet overtuigen door veronderstelde fundamentele verschillen tussen West- en Oost-Europese samenlevingen, dan volstaat het te verwijzen naar ons eigen Ierland. Hoewel dit land geen vlaktaks kent, heeft het sinds 1989 een reeks van substantiële belastingverlagingen doorgevoerd, zowel voor particulieren als voor bedrijven.
    Ook in de Ierse economie waren de gevolgen verbluffend: recentelijk is bekend gemaakt dat het inkomen van de gemiddelde Ier dat van de Amerikaan voorbij is gestreefd, terwijl het in 1989 nog geen 60 procent daarvan betrof. Nederlanders verdienen op dit moment, bij een uitzonderlijk sterke euro, gemiddeld ruim 10 procent minder dan Amerikanen.
    De ontwikkelingen in Rusland en Ierland tonen aan dat de economische stimulans die uitgaat van belastingverlaging niet moet worden onderschat. Er is echter nog een ander belangrijk economisch effect dat optreedt bij het invoeren van de vlaktaks, namelijk de prijsverlagingen die het gevolg zijn van de afschaffing van aftrekposten. Ons huidige uitvoerige stelsel van aftrekposten op de loon- en inkonstenbelasting draagt niet alleen bij aan ondoorzichtigheid en bureaucratie, maar verstoort ook het consumptiepatroon van belastingbetalers.
    Het meest prominente voorbeeld op dit gebied is vanzelfsprekend de bijdrage van de hypotheekrente-aftrek in de voortdurende opstuwing van de huizenprijzen. De prijsverlagingen die door het verdwijnen van aftrekposten veroorzaakt worden, zullen het reële inkomen van de gemiddelde Nederlander doen toenemen, volgens de academische literatuur zo'n 7 procent bij afschaffing van alle posten.
    Een interessante vraag is nu welk vlaktaks-percentage resulteert als rekening wordt gehouden met de hierboven beschreven economische effecten. Naar deze vraag is onderzoek gedaan bij de Edmund Burke Stichting. Uit voorzichtige schattingen blijkt dat bij afschaffing van alle aftrekposten en de belastingvrije som, een percentage haalbaar is van 19 procent. Dat is niet de 45 procent dit door de PvdA is genoemd, of de 35 procent waar het CDA een paar jaar geleden op uitkwam. Het valt zelfs buiten het ruime interval, tussen 25 procent en 40 procent, dat Geert Dales (VVD) de media meegaf. Bij een dergelijk laag, maar over het gehele arbeidsinkomen geldend tarief, zijn inkomenseffecten geen probleem meer. Zelfs de laagste inkomens gaan er enkele procentpunten op vooruit. Bij de middeninkomens loopt het voordeel in de dubbele cijfers.
    Overigens, voor mensen die moeite hebben zich voor te stellen hoe een 19 procents-vlaktaks in Nederland voldoende overheidsinkomsten zou kunnen opbrengen, is het wellicht instructief om het gemiddelde uit te rekenen van de tarieven in de bestaande vlaktaks-landen. Dat is namelijk precies 19 procent.
    In Oost-Europa heeft een nieuwe generatie politieke leiders, uit afschuw van de brute staatsdwang in hun verleden, het aangedurfd het vrije kapitalisme te omarmen met een enthousiasme dat ongekend is in de naoorlogse geschiedenis van de Westerse wereld. De affectie is wederzijds gebleken. Het is nu tijd dat Nederlanders zich realiseren dat ze niet wezenlijk verschillen van hun Oost-Europese broeders en de sprong wagen van de bureaucratie en de regulering van het huidige belastingsysteem naar de vrijheid en de welvaart van de vlaktaks.


Red.:
   De argumenten van Heemeijer voor een vlaktaks zijn simpel: het werkt in Rusland (en andere Oost-Europese landen) en Ierland, dus werkt het ook bij ons. Het IRP is voorstander van simpele redeneringen maar deze is te simpel: als het veranderen van een factor in twee verschillende situaties vergeleken wordt, moeten de andere belangrijke factoren van de twee situaties redelijk hetzelfde zijn. Dat is bij Heemeijers vergelijking beslist niet het geval.
    Rusland heeft een economie die in ander context vaak beschreven wordt als roofridderkapitalisme. Belastingbetaling heeft daar vele decennialang niet bestaan, en de belastingmoraal is overeenkomstig slecht: relatief weinig mensen betalen, en naarmate men rijker is betaalt men minder. De invoering van een vlaktaks betekent een verschuiving van de belastinglast van rijker naar armer, en dat werkt in Rusland verhogend op de totale opbrengst omdat de armen er minder goed onderuit kunnen.
    Ierland was ten tijde van het invoeren van de vlaktaks een economisch sterk achtergebleven gebied, en de maatregel werd genomen om bedrijven uit andere gebieden naar Ierland te trekken. Dit lukte, waardoor de economie sterk verbeterde, zodat de totale belastingopbrengst toenam.
    De omstandigheden die in Rusland en Ierland er voor zorgen dat de vlaktaks de totale belastingopbrengst verhoogde doen zich niet voor in Nederland. In Nederland is belastingontduiking een stuk moeilijker, zodat een daling van de hogere tarieven wel degelijk een aanzienlijke daling van de totale opbrengst met zich mee brengt. En als Nederland een vlaktaks invoert, zal dat niet tot een aanzienlijke toename van het aantal bedrijven in Nederland leiden, zodat de totale economische omzet niet wezenlijk zal stijgen en door de lagere percentages de belastingopbrengst zal afnemen.
    Bij de schatting van het voor Nederland noodzakelijk vlaktaks tarief komt Heemeijer op een getal van 19 procent. Na uitwisseling tegen afschaffing van alle aftrekposten zouden dan zelfs de laagste inkomens er enkele procentpunten op vooruit gaan, en voor de middeninkomens is dat in de dubbele cijfers.
    Nu is het zo dat bij de invoering van een vlaktaks, die ergens tussen de laagste en hoogste belastingtarieven in ligt, de hoogste inkomen er per definitie op vooruitgaan. Wat Heemeijer hier dus beweert is dat bij de invoering van een vlaktaks iedereen er op vooruitgaat, dat wil zeggen minder belasting hoeft te betalen. Tenzij dit gepaard gaat met een meer dan aanzienlijke verhoging van de totale economie, zal dat altijd tot een drastische verlaging van de totale belastingopbrengst leiden. Heemeijers beweringen zijn dus volkomen onzin.
    Een laatste bewijs hiervan geeft Heemeijer zelf: het percentage van 19 procent is het gemiddelde van tarieven in bestaande vlaktaks landen. Dat kan, want dat zijn allemaal landen vrijwel geheel zonder sociaal stelsel, met minimale overheden.
    De laatste constatering sluit de argumenten van de redactie. De Edmund Burke Stichting en haar aanhangers zijn fervente voorstanders van het afbreken van de sociale maatschappij, ten faveure van een reactionaire survival of the fittest maatschappij. De steun voor een vlaktaks van 19 procent wordt veroorzaakt door de wetenschap dat zoiets alleen mogelijk door een sterke verlaging van de overheidsuitgaven, dat wil zeggen: verdere bezuinigingen op alles dat een solidaire maatschappij inhoudt.


Red.:   Onze volgende bron is, hoe kan het ook anders, alweer een econoom. Dit keer ook echt een hoge, want voormalig lid van diverse SER- commissies. Alleen al de koppen zijn volkomen duidelijk over de achtergrond van zijn betoog: terug naar Dickensiaanse tijden:
 

Uit: De Volkskrant, 12-04-2008, door Leo Stevens, emeritus-hoogleraar fiscale economie

Ons belastingsysteem vergeet het individu

Het belastingstelsel kan een stuk simpeler en werkbaarder als we afstand doen van het onhaalbare streven dat elke ongelijkheid kan worden weggepoetst, zegt Leo Stevens. De economie zal daar wel bij varen.


Tussentitel: De gezinsbelasting is ingewikkeld en rijp voor drastische vereenvoudiging

Het sturend vermogen van de overheid is niet langer opgewassen tegen de dynamiek van de samenleving. De verzorgingsstaat heeft zijn mogelijkheden overschat....
    Bovendien zaten er geen vraagremmers in de collectieve voorzieningen. De aanzwellende en onbetaalbare vraag moest daarom via een onbevredigende omweg worden beteugeld. De aanbiedende instanties werden in hun dienstverlening onderworpen aan rigide budgettaire beperkingen. Lange wachtlijsten en doorlooptijden, met bijbehorende maatschappelijke onvrede, waren het gevolg.
    Als reactie daarop werden prestatiecontracten gesloten, mede om de overheidsdienstverlening meetbaar te maken. Maar die verantwoordingsdrift ontaardde in overmatige aandacht voor het meten en rapporteren; de kwaliteit en professionaliteit van de dienstverlening kwamen in de knel. Het resultaat: hoge regel- en belastingdruk en grote maatschappelijke frustratie.   ...
    De ombouw van verzorgingsstaat tot participatiemaatschappij betekent een herschikking van rechten en plichten, van ambities en verwachtingen, van inzichten en beleidsplannen. Dat vindt ook haar uitdrukking in het belastingstelsel. In de Drees-lezing 2008 heb ik voor die ombouw het fiscale scenario uitgewerkt.
    Hoge regel- en belastingdruk werkt remmend op de economische ontwikkeling. Gecompliceerde belastingen zijn groeiremmers in het kwadraat. ...
    De solidaire component van de participatiemaatschappij vereist herbezinning op onze belastingbeginselen. We moeten ons ernstig afvragen wat er terecht is gekomen van ons mooie voornemen belasting te heffen ‘naar draagkracht’. ...
    De realiteit gebiedt te erkennen dat de burger bij het betalen van de belasting doorgaans sterkere associaties heeft met ‘afstaan’ of ‘afnemen’ dan met ‘bijdragen’. ...
    We moeten naar een realistische solidariteit. De belangen van het individu werden in de verzorgingsstaat te gemakkelijk ondergeschikt gemaakt aan de collectiviteit. ...
    De herverdelingsdoelstelling van progressieve belastingen, boegbeelden van het principe dat de breedste schouders de zwaarste lasten moeten dragen, is aan herziening toe. ...
    In de internationale concurrentieslag tot behoud van kapitaalintensieve activiteiten, moeten staten hun belasting op kapitaalinkomsten steeds verder verlagen. ...
    Invoering van een vlaktaks tegen een tarief ‘ergens’ tussen 35 en 38 procent en een ‘welstandstarief’ van ruim 50 procent voor de happy few, is thans een logische vervolgstap. Fijnmazige rechtvaardigheid werkt veelal contraproductief. ...


Red.:   Zo, door een aantal tussenzinnen en tussenstukken weg te laten, hebben we er de essenties uit kunnen filteren: de totale belastingdruk en de collectieve uitgaven van de staat moeten omlaag, er moet een vlaktaks komen met een extra schaal voor de superrijken, en dat alles met het doel dat het individu moet zegevieren over de collectiviteit - het programma van de Angelsaksische maatschappij. Het ordinaire roofridderkapitalisme.
     Een kleine twee jaar later, en weer serieuze nieuwe pogingen:


Uit: De Volkskrant, 15-06-2010, van verslaggevers Gijs Herderscheê en Elsbeth Stoker

Sociale partners bespreken vlaktaks

Onderhandelaars van vakbeweging en werkgevers praten over een rigoureuze belastingherziening, met één belastingtarief van 35 à 40 procent. Deze vlaktaks moet de huidige zes belastingtarieven vervangen.

Dit staat in het vergaderstuk ‘eenvoudiger en groeibevorderende belastingheffing’ dat in handen is van de Volkskrant.
    Het tarief betekent een enorme belastingverlaging voor hoge inkomens, die nu 52 procent belasting betalen. Lagere inkomens gaan meer belasting betalen, maar zij worden daarvoor gecompenseerd door kortingen en toeslagen.  ..


Red.:   En in een toppunt van onbeschaamdheid stat er nu zelfs bij wat het betekent: en netto belastingverlaging voor de rijken, ten koste van de rest. Want als de rijken minder gaan betalen en de rest gelijk blijft, dan te betalen relatief gezien, op de totale kleiner wordende opbrengst, de rijken dus een minder deel, en de niet-rijken, dus, een relatief groter deel.
    We zijn een jaar later, en daar is 'ie weer:


Uit: De Volkskrant, 27-06-2011, van verslaggevers Douwe Douwes en Kim van Keken

Jonge liberalen willen uniform belastingtarief

Geen hypotheekrenteaftrek en geen huurtoeslag meer. De JOVD, de kweekvijver voor politici van de VVD, stelt een uniform belastingtarief (de vlaktaks) voor. Daarbij vervallen bijna alle voordeeltjes en betaalt iedere Nederlander hetzelfde tarief.
    JOVD-voorzitter Martijn Jonk hoopt zo 'de perverse stilte' rondom het H-woord te doorbreken. Voor regeringspartij de VVD is alleen al praten over de hypotheekrenteaftrek taboe. Datzelfde geldt voor de samenwerkingspartners het CDA en de PVV.    ...


Red.:   Dat is wat heet "Een spierinkje uitwerpen om een kabeljauw te vangen". want de JOVD, de jongerental van de partij van de graaiers, zal nooit iets voorstellen dat n iet in het eigen belang is. En her formaat van de de kabeljauw is af te meten aan de grootte van het spierinkje: 12 miljard, zijn de uitgaven aan de koopsubsidie genaamd "hypotheekrenteaftrek", waarvan ongeveer tweederde naar de rijken gaat.
 
  Een uniform belastingsysteem is wel zo transparant, zegt Jonk. 'Het wordt aantrekkelijk om meer te werken en de overheid kan niet langer via de belastingen proberen gedrag te beïnvloeden. Dat is goed voor de economische groei. Mensen die meer verdienen, investeren meer. '

Honderd procent belasting voor inkomens boven de ton is ook heel transparant, het wordt aantrekkelijk om minder te stelen, en de overheid kan op die manier het gedrag van de witte-boordencriminelen reguleren. Dat is goed voor de groei van maatschappij en beschaving. Mensen die meer verdienen worden corrupt en geestelijk gestoord.
 
  De JOVD heeft het plan gedetailleerd laten beoordelen door het Centraal Planbureau (CPB). De conclusie: 'Het gaat pijn doen als de belastingen volledig op de schop gaan.' De voorgestelde vlaktaks (33,15 procent) heeft volgens het CPB aanzienlijke gevolgen voor de koopkracht. Gepensioneerden en huishoudens met kinderen zullen het flink in de portemonnee voelen. Huiseigenaren kunnen te maken krijgen met koopkrachtverlies dat kan oplopen tot 30 procent, aangezien de woning minder waard wordt.

Zelfs de neoliberale Anglicistenclub van het CPB kan er niet meer van maken  . En ook het tuig zelf weet het eigenlijk wel:
 
  Jonk geeft toe dat de effecten van een abrupte invoering van de vlaktaks 'nogal ruig' zijn. Maar hij vindt ook dat politici zich niet moeten blind staren op koopkrachtplaatjes. 'Als je iedereen op de nul wilt houden, kom je nooit verder.'

Die laatste zin behoeft natuurlijk de voor de hand liggende correctie: 'Als je iedereen op de nul wilt houden, kom ik nooit verder.'
   Maar ook dit kan nog erger:
 
  Werkgeversorganisaties VNO-NCW en MKB-Nederland, al langer voorstander van de vlaktaks, zijn enthousiast. Ze vinden dat het ingewikkelde belastingsysteem op de schop moet. 'Het verstoort de economische dynamiek', aldus de werkgevers. 'De JOVD laat zien dat een vlaktaks een serieuze optie is.' VNO-NCW en MKB-Nederland hopen dat het kabinet 'serieus werk maakt van een herziening van de inkomstenbelasting'. Wel vinden de organisaties dat de JOVD wat te ver gaat met het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek.

Het graaiersparadijs: afschaffing van de huurtoeslag voor de lagere inkomens, een hogere belasting voor de lagere inkomens, behoud van de hypotheekrenteaftrek voor de hogere inkomens, en lagere belasting voor de hogere inkomens. Rasechte ploerten, deze lieden  .   


Naar Belastingmoraal, egoïsten  , Belastingmoraal  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .