De Volkskrant, 23-09-2016, door Beri Shalmashi 2009
 

De deken der liefde

De nieuwe beweging Ieder1 wil mensen verbinden door zondag een parade door Amsterdam te organiseren. Filmmaker Beri Shalmashi weigert deel te nemen aan dit feestje en gaat liever de confrontatie aan.

Tussentitel: Ik heb te veel trauma's overgehouden aan opgroeien in Nederland

Er raast een vloedgolf aan positiviteit door Amsterdam aanstaande zondag, met de parade van een nieuwe beweging: Ieder1. De initiatiefnemers willen mensen samenbrengen zodat we leren dat we niet zoveel van elkaar verschillen. De organisatie zamelde al meer dan 50 duizend euro in dankzij bijdragen van meer dan 2.300 medestanders. Op Facebook hebben duizenden aangegeven mee te lopen. Ik zie veel vrienden uit de filmwereld trots delen dat ze erbij zijn, en ik houd me stil.

Ieder1 is een stichting die volgens als website de doelstelling heeft 'de eenheid van de samenleving te bevorderen'. De beweging (met als bestuursleden onder anderen acteur Nasrdin Dchar, worstenmaker Samuel Levie en Tolhuisdirecteur Touria Meliani) organiseert zondag 25/9 een 'parade', een wandeling om te laten zien hoe divers Nederland is, vanaf de Amsterdamse Bijlmer naar het Museumplein. De parade begint om 12.30 uur in het ArenaPark, tegenover de Decathlon.

Het voelt alsof ik de enige ben op een feestje die in een hoekje zit te sikkeneuren, terwijl iedereen het dak eraf staat te dansen. Ik moet dit leuk vinden. Dit is gezellig. Dit is goed. Maar het lukt me niet. Sommige van de meelopers verdienen het niet om te dansen, anderen zouden te veel pijn moeten hebben om het te kunnen. Zoiets slijt misschien met de tijd, met een gekrenkte generatie of zes, maar niet met een parade. Het kan niet zo makkelijk zijn dat de medemens zo eenvoudig zijn schuld kan afkopen.

Tegelijk weet ik dat veel van de gezichten achter Ieder1 dezelfde pijn voelen als ik, en ook dat er zielen zijn die hun opperste best doen in ieder geval die pijn te erkennen. Zij die Ieder1 ondersteunen, zijn slimme mensen die oprecht geloven in een aanstaande verandering. Dat bewonder ik. Ik heb dezelfde idealen, maar niet hetzelfde geloof. Daarover sprak ik met Hesdy Lonwijk, filmmaker en een van de krachten achter Ieder1, en Nasrdin Dchar, acteur en frontman van de beweging.

Zodra je op een zeepkist staat, schep je de verwachting van een plan. Stel: het Museumplein staat straks vol en iedereen juicht. Wat gebeurt er dan als iedereen op de fiets naar huis stapt? 'Het gaat om bewustwording, dat we Nederland zien zoals het nu is. Wij zien potentie in diversiteit', zegt Dchar. Die potentie zie ik ook, want Dchar is zelf die potentie, net als Lonwijk en zo veel meer gezichten die meelopen aanstaande zondag. Dat zijn jonge, prominente Nederlanders met een niet onaardig netwerk. Mensen met wie ik me graag identificeer. Nederlanders, op een manier zoals ik dat ook wil zijn. 'Wij kunnen nu bepalen wie 'de Nederlander' is', zegt Lonwijk. 'En ook de witte, autochtone Nederlander maakt deel uit van het kleurenpalet van diversiteit.'

Mooi gezegd.Dus niet wij-zij, maar iedereen. Maar ik vind dat juist mannen als Dchar en Lonwijk vanuit hun werk al genoeg bijdragen. Waarom nog het verlangen om een beweging op te zetten? 'Dit heeft een heel ander bereik,' zegt Dchar. Lonwijk vindt dat verandering vanuit de burgers moet komen. 'Dat is het statement dat wij maken, waarin wij geloven. Als ik mensen hoor zeggen dat de multiculturele samenleving is mislukt, moet ik lachen. Er valt niks aan te lukken of mislukken. Het is er. Ik ben hier. Nasrdin is hier. Wij zijn toch geen experiment? We zijn allemaal Nederlanders. Wat is er mislukt?'

Misschien zijn wij niet mislukt, maar zijn het de mensen die ons anders benaderen wier integratie is mislukt? Preekt Ieder1 nu niet alleen voor eigen parochie? 'Ja en nee', zegt Dchar. Hij scrolt door zijn telefoon, op zoek naar een reactie die hij kreeg nadat hij op Lowlands had gespeecht om te werven voor Ieder1. 'Deze man eindigt zijn bericht zo: 'Met vriendelijke groeten van iemand die door de mist rond zijn hoofd de realiteit had verloren.' Mijn woorden hebben hem op zo'n manier geraakt dat hij toch anders is gaan kijken. Zijn beeld is hervormd.'

Misschien ben ik koppig, verbitterd. Want ik wil geloven in de weg van Ieder1. Maar ik heb te veel trauma's overgehouden aan opgroeien in Nederland, te vaak meegemaakt dat ik de Ander ben. Zoals bij schoolhandbal in groep 4, toen de moeder van een klasgenoot weigerde plaats te maken voor mijn moeder op het bankje. 'Mijn bil slaapt', zei ze. Zij verdient het niet dat ik zondag meeloop, dat ik vergeef dat er mensen zijn als zij. Ik weiger degene te zijn die vrolijk lachend moet laten zien dat mijn soort ook best wel aardig is.

Lonwijk: 'We hebben ooit eens gezegd: 'We willen een deken van positiviteit over het land heen trekken', en dat is vervolgens vertaald als 'Alles met de deken der liefde bedekken'. 'Oftewel je ogen sluiten', voegt Dchar toe. 'En dat is verre van waar.'

Precies die deken werkte voor mij verstikkend. Toen dacht ik: laat mij maar boos in de hoek schreeuwen dat het anders moet. Waarom gaat Ieder1 niet ook die confrontatie aan? Dchar: 'We zijn nog maar net begonnen, met de intentie om werelden bij elkaar te brengen. We hebben geleerd dat we heel goed moeten weten hoe we ons uitspreken, wat we precies zeggen.' Lonwijk is het racisme net zo beu als ik, zegt hij. 'Ik ga de confrontatie niet uit de weg. Ik kies alleen een andere strategie. Uiteindelijk hebben wij hetzelfde doel: we willen af van het racisme.'

Dchar: 'Ik zou graag met Rutte in gesprek willen nu, naar aanleiding van zijn 'pleur op'. Ik denk: minister-president, hoe haal je het in je hoofd om tegen Nederlandse jongeren te zeggen dat ze moeten oppleuren? Wat is dit voor boodschap die je geeft aan je inwoners, het land en de wereld?'

Is Ieder1 dan toch een initiatief geboren uit pijn? Volgens Dchar zit er zeker pijn en woede. 'Maar wij zetten die om in een manier van communiceren die verbindt. Ik geloof dat het het best werkt als je zegt: 'We gaan dit samen oplossen.' Anders wil de andere partij niet eens met je in gesprek.'

Kijk, dat begrijp ik. Je doet een mooie wikkel om de pijn en maakt het tot iets zoets dat iedereen wel lust. Maar de waarheid is mij daarvoor toch te bitter. De waarheid is dat je met mijn of zijn achternaam minder snel een mooie baan vindt, dat mensen na één blik al menen dat jij minder bent. Het is iets waar deze mannen en ik al jaren tegen vechten. En ik vind dat iedereen eerst maar eens op het bittere moet kauwen.




Web:
'We hebben hetzelfde doel: we willen af van racisme'
TT:
Waarom nog het verlangen om een beweging op te zetten?
Hoe haal je het in je hoofd om tegen Nederlandse jongeren te zeggen dat ze moeten oppleuren?
— Nasrdin Dchar



Naar Allochtonen, vijfde colonne , Allochtonen lijst , Allochtonen overzicht , of site home .

[an error occurred while processing this directive]