De Volkskrant, 09-09-2011, door Hans Aarsman .2011

Ouders van eerstejaars overnachten op Huazhong University, Wuhan, China 3 september 2011, foto Reuters/China Daily

Bezorgde ouders

In een land waar ouders officieel maar één kind mogen hebben, is het moeilijk afscheid nemen als je kind honderden kilometers ver weg gaat studeren. Je hebt Chinese ouders die hun kind brengen. Ze willen zien waar het terechtkomt, spulletjes meenemen, helpen met installeren. Sommigen reizen de volgende dag terug naar huis, anderen blijven hangen. Dagen, weken, zelfs maanden, trekken ze op de campus in bij hun kind.

De universiteit van Wuhan probeert ouders van eerstejaarsstudenten te helpen met afscheid nemen. Honderden ouders worden in een stadion op klapstoeltjes gezet, hun kind staat naast ze. Een voorganger houdt een opzwepend betoog van meer dan een kwartier. Op een teken beginnen de kinderen hartstochtelijk mamma te schreeuwen. Op een volgend teken omhelzen ze hun moeder, tranen vloeien. De pappa's wacht hetzelfde. De sessie wordt afgesloten met een gezamenlijk applaus.

Zou het helpen je gevoelens te delen met onbekenden? Mij niet. Ik krijg het op mijn heupen als ik op Schiphol een dierbare ophaal, en om me heen zie ik tussen ballonnen en bloemen collectieve ontroering. Maar als er één land is waar massale rituelen helpen, is het China. Het verschil tussen de ik en de ander is er kleiner dan waar ook ter wereld. Hoewel.

Moet je zien hoe deze ouders van eerstejaars de nacht doorbrengen, in de sporthal op de universiteit, 600 ouders in totaal. Overdag mogen ze gelijkgestemd zijn, als ze zich 's avonds te rusten leggen, nemen de individuele verschillen de overhand, vooral bij de mannen.

Hoog in de spanten van de sportzaal heeft een camera vastgelegd hoe 18 vrouwen, boven in de foto, eensgezind op een rij zijn gaan slapen, 15 liggen op hun zij, 3 op hun rug. De hoofden dezelfde kant op, allemaal een deken over zich heen getrokken.

Aan gene zijde van een lage afscheiding liggen de mannen, 72 in totaal. 53 liggen met hun hoofd dezelfde kant op, 11 liggen de andere kant op, de rest is onbeslist: ze zitten rechtop of ze zijn er niet. Een is gaan plassen, linksboven keert hij net terug. Een is nog niet komen opdagen, zijn dekentje ligt er opgevouwen bij.

35 liggen op hun zij, 32 op hun rug, 5 onbeslist. Het zaallicht is aan, niet iedereen kan daartegen. Ik zie mannen die hun deken op hun hoofd hebben gelegd tegen het licht, armen over hun hoofd. Mannen die dekens als kussens gebruiken, niet om onder te liggen. Op de onderste rij moeten nummer negen en nummer tien elkaar zo goed kennen dat ze samen onder een deken zijn gekropen. Bovenin heeft een man een kind bij zich. Dat moet zijn tweede kind zijn, een nakomertje. Hij trekt niet alleen in zijn slaap zijn eigen plan.

Twitter.




Naar Cultuur, gelijkheid , Albanese cultuur , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]