De Volkskrant, 27-07-2015, column door Aleid Truijens (pag. 2)
.2011

Troost

Tussentitel: Van schrik kreeg ik geen hap meer door mijn keel

Het was zo'n scne die er in een film een beetje te dik bovenop had gelegen. Een wijk met uitsluitend afro-americans in Memphis, Tennessee. De stad van Elvis, die zich in zijn eigen reservaat te bersten vrat. Na een half uur vergeefs zoeken naar een niet-fastfoodrestaurant gingen we, uitgehongerd, toch maar naar McDonald's. Een rafelige vestiging met kapot meubilair, sterk riekend naar bleekwater. Wraps of salades hadden ze er niet.

Er kwam een vrouw binnen met twee meisjes. 'Niet zo kijken!', siste mijn man. Mijn mond viel open. Ik had nog nooit z'n omvangrijk mens gezien. Vet golfde en puilde in alle richtingen, omspannen door katoen. De kinderen, miniversies van hun moeder, pasten nog net op een normale stoel.

De vrouw waggelde naar de toog, legde een handvol kortingsbonnen neer en deed haar bestelling. Even laten kieperde ze een hoog opgetast dienblad om op tafel: een immense berg patat, een stuk of wat hamburgers en zes grote bekers met milkshake en ijs.

De vrouw ging zitten op twee aaneen geschoven stoelen, en ze zetten zich aan het eten. Ernstig en systematisch, met volkomen toewijding. Er werd geen woord gewisseld, er kon geen lachje af. Niets wees op enig plezier of genot. Dit was geen gezellig uitje, maar pure noodzaak. De megahoeveelheid cellen in hun lichaam schreeuwde om voeding. Van schrik kreeg ik geen hap hamburger meer door mijn keel. Dit kreeg je nu van die vette troep.

Het tafereel was hartverscheurend en niet meteen vanwege de doem van diabetes en hartkwalen die het opriep. Het gezinnetje vormde een icoon: van armoede en uitsluiting, van een wrede tweedeling, van ziekmakend marktdenken. Van wanhoop. Zij was een alleenstaande moeder zonder werk, of juist met drie onderbetaalde baantjes. Misschien was dat niet waar, maar dat is wat het tafereel vertelde. Het haar van de meisjes glansde, het was onderverdeeld in perfecte vlechtjes met kralen. Ook een teken van toewijding, van liefde. Hoe voelt het als je geen gewone, dure boodschappen voor je kinderen kunt doen?

Ik weet ook wel dat zo'n dramatisch beeld de werkelijkheid vertekent. Het gaat niet goed met McDonald's, lees ik, de winst daalt. Ook zouden Amerikanen in het afgelopen jaar, voor het eerst in decennia, minder zijn gaan eten. Is er een verband? Of is McDonald's synoniem geworden aan armoede en mislukking en wil niemand er meer gezien worden?

Het is niet zo dat de obesitas in de VS meteen afneemt, het gaat om een gemiddelde, maar het bewustzijn over eten neemt toe. Dat merkten we tijdens onze vakantie. In hippe wijken wemelt het van tentjes waar ze tarwegras- en granaatappelsap schenken. Overal kun je nog burgers eten, maar dan gemaakt van quinoa of bonen. Of van rundvlees, maar wel biologisch. Zo'n farmburger kost tien dollar. Dat kan die vrouw met haar kinderen zich niet veroorloven.

En toch: is het wel waar dat arme mensen dikker zijn omdat vet eten goedkoop is? Ik betwijfel dat. In Nederland althans kun je bij prijsbeukers voor een paar dubbeltjes een stronk broccoli, een paprika of een pond sperziebonen kopen, goedkoper dan een hamburger. Maar broccoli biedt geen troost, vet en zoet eten wel. Nederlanders worden gestaag dikker. Ons ongeluk weg-etend eten we ons ongelukkig, en hebben we ng meer troost nodig. En straks twee stoelen.



Web:
Zijn arme mensen echt dikker omdat vet eten goedkoop is?
TT:
Het tafereel was hartverscheurend en niet meteen vanwege de doem van diabetes en hartkwalen die het opriep
Ons ongeluk weg-etend eten we ons ongelukkig, en hebben we ng meer troost nodig


 

IRP:  
 


Naar PC club, Middendorp , PC club , Politiek lijst , Media lijst , Politiek & Media overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]