De Volkskrant, 25-05-2016, door Nico Dijkshoorn .2010

Mijn Wolkers


Deze barre tijden schreeuwen om een leger Jan Wolkersen, onafgebroken nieuwsgierig.

Toen Sylvana Simons maandagavond in RTL Late Night na anderhalve minuut gruwelijke beelden van de Armeense genocide zei dat het natuurlijk heel vervelend was om naar te kijken, maar dat nog lang niet alle landen deze genocide erkennen, had ik opeens zin in Jan Wolkers. Niet één Jan Wolkers, nee dertig Jannen die mompelend door mijn huis trekken.

Ik schreef al eerder over de genezende kracht van zijn dagboeken, maar de tijden zijn zo inktzwart, daar helpt geen tekst je meer bovenop. Drie jaar geleden lukte mij dat nog wel. Na tegenslag pakte ik zijn dagboek uit 1972 erbij en las een willekeurige passage. 'Ashe verslaat gelukkig Tom Okker. Voor we naar bed gaan neuk ik Karina met haar reet omhoog. Met haar lichaam uit de overall.'

Daar knapte ik van op. Ik verheugde mij op het werk van de columnist enkele pagina's hier verderop, Onno Blom, die nu al vier jaar bezig is de kleur van die overall te achterhalen. Maar het is niet meer genoeg. Deze tijden schreeuwen om een leger Wolkersen, die onafgebroken nieuwsgierig naar van alles en nog wat om mijn huis scharrelen.

Ik heb via een Leidse hoogleraar een stuk eelt uit de hiel van Wolkers op de kop weten te tikken. Dat lag nog gewoon op Rottumerplaat, naast het karkas van een zeehond. Wolkers heeft het eelt er waarschijnlijk afgesneden met een schelp. Uit die hiel probeer ik nu binnen twee jaar een roedel Jan Wolkersen te klonen.

Het lijkt me zo gezellig, om in bed te liggen en dan een paar Jan Wolkersen aan het voeteneinde met elkaar te horen praten over het geslachtsdeel van een wasbeer. 'Zo'n hele lieve lange grijze pluim hè, met van die dingen eraan om het vrouwtje te verleiden hè, kijk maar, ik heb hem nu vast, zijn pielemuis, zie je wel, ja, mooi hè.'

Ik ga busreizen maken met al mijn Wolkersen. Ik voorin en achter mij dertig zachtjes, met de kuilen in het asfalt meeverende Wolkersen, witte reigernesten op hun hoofd. Allemaal met hun wenkbrauwen tegen het raam, steeds van alles door elkaar heen roepend wat ze nu weer allemaal zien. 'Kijk dan, kijk dan, een molen. Je kan aan elke wiek een naakte vrouw binden, stel je zou dat willen hè.'

Iets verderop, als ik langs een stadsplein met allemaal uit de grond spuitende fonteintjes rijd: 'Het is een meervoudig synchroon orgasme van Neptunus, hè. Ik was ooit in Kraantje Lek en daar spoot het water zo op de slipjes van de vrouwen en die vonden dat helemaal niet erg, hè.'

Zo ver is het gekomen, dat ik na een gemiddelde ochtendkrant of een talkshow urenlang het zachte geruis van verloren enthousiasme wil horen. Zo wil ik dat mijn huis is, een plek waar mijn Wolkersen zich prettig voelen. Samen televisie kijken. Of met zijn allen voor het raam, loerend naar de buurvrouw. Als ik de keuken in kom, tref ik ze voor de ijskast aan. Ze luisteren en doen hun vinger voor hun mond.

Daarna zegt de Wolkers met het hoogste woord: 'Hoor dan, dat is het bloed van de koelkast en dat stroomt met allemaal kleine geluidjes door het hart. Het is een hele lieve koelkast. Karina deed soms ijsblokjes op mijn eikel. Lief hè!'




Web:
Na uitspraken Sylvana heb ik zin in een leger Jan Wolkersen

Deze barre tijden schreeuwen om een leger Jan Wolkersen, onafgebroken nieuwsgierig.
TT:
Het lijkt me zo gezellig om een paar Jan Wolkersen over het geslachtsdeel van een wasbeer te horen praten
Karina deed soms ijsblokjes op mijn eikel. Lief hè!



Red.:  



Naar Alfa-denken, orde, bronnen , Alfa-denken, orde , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]