 |
Cultuur, gelijkheid: IndiaZodra een land een periode van economische groei doormaakt ten gevolge van het overnemen van een aantal westerse praktijken, komen er in de media verhalen over de ondergang van de westerse cultuur in Europa (nooit Amerika!) zelf. Zo was er een decennium of wat terug de absolute zekerheid dat Japan de wereld zou overnemen.In het huidige tijdsgewricht, schrijvende juli 2020, is dat China en India. Het gaat in dit artikel over India. Wat het voorbeeld van Japan laat zien dat het overnemen van een beperkt aantal westerse economische praktijken leidt tot economische groei, maar dat er nadat die groei een bepaald niveau heeft bereikt, er een stagnatie optreed. Die stagnatie wordt veroorzaakt doordat de praktijken die men overneemt niet de kern van de westerse economische macht zijn, maar slechts gevolgen. De kern zit in een aantal culturele aspecten, die gewoonlijk veel minder of niet worden overgenomen. Zaken die vooral te maken hebben met hoe elkaar om gaat. Hoe de baas staat ten opzichte van zijn personeel en andere hiërarchische verhoudingen. Ook binnen het gezin. Dat een land als India in dat opzicht sterke belemmeringen heeft, behoeft eigenlijk maar één enkel woord: kastensysteem. Het staat bijna symbool voor India. En het is gegarandeerd een onoverkomelijke belemmering voor een gezonde sociale ontwikkeling. Desalniettemin filosofeert men rustig verder over de toekomstige dominantie van India. Waarin het al zo ver is dat men het ook zelf geloofd. Het eerste voorbeeld is namelijk dat van filosoof en topmanagers-zielkneder Sudhir Kakar. Hier gaat het om zijn kijk op een aspect van de Indiase cultuur, die direct eronder gecontrasteerd wordt met de werkelijkheid, uit dezelfde krant. De Volkskrant, 23-04-2005, interview door Elisabeth von Thadden (Die Zeit; vertaling: Albert van Veghel) Interview | Geboren in India en opgeleid in Duitsland, belandde Sudhir Kakar in een identiteitscrisis. De psychoanalyse werd zijn redding en goudmijn. Maandag Freud, dinsdag Ghandi Tussentitel: `Europa is realistisch en depressief, India is daarvoor te jong en te hoopvol' ... Maar betekent dat dan niet de zegenrijke opmars van de westerse rationaliteit, die in de maatschappijen in het Westen tegelijk ook heeft gezorgd voor een dramatische toename van de individuele uitputting in de strijd om erkenning en welvaart? 'De depressie is ook een teken van de zwaarte van de realiteit. De realiteit is geen aanleiding voor blijmoedigheid. Ook Freud was depressief. Maar om te kunnen handelen mag men niet al te realistisch zijn. Zonder hoop kan men niet handelen. Dat heeft primair met jeugd te malven. In India is tweederde van de bevolking jonger dan 2.5 jaar. Zo'n maatschappij kan niet depressief zijn.' Dus de rationaliteit van een maatschappij heeft ook met het geboortecijfer te maken? 'Ja. Europa maakt op mij een verlaten, stille en bejaarde indruk.' De Volkskrant, 23-04-2005, rubriek televisie door Wim de Jong (volledig artikel hier  )Bolkestein II (1) ...Wie wel goed zat gisteren: Teleac/NOT, dat gistermiddag alvast zelf een van de grote onderwerpen op de agenda van B16 had geplaatst, dat van de geboortebeperking. In India namelijk is het voor beginnende moeders zaak dat ze zoveel mogelijk jongetjes op de wereld zetten, en als ze daarin mislukken worden ze door echtgenoot of schoonfamilie in brand gestoken. Op die manier laten jaarlijks 25 duizend vrouwen het leven. ... Red.: Nog een voorbeeld over de fijne Indiase cultuur van Kakar: Uit: De Volkskrant, 14-01-2006, door Simone de Schipper (volledig artikel hier )Een dochter is in India een dief van de familie Een dochter op de echo? In India volgt dan vaak een abortus. Het vrouwentekort kan grote gevolgen hebben: loslopende mannenbendes verstoren de veiligheid. Toch worden de meisjes ondanks hun schaarste niet meer waard. Tien miljoen vrouwelijke foetussen zijn de afgelopen twintig jaar in India geaborteerd, berichtte wetenschappelijk vakblad The Lancet begin deze week. ... Boven alles is het aantal triest. Tien miljoen niet-noodzakelijke abortussen en tien miljoen trieste aanleidingen daartoe. Het aantal is ook opzienbarend. In steden worden nu tegenover iedere tien jongens slechts negen meisjes geboren, lokaal is de verhouding nog schever. Dat moet toch gevolgen krijgen? 'Zeker', zegt hoogleraar politicologie Valerie Hudson van de Amerikaanse Brigham Young University. ... 'Je hoeft maar naar de geschiedenis te kijken. China kampt al eeuwenlang met een mannenoverschot.' Bare branches heten die mannen; de kale takken aan de familiestamboom die nooit vrucht zullen dragen omdat 'hun' vrouwen nooit zijn opgegroeid. Abortus van vrouwelijke foetussen is namelijk een variant op de gewoonte om pasgeboren meisjes te doden. 'In sommige perioden kon één op de vier jonge mannen niet trouwen. Er is altijd geklaagd over de loslopende mannen' die de sociale stabiliteit van het land verstoorden.' 'Dat is nog steeds zo. In China heerst een explosie van misdaden door bare branches die naar de steden trekken, daar met zijn allen in flats wonen en bendes vormen. In India vinden in de regio's met het grootste mannenoverschot de meeste moorden, gewapende overvallen en verkrachtingen plaats.' ... Zal het aborteren nog een wrang voordeel hebben? Zullen de schaarse meisjes zo waardevol worden dat aan de achterstelling én aan het aborteren een einde komt? 'Er zijn enkele onderzoekers die dat denken', zegt Hutter. 'Zij verwachten dat in Zuid-India - net als vroeger, en net als in China - de bruidsschat een bruidsprijs wordt; de ouders van de bruid krijgen dan geld. Maar zolang de macht bij de mannen blijft, is het beter om een zoon te krijgen.' Ook Hudson verwacht geen snelle veranderingen. 'De voorkeur voor jongens rust op religieuze, economische, sociale en culturele fundamenten die elkaar in stand houden. Als alleen de schaarste van vrouwen verandert, houden die andere pilaren het bouwwerk overeind.' Red.: En ook wat weerwoord uit eigen land (de volgorde van de citaten is wat veranderd): Uit: De Volkskrant, 10-07-2010, door Cor Speksnijder Gifbeker van democratie en religieus fascisme Non-fictie | Genocide en kapitalisme gaan samen, stelt de Indiase successchrijfster Arundhati Roy in essays vol woede. Tussentitel: 'Bij het lezen van Chomsky kreeg ik een idee hoe onvrij de vrije wereld is. Hoe geïndoctrineerd.' ... Arundhati Roy (1961) verwierf in 1997 wereldwijde roem met haar romandebuut De God van Kleine Dingen, over de worstelingen van een 7-jarige tweeling met het kastestelsel in het zuiden van India. Het boek werd bekroond met de Booker Prize, overal vertaald en in miljoenen exemplaren verkocht. Na dat ongekende succes stopte ze – inmiddels financieel onafhankelijk – met het schrijven van fictie en stortte zij zich gepassioneerd in het politieke debat. De literatuur maakte plaats voor activisme. ... Red.: Dat hadden we al geconstateerd: het kernprobleem van India. En achter het systeem zit een houding, die nog veel moeilijker te bestrijden is. Roy heeft het meer over de praktijk:
Natuurlijk moet er wat gecompenseerd worden:
Voor een groot deel waarschijnlijk allemaal ook waar. Maar even waarschijnlijk is het dat in al deze aspecten waarin Amerika niet deugt, het in India ook weer erger is ... Uit: De Volkskrant, 06-12-2008, door Wilma van der Maten Reportage | De Indiase veiligheidsdiensten De chaos was er al Het opmerkelijkst aan de terreuraanslagen in Mumbai is het volledig falen van de veiligheidsdiensten. Ondanks rapporten over de op handen zijnde actie greep niemand in. Bureaucratie als staatsvijand nummer 1 Het script voor de terreuroperatie in Mumbai was niet alleen al maandenlang bekend bij de tien terroristen van de Pakistaanse extremistische beweging Lashkar-e-Toba. Ook op de bureaus van de Nationale Veiligheidscommissie in New Delhi en het ministerie van Binnenlandse Zaken slingerde al een versie rond. Geheim agenten van de Buitenlandse Inlichtingendienst (RAW) beschreven daarin tot in detail de geplande acties aan de hand van afgeluisterde telefoongesprekken tussen Pakistaanse terroristen. In het laatste telefoongesprek, op 19 november, vernam een geheim agent dat de aanval op Mumbai vanuit zee aanstaande was. De agent kon niet de datum traceren, maar wel het tijdstip en welke doelwitten getroffen moesten worden. Op 26 november, precies een week na het telefoontje, openden twee terroristen 's avonds tegen tienen het vuur op gasten in café Leopold, op de route naar het Taj Mahal Hotel. Binnen een uur drongen tien terroristen, verdeeld in groepjes, al schietend twee vijfsterrenhotels, ,een ziekenhuis en het Joods Cultureel Centrum binnen. Voor premier Manmohan Singh en de minister van Binnenlandse Zaken kwamen de terreuracties als een 'complete verrassing'. Sri Ved Marwah (76), een voormalig veiligheidsadviseur van wijlen premier Indira Gandhi, noemt het onbeschrijflijk dat dit rapport ergens op een stapel terechtkwam. 'India staat op de lijst van de Jihadi's. Mumbai werd twee keer getroffen (in 2003 en 2006) door zware aanslagen. Hoe konden onze inlichtingendiensten en onze regering zo lichtzinnig met dit rapport omgaan?' Hij verwijt de geheim agenten dat ze niet op de inhoud van hun rapport zijn blijven zitten. Ze wisten dat dit geen 'alledaagse' aanval zou worden. Marwah heeft maar een conclusie. 'Het rapport kwam, zoals dat met de meeste rapporten gaat, bij de secretaresse binnen. Ze legde het in het bakje van een medewerker, die het op zijn beurt - ongelezen - doorschoof. Iedere ambtenaar heeft het gevoel dat hij zijn werk heeft gedaan. Bureaucratie behoort in India, naast het terrorisme, tot een van de grootste vijanden van de staat. ... De Indiase regering en alle inlichtingendiensten hebben systematisch gefaald, is de conclusie van terreurdeskundige Ajay Sahni van het instituut voor Conflict Management. Hij beweert dat de minister van Binnenlandse Zaken wel degelijk het bewuste rapport van de Buitenlandse Veiligheidsdienst had gelezen en de premier van de deelstaat Maharasthra tijdig had gewaarschuwd. Als eerste gaf admiraal Sureesh Mehta van de Marine deze week toe dat zijn personeel het rapport had gelezen, maar dat de informatie niet was overgekomen. Hij zag geen reden extra patrouilleschepen in te schakelen of de marineschepen te verzoeken waakzaam te zijn. Marwah vindt dat de admiraal met vervroegd pensioen gestuurd moet worden. 'Als de informatie niet duidelijk genoeg was, had hij daar vragen over kunnen stellen. Er komen dagelijks tientallen rapporten van inlichtingendiensten binnen, maar dit rapport was zo opmerkelijk. In detail werd de actie beschreven. Hoe kun je dan achteraf zeggen dat het niet helder was?' De 'stompzinnige' verklaring van de admiraal geeft volgens Marwah het gedrag van een doorsnee Indiase ambtenaar weer 'Niemand in dit land voelt zich verantwoordelijk voor zijn daden. Als vanaf vandaag ambtenaren eens echt op hun duvel krijgen of ontslagen worden, is dat gedrag zo over. Ze zijn nalatig geweest.' Premier Singh is politiek niet sterk genoeg om het logge Indiase ambtenarenapparaat te reorganiseren. Onlangs publiceerde de Wereldbank de ranglijst van efficiënte overheden. India staat bijna onderaan, net boven Afghanistan. Ministeries beginnen nooit voor elf uur, tegen vieren is het weer uitgestorven. 'We hebben ook geen regering die de ambtenaren vraagt om harder te werken', zegt de politieke , analist Narashima Rao. Hij vindt dat India door de ja-knikkers van Sonia Gandhi wordt bestuurd. Sonia was in 2003, nadat de Congres Partij de verkiezingen had gewonnen, de beoogde premier, maar ze wees de econoom Manmohan Singh aan. Achter de schermen regeert zij. 'Manmohan is haar marionet. Ze is een gewone huisvrouw die helemaal niets van terrorisme weet', zegt Roa. Alle belangrijke functies, of het nu om een ministerspost gaat of de nationale veiligheidsadviseur, worden volgens hem allemaal onder de vrienden van Sonia Gandhi verdeeld. 'Dus de mensen die worden geacht een gedegen antiterreurbeleid te maken, hebben daar helemaal geen kaas van gegeten. Ze doen maar wat', zegt de voormalige veiligheidsadviseur van Indira Gandhi, de overleden schoonmoeder van Sonia. ... Red.: Hoe zou het nu komen dat India voor een groot deel een sterk onderontwikkeld land is ... ? Nog een bekend verschijnsel: De Volkskrant, 03-07-2010, ANP Meisje naar India gelokt voor moord Een 17-jarig meisje uit het Vlaamse Gingelom is in India het slachtoffer geworden van eerwraak. Amritpal Kaul werd door haar 55-jarige stiefvader gewurgd omdat ze met iemand uit een lagere kaste wilde trouwen, zo melden Vlaamse kranten. Het meisje was naar India gelokt met de belofte dat ze na die reis zou mogen trouwen met haar vriend, die in België woont. Red.: Een voorbeeld van de interactie tussen westerse en niet-westerse culturen: Uit: De Volkskrant, 12-08-2010, van de buitenlandredactie Resistente bacterie in Britse ziekenhuizen In Britse ziekenhuizen circuleert een nieuwe bacterie die zelfs resistent is tegen de krachtigste antibiotica. De bacterie is ook al in Nederland opgedoken, en wetenschappers vrezen dat ze zich wereldwijd zou kunnen verspreiden. Dat schrijft de BBC op basis van een internationaal onderzoek in The Lancet Infectious Diseases. De ‘superbacterie’ bestaat uit een bestaande bacterie, bijvoorbeeld E.coli, die zich omvormt door het enzym NDM-1 aan te maken. NDM-1 maakt de bacterie volledig resistent, zelfs tegen de krachtigste groep antibiotica. De NDM-1-bacterie is in Groot-Brittannië in ongeveer vijftig gevallen aangetroffen. Meestal waren de patiënten kort voor hun besmetting in Pakistan of India geweest, en in veel gevallen hadden ze daar plastische chirurgie-ingrepen ondergaan. India en Pakistan staan bekend om hun slechte controle op het gebruik van antibiotica. ... Als het NDM-1-enzym in meer bacteriën opduikt, vrezen wetenschappers dat een wereldwijd gezondheidsprobleem zou kunnen ontstaan. Die mogelijkheid is ‘bestaand en angstaanjagend’, schrijven de internationale onderzoekers. ... Red.: Wij geven hen antibiotica, zij geven ons resistente bacteriën terug. Per ongeluk nog niet eerder langsgekomen: één van India's meest bekende culturele producten: Uit: De Volkskrant, 10-09-2010, van de buitenlandredactie India gaat bij census kasten registreren Voor het eerst in tachtig jaar gaat India een volkstelling houden, waarbij de kasten van burgers worden geregistreerd. Dat heeft het Indiase kabinet donderdag aangekondigd. Een waar leger enquêteurs gaat volgend jaar juni op pad om de sociale status van de ruim 1,2 miljard Indiërs in kaart te brengen. Gevraagd wordt naar naam, adres en kaste. De operatie, die enkele maanden gaat duren, is omstreden. Aan het besluit voor de census ging een fel debat vooraf. ... Discriminatie op basis van kaste is bij grondwet verboden. Toch heeft het kastenstelsel, dat voortkomt uit het hindoeïsme, nog steeds grote invloed op het leven in India. Bij de geboorte ligt al vast tot welke kaste iemand behoort en daarmee is zijn of haar sociale status vrijwel voorgoed bepaald. Het ingewikkelde systeem vergroot de sociale ongelijkheid. ... Registratie van kasten werd afgeschaft bij de onafhankelijkheid van India in 1947. Mahatma Gandhi en Jawaharlal Nehru, de grondleggers van het onafhankelijke India, hadden een kastenloze samenleving voor ogen. De laatste keer dat Indiërs naar hun kaste werd gevraagd was in 1931, toen India nog Brits was. Veel Indiërs gaven destijds uit schaamte een hogere status op dan ze hadden. ... Red.: Ondertussen gaan ze, naast het exponentieel fokken van hun eigen bevolking, hard door met hun bacteriologische oorlogsvoering jegens de rest van de wereld: Uit: De Volkskrant, 08-04-2011, van verslaggeefster Ellen de Visser Resistente bacteriën in (drink)water New Delhi In drinkwater en kwelwater in het Indiase New Delhi zijn nieuwe extreem resistente bacteriën aangetroffen. Het is voor het eerst dat die bacteriën buiten het ziekenhuis zijn gevonden en de kans is groot dat ze zich razendsnel verspreiden. Miljoenen mensen zijn mogelijk drager. Een groep Britse en Australische wetenschappers sloeg donderdag alarm in het vakblad The Lancet Infectious Diseases. Zij waren op onderzoek gegaan nadat een aantal Britse patiënten uit India was teruggekeerd met de multiresistente NDM-1 bacterie, terwijl ze daar niet in een ziekenhuis waren opgenomen. Ze analyseerden ruim tweehonderd watermonsters uit New Delhi, afkomstig uit beekjes of waterplassen op straat en van publieke wasplaatsen waar inwoners water drinken en voedsel bereiden. Eenderde van het kwelwater en 4 procent van het drinkwater bleken besmet met een NDM-1 bacterie. De zeventig watermonsters uit het Britse Cardiff, die zij ter controle onderzochten, waren niet besmet. ... Drie jaar geleden werd de eerste patiënt met een NDM-1 bacterie ontdekt. Sindsdien duikt de bacterie overal in het Westen op. Red.: De conclusie is duidelijk:
Maar dat gaat natuurlijk nooit gebeuren, want die dringende maatregel is het controleren van iedere Indiër als hij zijn land wil verlaten. Dat noemt men namelijk onmiddellijk "discriminatie". Een versie in individuele vorm - eerst een introductie: Uit: De Volkskrant, 16-07-2011, door Sara Berkeljon Interview Ernest van der Kwast (30) schreef met de autobiografische roman Mama Tandoori een bestseller. Vooral zijn moeder moest het in het boek ontgelden. 'Overdrijving vind ik geen goed woord. Ik heb het liever over verbeeldingskracht.' In 2010 brak Van der Kwast door bij een groot publiek, met Mama Tandoori, een autobiografische roman over zijn familie. Een afrekening met, of misschien wel een ode aan zijn tirannieke, door geld geobsedeerde moeder. Zij, een verpleegster uit India, trouwde met een Nederlandse patholoog-anatoom ... ... Van der Kwast studeerde fiscale economie aan de Erasmus Universiteit. Een universitaire studie, liefst een die zou leiden tot een baan als arts of advocaat, was een diepgewortelde wens van zijn Indiase moeder. 'Zij en ik waren als vuur en water. Op mijn 18de was ik hoofdredacteur van een literair tijdschrift, ik werkte, dronk niet, gebruikte geen drugs. Toch wilde ze per se dat ik zou studeren. Als een kind zo'n grote liefde voelt voor de literatuur, moet je dat toch stimuleren? Zij had meer vertrouwen in me moeten hebben.' ... Als enige van de drie broers werd Ernest van der Kwast geboren in Bombay. Zijn moeder woonde tijdelijk in haar geboorteland omdat haar man in Nederland zijn militaire dienst moest inhalen. Voordat Ernest een jaar oud was, verhuisde ze met de kinderen terug naar Nederland. Van der Kwast: 'Ik ben Nederlander, maar als ik in India ben, voel ik me als een vis in het water. Ik heb totaal geen moeite met de drukte, met de hitte. Het is heerlijk om in een bus te zitten met het aantal mensen dat voorheen mijn hele lezersaantal was. En ik heb natuurlijk mijn moeder. Mijn moeder is India.' ... Heeft je moeder zich inmiddels verzoend met je schrijverschap? 'Voor mijn moeder, voor alle Indiërs, is succes erg belangrijk. Zij vindt het fantastisch dat er een toneelversie komt, dat het wordt verfilmd. Maar de Nobelprijs heb ik nog niet. Dat zeg ik zonder ironie. Eigenlijk eist mijn moeder dat ik de Nobelprijs win. ... Red.: Aspecten: de ingeborenheid van cultuur - wat overigens niet universeel geldt. En die superioriteitsobsessie ... Maar ja, als je geen brahmaan bent, ben je al bijna een pariah ... Ook Indiase expats hebben last van dit verschijnsel. Zelfs als ze, dat wil zeggen: hun voorouders, al lang geleden van het Indische subcontinent vertrokken zijn. Zo is cultuur-intellectueel Anil Ramdas al lang in Nederland, terwijl hij geboren is in Suriname. Waarna je onmiddellijk weet dat zijn voorouders nog via de West-Indische Compagnie hun reisje hebben gemaakt. Anil is een beetje in een discussie verzeild geraakt door het gebruik van de term "white trash" en nog wat bijbehorende adjectieven. Weekblad Vrij Nederland, hopeloos multiculturalistisch, geeft Anil een grote hoeveelheid ruimte om zijn ideeën nog een keer uit te venten: Uit: Vrij Nederland, 14-05-2011, door Mischa Cohen Anil Ramdas 'We zijn allemaal expats' Essayist en tv-presentator Anil Ramdas scheef een roman over de neergang van een essayist en tv-presentator. Toch gaat 'Badal' niet over hemzelf. 'Wie denk ik wel dat ik ben om een autobiografie te schrijven? Napoleon?' ... Badal is dan ook net als Ramdas een veelbelovende wetenschapper die zich opwerkt tot essayist bij een intellectueel weekblad en een kwaliteitsdagblad. Hij maakt net als Ramdas zelfnaam als Zomergast, wordt correspondent in India en raakt aan de drank. Toch is het een vergissing om zijn boek te lezen als alweer een autobiografische sleutelroman van een journalist, zegt Anil Ramdas terwijl hij een zware Van Nelle opsteekt. 'Het treurige einde maakt ten overvloede duidelijk dat ik het niet zelf ben.' ... Red.: Dat is natuurlijk maar de vraag. Zoals al meteen blijkt:
Nog eentje:
En dat niveau blijft hier nauwelijks gehandhaafd ...
"Ik ben een grote denker".
Hoe kan dat nou....?
"Want ik ben naast een groot denker, ook een groot schrijver. En iemand die zo groot is, kan nooit arrogant zijn."
Kent u die grap van de Belgische automobilist die achter elkaar spookrijders tegenkomt?
Een klassiek voorbeeld van de spiegelbeschouwing: anderen toedichten waar je zelf aan lijdt. Oh ja, ook dit nog:
Racisme. En ook deze is aardig:
Nog een gelijkwaardige:
Stuart Hall is een gekleurde aanhanger van de racistische versies culturele antropologie: het is allemaal de schuld van de blanken .
Die liegt over zijn reden om Jamaica te verlaten: in Jamaica en de rest van de
creoolse wereld is op het intellectuele vlak totaal niets te beleven.
Wat een arrogantie. Geen hond buiten de grachtengordel had gehoord van Ramdas en niemand heeft aandacht geschonken aan wat hij mogelijkerwijs in een blaadje als De Groene Amsterdammer aan multiculturalistische opvattingen heeft neergepend. De aandacht voor Scheffer en Bolkestein ontstond juist omdat ze dat soort praatjes doorprikten.
Tja, er kan natuurlijk nooit iets fout zijn met immigranten - al was het maar omdat ze een kleurtje hebben. Dus moet het wel aan de blanken liggen.
Dit natuurlijk geheel in tegenstelling tot de allochtone immigranten, die hier gekomen zijn met en rijk pakket aan ontwikkeling, historisch besef en hoogstaande idealen. Zoals deze exemplaren:
Oh ja, dan is er ook nog de islam:
De islam is natuurlijk één van die hoogstaande idealen die de Nederlandse cultuur zo hebben verrijkt.
Net zo lacherig als over Geert Wilders, die ze allemaal en vrijwel zonder uitzondering dolgraag de mond zouden snoeren. En als we niet meer van die cultuurverrijkers erbij willen, kan dat dus alleen maar om racistische redenen zijn:
Hoe het dan wel moet?
Open grenzen en vrij immigratie. Tenslotte:
"Ook die verdomde autochtone Hollanders met hun verbeelding over een eigen land". En wie daar tegen is, is ...:
Inderdaad: een racist en een fascist. Want als je allochtone immigranten tegenhoudt, doe je hetzelfde als ...:
Inderdaad: het vergassen van joden! Voor we conclusies trekken, eerst even een visie hierop van de andere kant: Uit: De Volkskrant, 18-05-2011, door Joost Zwagerman De zelfontmaskering van Anil Ramdas Anil Ramdas kijkt neer op PVV-stemmers. Behalve in de nette NRC. Hoe typeerde Anil Ramdas de anderhalf miljoen stemmers op de PVV ook alweer, in september vorig jaar? Zo: het zijn 'primitieve, rancuneuze, rechtse en extreemrechtse types zonder moraal, zonder principes, zonder idealen, (...)' Ramdas schreef het in een column die hij verzorgt voor De Buren, een Vlaams-Nederlands platform voor wetenschap en cultuur. Ik stuitte destijds bij toeval op Ramdas' tekst. Voor diezelfde organisatie zou ik in november naar Sheffield gaan, om er een zogeheten City Book te schrijven; op de site zocht ik naar informatie over City Books, en onverwacht trof ik er die heetgebakerde column van Ramdas aan. Was het een grap? Een halfslachtige Wilders-imitatie, in een poging diens retoriek over moslims toe te passen op de PVV-stemmer? Ramdas liet zich in ieder geval net zo haatdragend en generaliserend uit als Wilders. ... En dan de overdrijving. Je kunt over mensen die je minacht schrijven dat ze een povere moraal hebben, of een slecht ontwikkelde moraal - maar géén moraal? Sociopaten kennen geen moraal. Zitten we met anderhalf miljoen sociopaten opgezadeld? Waren die mensen óók al 'zonder moraal' toen ze nog PvdA stemden? Werden ze in éen klap 'achterlijk en primitief' nu ze van partij waren gewisseld? Onder iedere column bij De Buren kun je reacties achterlaten. ... Op mijn toenmalige Facebook-account plaatste ik een link naar Ramdas' withete zinnen. Die posting werd opgepikt door diverse bloggers, onder wie Bert Brussen. Ineens regende het reacties bij De Buren. Een fittie was geboren. GeenStijl bemoeide zich ermee, het Algemeen Dagblad, en ook de VPRO. Ramdas zelf reageerde op zijn beurt weer op de 'thread' onder zijn column bij De Buren. Fier liet hij weten dat hij op mij neerkeek. Inmiddels had ik mij wat in recente schrijfsels van de man verdiept en ontdekte dat neerkijken op anderen bij hem schering en inslag is. Ramdas verdeelt de mensheid in twee typen: personen tegen wie hij op kijkt, en personen op wie hij neerkijkt. Onnodig te zeggen dat hij er uit alle macht naar streeft dat anderen tegen hem opkijken, zodat hij eindelijk niet meer op zichzélf hoeft neer te kijken. Alleen al vanwege die worsteling verdient hij onze deernis en clementie. Zó vaak beklemtoonde Ramdas dat hij op mij neerkijkt dat het niet anders kan of ik ben erg belangrijk voor hem. Als ik hem daar een plezier mee doe, wil ik dat ook heus wel zijn. Belangrijker is dat de passage over de PVV'er als onmens zonder moraal voor mij een reden was om voor deze krant een stuk te schrijven over de grotere tragedie die achter Ramdas' haatserenade schuilgaat ... Ook op dit stuk reageerde Ramdas weer gepijnigd en gekrenkt, met als voorlopig dieptepunt de via de pers geventileerde woede toen ik wél en Ramdas níet iets over deze grotere tragedie mocht komen vertellen bij Pauw & Witteman. 'Men maakt mij monddood!' schreef Ramdas in een woedende open brief aan P&W, wederom ergens op internet gepubliceerd. Het kon niet aan zijn verstand worden gebracht dat het geen zin heeft om een debat te organiseren als een van beide debaters op voorhand luidkeels laat weten op de ander neer te kijken. Dan beland je al gauw in de 'u bent een minderwaardig mens'-doctrine van Marcel van Dam, uitgesproken tegenover wijlen Pim Fortuyn. Ik had nooit teruggeblikt op het hele debat(je) als Ramdas niet onlangs een opmerkelijk interview had gegeven in Vrij Nederland. In dat interview wordt hij nog eens geconfronteerd met de passage in kwestie. En wat antwoordt Ramdas acht maanden na dato? Dit: 'In NRC Handelsblad had ik zoiets natuurlijk nooit opgeschreven.' Huh? Waarom zei onze ridder te paard dit destijds niet meteen? Dat had heel wat mensen tijd en energie gescheeld. Leuk trouwens voor De Buren om dit te lezen: Ramdas publiceert daar zaken die hij elders nooit zo zou durven beweren. Ramdas' onderbuikgevoelens gaan naar De Buren, de vrome zondagse mening naar de nette avondkrant. Deze onbedoelde zelfontmaskering maakt het in éen klap onnodig en overbodig om nog te discussiëren over Ramdas' haat-taal aan het adres van PVV-stemmers. Er resten immers alleen nog maar zijn gespleten tong en dubbelhartigheid. ... Tot slot een bekentenis. Eigenlijk zeg ik hier maar wat. Dit is een experiment. Ik schrijf dit alleen maar in 'V' van de Volkskrant om reacties van lezers van deze krant los te krijgen. In NRC Handelsblad zou ik het allemaal nooit zo hebben opgeschreven. Red.: Het is duidelijk: Anil Ramdas mag dan wel in Nederland wonen, en in Suriname geboren zijn, maar hij is 100 procent van Indiase afkomst, hindoestaan - ín ieder geval volgens eigen ideeën van de soort "brahmaan". Net als in Afrika is degene aan de top een min of meer absoluut herser, met de bijbehorende uitwassen: Uit: Z24.nl, 06-09-2011.
Indiase politica liet privé-jet sandalen ophalen India is in de ban van anti-corruptieprotesten. Geen wonder, want politici maken het soms wel heel bont. India wordt sinds enkele maanden opgeschud door de sociale activist Anna Hazare. Als een pseudo-Gandhi voert Hazare prostestacties tegen de wijd verbreide corruptie in het land, met regelmatige hongerstakingen als belangrijkste wapen. ... Uit via Wikileaks gelekte diplomatiek documenten bleek afgelopen maandag nog eens, hoe serieus de problematiek is. Zo blijkt de politica Mayawati, de eerste minister van de deelstaat Uttar Pradesh, niet zo onkreukbaar als ze lange tijd heeft doen voorkomen. Mayawati heeft sinds 1995 snel carrière gemaakt als voorvechtster van de dalit, de kastelozen die in India traditioneel een ondergeschikte positie innemen. Maar, zo meldt de Hindustan Times op basis van Amerikaanse diplomatieke documenten van Wikileaks, minister Mayawati heeft in de loop der jaren een fijne neus voor luxe ontwikkeld. Zo liet ze in 2008, toen ze een nieuw paar sandalen nodig had, haar privé-jet naar de stad Mumbai vliegen om haar favoriete merk in te laten slaan. De piloot vloog terug met de sandalen als gezelschap, in een verder leeg vliegtuig. ... Red.: Een van de kenmerken van onbeschaafdheid: ongelijkheid van vrouwen: Uit: De Volkskrant, 19-10-2011, van de buitenlandredactie Ongewenste meisjes mogen andere naam In India mogen 222 meisjes die van hun ouders de voornaam Nakushi (Ongewenst) hadden gekregen, deze week van de Indiase autoriteiten een andere naam aannemen. Voor de meisjes wordt zaterdag in de stad Satara een feestelijke bijeenkomst georganiseerd waarop ze hun nieuwe naam kiezen. Doel van de bijeenkomst is om de status van de 222 meisjes in Satara en de rest van de deelstaat Maharashtra te vergroten. In die deelstaat worden als gevolg van sekse-selectieve abortus en kindermoord slechts 881 meisjes geboren op elke 1.000 jongens. In India is de voorkeur van ouders voor jongens al jaren berucht. Zonen zetten het familiegeslacht voort en erven het huis en de zorg voor hun bejaarde ouders. Terwijl in het geval van dochters ouders verplicht zijn een bruidsschat te betalen aan de familie van de bruidegom. ... Red.: Achterlijkheid. Wat uitgebreider: Uit: De Volkskrant, 29-10-2011, door Cor Speksnijder India houdt meer van jongens India probeert al jaren de bevolkingsgroei in te dammen. Veel vrouwen willen best een kleiner gezin, maar ze willen ook per se een jongen. Meisjes worden daarom geaborteerd. Tussentitel: Ik ben blij met twee meisjes, maar mijn schoonouders zeggen dat ik een derde kind moet nemen | Laxmi Devi Twee dochtertjes, dat vindt ze genoeg. Laxmi Devi (22) wil geen kinderen meer en om een volgende zwangerschap te voorkomen heeft ze de prikpil. Met het inkomen van haar man kan ze zich geen groter gezin veroorloven, zegt ze. Haar kinderen moeten later een opleiding kunnen volgen en ontsnappen aan de armoede waarin zij en haar man leven. Voor de in kleurrijke sari's gehulde vrouwen die rond haar op de grond zitten is Devi onderwijzeres en rolmodel tegelijk. In een kale ruimte in een van de vele sloppenwijken in de Indiase tempelstad Varanasi vertelt ze openhartig over de voordelen van geboortebeperking. Buiten staan buffels in zwarte drab te niksen. Een vlaag rioollucht dringt door de vensters naar binnen. ... 'Ik ben blij met twee meisjes, maar mijn schoonouders willen een jongen. Ze zeggen ze dat ik een derde kind moet nemen. Ik vind dat vervelend, maar ik begrijp hen wel. Ze willen dat er iemand is om de naam van de familie te laten voortbestaan.' Devi geeft te kennen dat de familiedruk haar aan het twijfelen heeft gebracht. 'Ik moet nu eenmaal samenleven met mijn schoonouders', zegt ze verontschuldigend. 'Misschien neem ik toch nog een kind.' Net als menig ander Aziatisch land houdt India meer van jongens dan van meisjes. De traditionele voorkeur voor jongens spoort vrouwen als Devi aan net zo lang zwanger te worden tot er een zoon is. Een jongen wordt beschouwd als potentiële kostwinner, beschermer en een verzekering voor de oude dag. Een zoon geeft status, een meisje overlast. Naarmate de gezinnen door geboortebeperking kleiner worden, neemt het verlangen naar een zoon alleen maar toe. De sociale druk op een getrouwde vrouw om een zoon voort te brengen kan enorm oplopen en uitmonden in geweld, verstoting uit de familie en zelfs de dood. Technieken om het geslacht van een foetus vast te stellen hebben de afgelopen decennia in India geleid tot een golf van abortussen om de geboorte van dochters te voorkomen. Het is verboden onderzoeksmethoden als echografie en vruchtwaterpunctie te gebruiken om het geslacht van het ongeboren kind vast te stellen en het resultaat kenbaar te maken aan de ouders. Er is zelfs een website waarop kan worden geklikt over medisch personeel dat zich niet aan dit verbod houdt. Maar vaak blijkt de hunkering naar een jongen sterker dan de wet. En als een arts niet wil meewerken aan een abortus, dan is er wel een clandestiene aborteur te vinden. ... Red.: Het gaat hier vaak over de relatie tussen man en vrouw. Maar ook op het vlak van de algemen maatschappelijke verhoudingen is er heel veel mis - hetgeen valt af te lieden uit simpele voorvallen: Uit: De Volkskrant, 10-12-2011, van de buitenlandredactie Brand in ziekenhuis eist 94 levens Personeel van een particulier hospitaal in Calcutta liet patiënten achter in vuurzee en vluchtte. Bij een brand in een ziekenhuis in de Indiase stad Calcutta (Kolkata) zijn vrijdag zeker 94 doden gevallen. Vrijwel alle slachtoffers zijn patiënten die in hun slaap werden verrast en stikten in de rook. Ze werden aan hun lot overgelaten door het medisch personeel, dat voor het vuur op de vlucht sloeg. De politie arresteerde zes medewerkers van het particuliere ziekenhuis op verdenking van dood door schuld. ... Getuigen zeiden dat directieleden, artsen en verplegend personeel het hospitaal ontvluchtten en de patiënten achterlieten in dikke zwarte rook. Een buurtbewoner zag hoe wanhopige patiënten hun gezicht tegen de ramen drukten om aandacht te trekken. ... Red.: Dit wat betreft de houding van het ziekenhuispersoneel, dat zich vermodelijk van een hogere kaste achten dan de patiënten - indien niet letterlijk, maar dan toch figuurlijk. Dan de organisatiegraad:
En tenslotte: denk niet dat dit een armenziekenhuis was:
In de armenziekenhuizen is dit vermoedelijk nog vele graden erger. Naar Cultuur, gelijkheid  , Sociologie lijst 
, Sociologie overzicht
, of site home
.
|
|
|