De Volkskrant, 07-02-2015, door Persis Bekkering .2011

Fluisterende roman over verliezers in de Japanse winnaarscultuur

Ze heten hikikomori, de naar schatting miljoenen jongeren in Japan die zich volledig uit de samenleving hebben teruggetrokken. Ze zwijgen en hebben zich in hun slaapkamer achter dichte gordijnen opgesloten, soms jarenlang. Japan worstelt ermee, maar het is lastig om het probleem in kaart te brengen: uit schaamte treden families er niet mee naar buiten.

Over dit fenomeen schreef Milena Michiko Flašar (1980, Japanse moeder, Oostenrijkse vader, Duitstalig) haar debuutroman, een bestseller in Duitsland, vertaald als Een bijna volmaakte vriendschap. Taguchi Hiro is al twee jaar hikikomori wanneer hij opeens besluit om naar buiten te gaan - Flašar laat niet veel los over het waarom - en op een bankje in een park gaat zitten. Tegenover hem zit een man in pak, een 'salaryman'. Beiden zitten ze daar, elke dag, van 's ochtends tot 's avonds. Voorzichtig raken ze in gesprek. Ze blijken allebei misfits te zijn in de veeleisende samenleving. Er ontstaat een vriendschap, die hen uiteindelijk in staat stelt iets aan hun situatie te doen.

Een bijna volmaakte vriendschap is een fluisterende roman over belangrijke maatschappelijke thema's. Taguchi staat aan het begin van zijn leven, hij moet nog iemand worden, maar hij voelt zich verlamd door de hoge verwachtingen van zijn omgeving, door de winnaarscultuur die andersdenkenden verstoot. Hij heeft het gevoel dat hij zichzelf moet verliezen om iemand te worden in de ogen van anderen. Hij wil daarom verdwijnen. De salaryman, een oudere man die zijn baan verloren heeft, dwaalt in het park omdat hij niet aan zijn vrouw durft te vertellen over zijn ontslag. Hij heeft al een leven achter de rug, en schaamt zich dat hij het tempo van de samenleving niet meer aankan. Zowel oud als jong raakt verlamd door de dwingende prestatiecultuur.

Zo legt Flašar, in een associatieve stijl die zeer Japans aandoet, treffend de ziel van onze samenleving bloot - de maatschappijkritiek gaat zeker ook op voor Europa. Flašar stelt de vraag of we wel op deze voet willen doorgaan, of we ons in banen moeten opsluiten die ons alleen maar uitputten, op weg naar status en geld.

Soms neigt de roman naar melodrama, maar ook dat komt uit een oprechte pen. De auteur laat zien 'dat reiken naar de ander het dringendst nodig is'. Echt contact is onze redding.


Milena Michiko Flasar. Een bijna volmaakte vriendschap. Cossee; 160 pagina’s


Naar Cultuur, gelijkheid , Albanese cultuur , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]