De Volkskrant, 12-11-2013, door Thomas Friedman (The New York Times)Vertaling: Leo Reijnen .2011

Groot en in ademnood

Tussentitel: Wat heb je aan economische groei als je geen schone lucht kunt inademen?

Toen ik op 19 oktober aankwam in Sjanghai, hoorde ik dit nieuwsbericht: een combinatie van koud weer, windstilte, kolenkachels en boeren die oogstafval aan het verbranden waren, is het recept geweest voor enorme luchtvervuiling in de industriestad Harbin, waar zo'n tien miljoen mensen wonen. Buschauffeurs verdwaalden omdat ze maar een paar meter zicht hadden.

Het NASA Earth Observatory deelde mee dat in sommige buurten in Harbin 'concentraties van fijnstof waren gemeten van wel 1.000 microgram per kubieke meter. Ter vergelijking: het Amerikaanse Bureau voor Milieubescherming EPA hanteert een bovengrens van 35 microgram per kubieke meter'. Volgens de NASA hadden de ziekenhuizen in Harbin te maken met 'een stijging van 30 procent van opnames door ademhalingsproblemen. Bij veel drogisten en apothekers waren filterkapjes tegen de vervuiling uitverkocht'. De Amerikaanse jazz-zangeres Patti Austin moest een concert in het door smog geteisterde Peking afzeggen wegens 'een zware astma-aanval in combinatie met een luchtweginfectie', aldus de organisatie.

Geen wonder dat op een bijeenkomst van milieuactivisten in Sjanghai, georganiseerd door de Joint US-China Collaboration on Clean Energy (JUCCCE), veel ouders het vooral hadden over waar je in China moest gaan wonen, wanneer de kinderen naar buiten konden en welk voedsel en water je kon vertrouwen. Hal Harvey, directeur van het Amerikaanse onderzoeksinstituut Energy Innovation dat met de Chinese overheid samenwerkt bij het verbeteren van de luchtkwaliteit, stelde een cruciale vraag: 'Wat te doen als China aan alle voorwaarden voor economisch succes voldoet, op één na: er valt niet te leven?'

Precies. Wat heb je aan al die prachtige nieuwe gebouwen als je erin opgesloten zit? Wat heb je eraan dat vier miljoen mensen in Peking een auto hebben, maar het verkeer muurvast zit? Wat heb je eraan dat tientallen miljoenen ooit straatarme boeren zich nu melk en vlees kunnen permitteren, maar niet kunnen vertrouwen wat er op het etiket staat? Wat heb je aan groei als je geen schone lucht kunt inademen?

In dertig jaar heeft China ongelooflijk veel 'hardware' gebouwd - steden, wegen, lucht- en zeehavens en telecommunicatie - en daarmee meer mensen sneller uit de armoede gehaald dan enig ander land in de geschiedenis. Maar China zal tot stilstand komen als het niet ook de software bouwt, een systeem van wetten, rechtspraak en normen dat ervoor zorgt dat al die groei niet wordt ondermijnd door een epidemie van uitgeputte grond en vervuilde lucht.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. China heeft een eenpartijsysteem waarbinnen groepen met uiteenlopende belangen elkaar beconcurreren. De verlichte partijleiders kunnen dan wel zeggen dat ze 'schoon schip' willen maken, maar dan moeten ze nog wel de plaatselijke bonzen, die voor hun bonussen afhankelijk zijn van het realiseren van economische groei, zover krijgen dat ze 'het milieu minstens even belangrijk vinden als de economie', volgens Harvey.

Dat betekent dat er echte waarde en echte institutionele macht en gewicht moet worden toegekend aan diegenen binnen het systeem die ervan overtuigd zijn dat het even belangrijk is om het nationale bezit te beschermen - lucht, water, land, voedselveiligheid - als dat bezit te laten groeien. 'Want uiteindelijk', zegt Harvey, 'maakt het niet uit hoe groot de taart is, als die niet te eten is.'

Peggy Liu, de oprichter van JUCCCE, werkt samen met Chinese consumenten, producenten en bureaucraten om te komen tot een duurzamere 'Chinese droom', die anders moet zijn dan de Amerikaanse droom van een huis, een auto en een wegwerpeconomie voor iedereen. 'In China hoeven de rivieren niet rood te zien van het industriële afval. De meren en stranden hoeven niet verstikt te worden door een dikke laag groene algen. Er hoeven geen 18 duizend door een virus gevelde varkens de rivier de Huangpu af te drijven', schreef Liu onlangs.

'We zouden niet elke dag de luchtkwaliteit-app op onze smartphone moeten hoeven raadplegen voor we besluiten of onze kinderen buiten kunnen spelen. Chinese kinderen zouden niet, als ze voor het eerst in het buitenland komen, hoeven te vragen: 'Mama, waarom is de lucht zo blauw?' China moet zijn eigen unieke duurzame weg vinden. Als we daar niet snel mee beginnen, wordt de Chinese droom een Chinese nachtmerrie. En een Chinese nachtmerrie betekent een wereldwijde nachtmerrie.'



Red:   Geen woord over kapitalistische luchtvervuiling - gedurende twee eeuwen. Wel bendes retoriek.


Naar Cultuur, gelijkheid , Albanese cultuur , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]