De Volkskrant, 05-11-2013, column door Thomas Friedman (The New York Times). Vertaling: Leo Reijnen .2011

Oproep aan Amerika. Hallo? Hallo? Hallo?

Tussentitel: Moeten we zo trost zijn dat het Congres een platform is voor legale omkoperij?

Singapore. Omdat ik jarenlang in het buitenland heb gewerkt en gewoond, heb ik een goed gevoel voor hoe buitenlanders naar Amerika kijken en hoe dat verandert. In de loop der jaren heb ik gezien hoe Amerika werd gerespecteerd, gehaat, gevreesd en aanbeden. Maar op mijn recente rondreis door China en Singapore kwam ik een houding tegen die ik nog niet kende: 'Wat is er met jullie aan de hand?'

Of we nu gevreesd werden of aanbeden, Amerika bleef de buitenmaatse norm waaraan iedereen werd afgemeten. Wat wij hier hebben opgebouwd, wat wij droomden, was voor veel mensen hun toekomstbeeld. Tegenwoordig is dat beeld voor veel mensen veranderd in dat van een dronken chauffeur, alsof een mentor waarop je altijd vertrouwde zwaar aan de drank is gegaan en onvoorspelbaar gedrag vertoont. En wat dat toekomstbeeld betreft: het land dat aan de hele wereld liet zien hoe je met vereende krachten iemand op de maan zet en nazisme en communisme verslaat, etaleert nu een politiek schouwspel dat wordt gedomineerd door drie uitdrukkingen: 'Dat kan niet', 'Daar praten we niet over', en 'De president wist van niks'.

'Weinig Amerikanen zijn zich ervan bewust hoeveel Amerika onlangs verloren heeft door de economie op de rand van de afgrond te brengen', zei Kishore Mahbubani, faculteitsvoorzitter van de Lee Kuwan Yew School voor Overheidsbeleid. Ik heb met Aziatische studenten, diplomaten en zakenmensen gesproken en dit is wat hen bezighield: 'Gaan jullie echt de overheid weer sluiten? En hoe is het mogelijk dat de mensen die ons Amazon, Apple, Microsoft, IBM, HP en Google hebben gebracht, niet in staat zijn om een werkende website rond de gezondheidszorg te maken? Okť, er waren vijf miljoen gebruikers, maar er zitten alleen al 48 miljoen IndonesiŽrs op Facebook!'

Erger nog, altijd als je in China of Singapore was, schoten de mensen daar in de verdediging zodra het over democratie ging. Nu ben je als Amerikaan degene die dat onderwerp maar liever vermijdt. Moeten we wel zo trots zijn op een systeem waarin het 20 miljoen dollar kost om in de Senaat te komen; waarin een meerderheid van de congresleden hun kiezers bepalen door geknoei met kiesdistricten in plaats van dat kiezers echt op hen stemmen; waarin het passieve kiesrecht wordt afgezwakt; waarin wetgevers het merendeel van hun vrije tijd besteden aan het werven van fondsen in plaats van problemen te bestuderen; waarin ons Congres een platform is geworden voor gelegaliseerde omkoperij; waarin een minderheid van een minderheid onlangs dreigde Amerika's credit rating te ondermijnen als een al aangenomen wet over de gezondheidszorg niet zou worden ingetrokken; waarin we zelfs niet in staat zijn om ons gezonde verstand te gebruiken en automatische geweren te verbieden na een bloedbad onder schoolkinderen?

Ik denk dat nog steeds weinig mensen het eens zouden zijn met het commentaar van het officiŽle Chinese persbureau Xinhua op de Amerikaanse shutdown, waarin werd gesteld dat dit 'misschien voor de verbijsterde wereld een geschikt moment was om eens na te denken over een gede-Amerikaniseerde wereld'. Maar die verbijstering hadden ze bij Xinhua goed gezien.

Singapore is geen volwaardige democratie, maar heeft wel een bestuur dat zich elke dag afvraagt: in welke wereld leven we en hoe maken we het best gebruik van de middelen die we hebben zodat meer van onze burgers in die wereld kunnen gedijen? Kleine dingen vallen me op, zoals het elektronische systeem voor rekeningrijden dat je begroet als je de stad inrijdt en dat je via elektronische borden vertelt hoeveel het je automatisch in rekening brengt als je naar het centrum gaat. Dat bedrag wordt voortdurend aangepast aan de hand van het aantal auto's dat de wegen kunnen verwerken.

Onder George W. Bush is geprobeerd om een soortgelijk systeem in Manhattan in te voeren om de verkeersopstoppingen en luchtvervuiling te bestrijden, maar dat plan is om zeep geholpen door andere districten en wetgevers in Albany, de hoofdstad van de staat New York. Dat zit me tegenwoordig nog het meest dwars. Niet dat we niet langer in staat zijn om gezamenlijk iemand op de maan te zetten, maar dat we niet eens in staat zijn om aantoonbaar verstandige oplossingen in te voeren die anderen allang onder de knie hebben - een of andere vorm van nationale gezondheidszorg, wapenwetten, rekeningrijden, of accijns op brandstof om onze klimaatdoelstellingen te halen.

©



Naar  Amerika, leugens  , Amerika lijst  , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht  , of site home .
 
[an error occurred while processing this directive]