De Volkskrant, 28-10-2014, door Thomas Friedman,  columnist van The New York Times. Vertaling: Leo Reijnen .2010

Poetin en de paus

Tussentitel: De paus waarschuwde voor vijandige onbuigzaamheid

Als ik de kranten lees, merk ik dat de twee wereldleiders die in mij tegenwoordig de heftigste gevoelens oproepen paus Franciscus en Vladimir Poetin zijn. De een heeft alles wat je je in een leider kunt wensen, de ander alles wat je liever niet ziet. De een heerst over 1,2 miljard rooms-katholieken, de ander over negen tijdzones. De één blijft ons verbazen met zijn inlevingsvermogen, de ander met hoezeer hij een eersteklas schurk is geworden. Geen van beiden kan genegeerd worden en beiden hebben een bovenmatige invloed op de wereld van nu.

Ten eerste de paus. In een tijd waarin menig leider probeert politiek gewin te slaan uit wrok en scheidslijnen, hebben we een paus die zijn kudde vraagt iets moeilijks te doen, iets wat ze liever niet doen, namelijk toleranter te staan tegenover homoseksuelen en gescheiden mensen.

Goed, Franciscus is teruggefloten door conservatieve bisschoppen toen hij ze vroeg om te bedenken dat 'homoseksuelen de christelijke gemeenschap gaven en kwaliteiten te bieden hebben' en ze de vraag voorlegde 'of wij in staat zijn deze mensen te verwelkomen en hen broederlijk op te nemen in onze gemeenschappen'.

Maar, zoals een hoofdcommentaar in The New York Times het verwoordde: 'Alleen al het feit dat Franciscus de kerkleiders opdracht gaf over deze uitdagingen na te denken, is een mijlpaal in de geschiedenis van het Vaticaan.' De paus verlangde dat zijn afgewezen woorden openbaar werden gemaakt en waarschuwde voor 'vijandige onbuigzaamheid, ofwel jezelf willen opsluiten in het geschreven woord en je niet willen laten verrassen door God'.

Vijandige onbuigzaamheid? Op wiens leiderschap is dat van toepassing? Kijk eens naar Poetins recente gedrag: zijn militaire apparaat was indirect betrokken bij het neerschieten van een Maleisisch verkeersvliegtuig boven Oekraïne en zijn geheime dienst heeft niet alleen geprobeerd een hap uit Oekraïne te nemen, maar knabbelt ook aan Estland, Georgië en Moldavië, dit alles onder het mom van het beschermen van 'Russischsprekenden'.

Ik was tegen uitbreiding van de NAVO: door de NAVO uit te breiden toen Rusland zwak was, hebben we bijgedragen aan een politieke situatie waarin de Russen op een dag heel ontvankelijk zouden zijn voor Poetins boodschap dat het Westen tegen Rusland samenspant. Die boodschap is natuurlijk gelogen. Het Westen heeft geen enkele intentie om Oekraïne lid van de NAVO te maken en geen zinnig mens denkt dat de EU plannen heeft om Rusland binnen te vallen.

Poetin heeft maar twee redenen om deze angsten uit te buiten. Hij koestert wrok over het feit dat Rusland niet langer de wereldmacht van weleer is. Maar in plaats van Rusland weer groot te maken door de creativiteit van zijn volk aan te boren, kiest hij voor het aanboren van olie- en gasbronnen en het machteloos maken van zijn volk.

Ten tweede: in plaats van een Rusland op te bouwen dat een voorbeeld voor buurlanden kan zijn, vertrouwt hij op de brute kracht die hij zich dankzij zijn olie en gas kan permitteren. Hij gaat tekeer tegen de NAVO, maar hij is bang dat de Oekraïners liever voor de Europese markt en democratische regels kiezen dan voor de historische banden met Rusland.

Met het innemen van de Krim en het aanwakkeren van nationalisme was Poetin niet Rusland aan het beschermen tegen de NAVO. Hij was zichzelf aan het beschermen tegen Europese virussen als transparantie en het afleggen van rekenschap, want als die voet aan de grond krijgen in Oekraïne kunnen ze ook Moskou besmetten en zijn kleptocratie ondermijnen.

Het is een groot probleem dat Poetin wanorde schept aan de grenzen van Rusland en niet meewerkt aan het herstellen van de orde in het Midden-Oosten. Nog verontrustender is dat het land dat hij het meest bedreigt Rusland zelf is. Als de zaken daar fout lopen, wordt de wereld van wanorde een heel stuk groter.

Daarom is Poetins leiderschap van belang, evenals dat van de paus. Ik heb het over Poetin omdat ik vind dat hij de wereld slechter maakt uit verkeerde motieven. Amerika kan ook nog heel wat leren van de nederigheid van de paus, maar wat je ook zegt, Amerika streeft er nog altijd naar het mondiale 'gemenebest' sterker te maken, of dat nu is door mensen in Irak te beschermen tegen jihadisten of door in Afrika ebola te bestrijden. Natuurlijk kan Amerika meer doen, maar Poetin moet heel veel meer doen.


Vertaling: Leo Reijnen © NYT


Webtitel:
Er zijn tegenwoordig twee wereldleiders die heftige gevoelens oproepen in mij
TT:
De een heeft alles wat je je in een leider kunt wensen, de ander alles wat je liever niet ziet
Het is een groot probleem dat Poetin wanorde schept aan de grenzen van Rusland



Red.:  Zie /politiek/leugens/diversen_buitenlands_bronnen



Terug naar PvdA  , Politiek lijst , Politiek & Media overzicht , of naar site home .