De Volkskrant, 22-10-2013, column door Olaf Tempelman .2011

In San Francisco staat Mao nog op de plank

Tussentitel: Het oeuvre van Marx krijgt in deze winkel alle ruimte

Langs de trappen die naar de poŰzie-afdeling voeren hangen foto's van Allen Ginsberg en Neal Cassady. City Lights in San Francisco is een beroemde boekhandel. Van subversief oord transformeerde de winkel in een toeristische trekpleister, sfeer en uitstraling heeft deze plek nog steeds. Allen Ginsberg las er gedichten voor, beatniks kwamen er samen, er was een grote afdeling Banned Books. Dat was in de jaren vijftig. In de jaren zestig werd City Lights de kraamkamer van hippiedom en counterculture, met boekenplanken die bezweken onder het werk van auteurs zo divers als Hermann Hesse en, nou ja, Voorzitter Mao. De voorkeur voor die laatste had niet zozeer te maken met City Lights' ligging - aan de rand van San Francisco's Chinatown - als wel met een ideologische component van de sixties.

Ik ben geboren na 1967 en ken de counterculture alleen uit boeken en films. Op grond daarvan concludeer je dat het een cocktail was van onschuldige en minder onschuldige ingrediŰnten. Liefde en vrede: niets op tegen. Harddrugs: afblijven. Voorzitter Mao: was in de tijd dat aardig wat soixante-huitards met hem flirtten al direct verantwoordelijk voor miljoenen doden, en dat was toen ook al bekend. Wie het wilde weten, kon het weten. John Lennon had voor zover bekend geen studie gemaakt van de gevolgen van de Grote Sprong Voorwaarts. Maar hij had een intu´tief besef van de realiteit in de Volksrepubliek China. Het nummer Revolution (van het White Album) is een trap naar fans en tijdgenoten die van Mao het heil verwachtten. If you go carrying pictures of Chairman Mao, you ain't gonna make it with anyone anyhow. Waarvan akte. De door de Voorzitter bekokstoofde Culturele Revolutie was in China op dat moment in volle gang, met openbare terechtstellingen en de vernietiging van cultureel erfgoed.

De non-fictie staat bij City Lights in een sfeervolle kelder. Het oeuvre van Marx krijgt nog alle ruimte. Maar vooral de Chinaplank doet de wenkbrauwen fronsen. Fans van Mao die er op andere plekken in de wereld tegenwoordig bekaaid van afkomen, vinden hier nog van alles van hun gading. Zoals daar zijn: Mao Zedong: On Guerilla Warfare - Selected Military Writings of Mao Tse-Tung en Speeches and writings of Chairman Mao. Op de cover staat de Voorzitter afgebeeld in de visionaire pose waarin zijn westerse fans hem graag zagen. Frank Dik÷tters Mao's Great Famine staat hier niet. In dat werk, gebaseerd op recent vrijgegeven documenten uit Chinese archieven, wordt het dodental van de Grote Sprong geraamd op tenminste 45 miljoen.

Jean Franšois Revel constateerde ooit dat horden Franse intellectuelen heel makkelijk zijn weggekomen met het feit 'dat ze tien jaar lang aan de met bloed besmeurde voeten van Mao hebben gelegen'. Hetzelfde kun je beweren over Paul Rosenm÷ller ('van Mao kun je gewoon ontzettend veel leren' ) of de oudere leden van de Socialistiese Partij. Maar: de demao´sering van de SP begon al in de late jaren zeventig. In City Lights staat het proces nog in de kinderschoenen. Met ÚÚn boek op de Maoplank zouden alle fans kunnen beginnen: Mao - The Unknown Story van Jung Chang en Jon Halliday is wat je noemt een kritische biografie. Dat zie je niet meteen aan de cover. Misschien dacht de inkoper dat het gewoon een mooi nieuw boek over Mao was.



red.:  Het oeuvre van Marx krijgt in deze winkel alle ruimte  -  schande!


Terug naar Politiek lijst , Politiek & Media overzicht  , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]