De Volkskrant, 29-12-2010, door Martin Janssen 29 dec.2010

Het antisemitisme is weer thuis

Het nieuwe antisemitisme is een explosieve cocktail van rechts-extremisme, links anti-Amerikanisme en islamitisch revanchisme.

Martin Janssen | De auteur is een in Damascus (SyriŽ) woonachtige Arabist. Volgens hem heeft oud-eurocommissaris Frits Bolkestein met zijn advies aan religieuze Joden om te emigreren een reŽel probleem aan de orde gesteld.

Tussentitels: We zijn weer terug bij de oude clichťs over de Joodse kapitalisten
                    Sinds 1948 wordt antisemitisme gecamoufleerd als antizionisme

Enkele weken geleden kregen onze Joodse landgenoten van voormalig VVD-leider Bolkestein het advies om te emigreren omdat het virulente antisemitisme van moslimjongeren de toekomst voor Joden in Nederland hoogst onzeker zou maken. De pijnlijke waarheid van het opnieuw de kop opsteken van antisemitisme is echter veeleer een Europees probleem dat door regeringen onvoldoende wordt onderkend. Terwijl statistieken aantonen dat er in Europa jaarlijks duizenden antisemitische incidenten plaatsvinden, variŽrend van lijfelijk geweld tegen Joden tot het vernielen van Joodse begraafplaatsen en gebedshuizen, reageren de diverse regeringen aarzelend op dit zorgwekkende fenomeen.

In de islamitische wereld was antisemitisme tot in de negentiende eeuw een onbekend verschijnsel. De islamitische sharia, die de mensheid verdeelt in moslims en niet-moslims, spreekt steeds over de 'lieden van het boek' waarmee Joden en christenen worden bedoeld. Alhoewel de Koran vooral over Joden weinig vleiend is, werden binnen het islamitisch theologisch en juridisch denken Joden en christenen uiteindelijk altijd als ťťn groep beschouwd. Dit veranderde echter in de negentiende eeuw toen het Europese antisemitisme zijn intrede deed in de Arabische wereld.

De negentiende eeuw zag de opkomst van allerlei nationalistische bewegingen. Van de Balkan tot de Kaukasus eisten christelijke volkeren, die onderworpen waren aan het Osmaanse gezag hun onafhankelijkheid en vrijheid op, hierin gesteund door de Europese machten. In het verlengde hiervan ontstond ook het zionisme, een Joods nationalistische beweging die een eigen staat beoogde voor het Joodse volk omdat het klimaat in Europa steeds antisemitischer werd. Zo verschenen er boeken en artikelen waarin beweerd werd, dat Joden christelijke kinderen ritueel zouden slachten om tijdens het joodse pascha hun bloed te gebruiken bij het bereiden van het matzabrood.In Frankrijk verscheen het beruchte boek Protocollen van de Wijzen van Zion, dat vervalste verslagen bevatte van het eerste zionistische congres dat in 1897 in Bazel had plaatsgevonden. De deelnemers zouden hier een sinister plan hebben uitgewerkt dat moest leiden tot Joodse wereldhegemonie.

Het Europese antisemitisme, verspreid in media en politiek, zou uiteindelijk resulteren in de nazi-ideologie die de Joden afschilderde als intrinsiek slecht en bron van alle problemen in de wereld. Deze nazi-ideologie vond een enorme weerklank in de Arabische wereld, zowel onder de seculiere elites als islamitische bewegingen. Na de Eerste Wereldoorlog had Engeland Palestina als mandaatgebied toegewezen gekregen met de specifieke opdracht van de Volkenbond om hier de stichting van een 'Joods thuisland' voor te bereiden. Dit leidde tot verbittering en haat onder de Arabieren, wat handig werd uitgebuit door de nazi's. Hadj Hoesseini, de grootmoefti van Jeruzalem en leider van de Palestijnse beweging, kreeg in november 1941 van Hitler de belofte dat Duitsland, na het Midden-Oosten bevrijd te hebben van de Engelsen en Fransen, alle Joden in Palestina zou vernietigen.

De Europese kolonisatieperiode liet in het Midden-Oosten de tegenstrijdige erfenis achter van enerzijds de staat IsraŽl, vooral ontstaan door Europees schuldgevoel over de Holocaust, en anderzijds het antisemitisme dat deze Holocaust net had veroorzaakt. Dit Europees antisemitisme vermengde zich met traditioneel islamitische concepten. Binnen het islamitisch denken is het uitgesloten dat gebieden die ooit door de islam zijn veroverd, terugkeren in de handen der 'ongelovigen'. De onderworpen volkeren krijgen een dhimma (protectieverdrag) aangeboden, maar opstanden van de onderworpenen ( dhimmis) worden niet getolereerd. In deze context worden de Joden gezien als een dhimmi-volk dat in opstand is gekomen tegen het verdrag van islamitische protectie en dat de onvergeeflijke overtreding beging om op islamitisch gebied een eigen onafhankelijke staat te stichten. Vandaar dat islamitische bewegingen als Hamas en Hezbollah de staat IsraŽl nooit zullen erkennen. Hun haatpreken tegen IsraŽl zijn echter doordesemd met Europese antisemitische ideeŽn, variŽrend van de zionistische intentie om de wereld te veroveren tot de beschuldiging dat Joden moslimkinderen ritueel slachten.

De stichting van de staat IsraŽl in 1948 opende echter zowel in Europa als in de Arabische wereld de mogelijkheid om traditioneel antisemitisme te camoufleren als antizionisme. Islamitische hardliners en Europese neonazi's maken er geen geheim van dat ze Joden als volk haten en demoniseren, maar veel Arabische en Europese intellectuelen stellen dat hun kritiek uitsluitend de staat IsraŽl en zijn politiek betreft.

Hier dient duidelijk te worden gesteld dat kritiek op besluiten van de IsraŽlische regering volkomen legitiem is en iemand niet automatisch tot een antisemiet maakt. Toch kan men zich niet aan de indruk onttrekken dat velen antizionisme dankbaar als kapstok gebruiken om hun antisemitisme te versluieren. Dit wordt zowel duidelijk uit de dubbele standaard die ze aanleggen om uiting te geven aan hun morele verontwaardiging ťn de terminologie die hierbij gebruikt wordt. In Europese kranten zijn talrijke artikelen verschenen waarin zionisme onverbloemd wordt gelijkgesteld met nationaal-socialisme. De politiek van IsraŽl jegens de Palestijnen zou niet verschillen van die van de nazi's. Hiermee worden de Joden, de slachtoffers van de Holocaust, plotseling tot daders. Deze gedachte schenkt uiteraard een enorme verlichting aan de bezwaarde Europese gewetens. Immers, waarom zouden we ons schuldig voelen over de Holocaust als de Joden eigenlijk niets beter zijn dan de nazi's?

De hierbij gebruikte dubbele standaard wordt vooral duidelijk op internationaal niveau. De Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties noemde reeds in 1975 zionisme een vorm van racisme. Dezelfde commissie kwam in 1991 bijeen in het Zuid-Afrikaanse Durban waar IsraŽl een apartheidsstaat werd genoemd. Dit was een zwaarwegende term omdat het apartheidsregime in Zuid-Afrika, na jaren van internationaal isolement, uiteindelijk verdween - wat leek te suggereren dat dit uiteindelijk ook het lot van IsraŽl zou worden.

Vůůr 1940 hadden in Europa rechtse en fascistische partijen het alleenrecht op antisemitisme, maar het nieuwe antisemitisme is veel ingewikkelder en gevaarlijker. Ook linkse, liberale en mensenrechtenbewegingen tokkelen thans op de snaar van het als antizionisme verhulde antisemitisme, vaak gedreven door een antiglobalisering en anti-Amerikaanse ideologie. Het kapitalistische Amerika wordt gezien als de hoofdschuldige van de verfoeilijke globalisering, gedreven door het Joodse kapitaal en de zionistische lobby die volgens deze theorie de dienst uitmaakt in Washington. Waarmee de cirkel weer rond is en we weer terug zijn bij de oude Europese clichťs over de 'Joodse kapitalisten' die achter de schermen naar wereldhegemonie streven en die de Verenigde Staten als instrument gebruiken om hun sinistere plannen te verwezenlijken. Het nieuwe antisemitisme, dat overal in Europa van zich laat horen, is een explosieve cocktail van het oude rechtse fascisme en links seculier anti-Amerikanisme dat zich verbindt met het antisemitisme van immigranten met een islamitische achtergrond.

Een eeuw geleden werd het Europese antisemitisme geŽxporteerd naar de islamitische wereld, waar het een vruchtbare voedingsbodem vond. Anno 2010 wordt dit mede door Europese ideeŽn gevormde islamitische antisemitisme geÔmporteerd in Europa. Het welgemeende advies van Frits Bolkestein aan religieuze Joden om te emigreren, is gebaseerd op het beangstigende antisemitisme van een gedeelte van de islamitische gemeenschap in Nederland. Bolkesteins juiste diagnose ontslaat echter autochtone Nederlanders en Europeanen niet van hun plicht om ook de hand in eigen boezem te steken en enig kritisch zelfonderzoek te doen.





Naar Cultuur, gelijkheid , Albanese cultuur , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]