De Volkskrant, 07-05-2011, door Arjan Peters 2010

Koosjere slacht is heilige zaak

David Goldman | De auteur is ex-hoofdredacteur van First Things Magazine en commentator bij het Amerikaanse CNBC. De Tweede Kamer houdt vandaag een hoorzitting over het beoogde verbod op onverdoofd slachten.

Tussentitel: Onderdrukking van joods gebruik zou neerkomen op culturele su´cide

Drieduizend jaar geleden, in joodse heilige geschriften, uitte de mensheid voor het eerst in de westerse geschiedenis enige bezorgdheid over het lichamelijke en emotionele leed van dieren. De Hebreeuwse Bijbel verbiedt niet alleen vlees dat verkregen is door de jacht - de minst humane manier van het doden van dieren - maar verbiedt ook het muilkorven van een os tijdens het dorsen en het doden van een kalf in aanwezigheid van de moederkoe.

De heiligheid van alle leven, zowel van dieren als van mensen, loopt als een rode draad door alle joodse religieuze wetten, waaronder die over het pijnloos doden van dieren door middel van koosjer slachten. Het westerse bijbelse erfgoed is de bron waarop onze moderne opvatting over de heiligheid van het leven is gebaseerd. De Partij voor de Dieren wil deze bron nu vergiftigen.

De joodse normen voor de humane behandeling van dieren zijn veel strenger dan die in Nederland of in enig ander land ter wereld. Er ligt in het Nederlandse parlement geen wetsvoorstel om het eten van wild te verbieden - wild dat wordt gedood met methoden die vaak aanzienlijk lijden met zich meebrengen - maar er ligt wel een wetsvoorstel voor een verbod op koosjer slachten, dat er nota bene in eerste instantie op gericht is om zo min mogelijk pijn te veroorzaken.

Er zijn overstelpende aanwijzingen dat koosjer slachten even humaan is als alle moderne methoden van het doden van dieren, en in de praktijk zelfs humaner. De standaardmethode in moderne slachthuizen - waarbij een pin in het voorhoofd van het dier wordt geschoten - gaat vaak mis en dieren krijgen soms meerdere schoten te verwerken voor ze bewusteloos raken. Temple Grandin, de meest vooraanstaande Amerikaanse expert op het gebied van de humane behandeling van vee, heeft in het meinummer van 2006 van het vakblad Anthropology of Food over dit onderwerp een doorslaggevend onderzoek gepubliceerd.

Nadat zij had geobserveerd hoe een daartoe opgeleide joodse specialist dieren slachtte, zei zij: 'Ik was opgelucht en verbaasd om te constateren dat de dieren niet eens voelden dat het vlijmscherpe instrument hun huid raakte. Ze maakten niet eens een terugtrekkende beweging. Ik had er een kalm en vredig gevoel bij.' Grandin merkte op dat het humaan slachten zonder verdoving omzichtiger moet gebeuren, maar de joodse religieuze wet schrijft speciale instrumenten voor en een hoge vakbekwaamheid. Het islamitische halal slachten kent volgens Grandin dergelijke voorzorgen niet.

Dit is echter allemaal bekend en heeft weinig van doen met de huidige voorstellen om koosjere praktijken te verbieden in Nederland, waar ÚÚn schochet een paar duizend dieren per jaar slacht, terwijl er zo'n 400 miljoen dieren worden gedood met een pin in de hersens. Het is de zoveelste klap voor het kleine restant van een eens omvangrijke praktiserende joodse gemeenschap, die zich al vijfhonderd jaar verbonden weet met de Nederlandse vrijheid en nationale moed, sinds de eerste vluchtelingen vanuit de Spaanse en Portugese joodse gemeenschappen hier aan het begin van de 16de eeuw hun toevlucht zochten.

Driekwart van de Nederlandse joden is omgebracht in de Holocaust, een percentage dat alleen in Polen hoger was. Het grenst aan het obscene om het handjevol praktiserende joden dat er nu nog is lastig te vallen. Het gaat hier echter om een bredere kwestie dan alleen het voortbestaan van het Nederlandse jodendom: namelijk of het Westen moreel kan overleven.

Kashrut heiligt het leven in alledaagse zin. Voor praktiserende joden is de gedachte dat alle leven getuigt van de Schepper geen abstractie, geen filosofisch argument, maar een manier van leven die orde schept in het voorzien in de meest elementaire behoefte van de mens, voedsel. Joodse mensen vormen de levende schakel met het eerste besef van de mensheid van de heiligheid van het leven.

Volgens de Amerikaanse joodse theoloog Michael Wyschogrod staat in het boek Genesis dat hoewel dieren niet zo dicht bij God staan als wij, zij ook weer niet heel ver van hem af staan. Het doden en opeten van dieren is een ernstige zaak. We kennen geen rationele berekening om de menselijke behoefte aan voedsel af te wegen tegen de aanwezigheid van het goddelijke in het leven van een dier. Daarom mogen joden alleen vlees eten met bovennatuurlijke goedkeuring, onder beperkingen die door God zelf zijn opgelegd en met een gevoel van ontzag voor de God die over leven en dood heerst.

Wie religieuze argumenten afwijst, en dat doet de meerderheid van de huidige Europeanen, zal zich toch moeten afvragen aan welke maat zij dierenleed dan afmeten. Peter Singer van Princeton University, de intellectuele voorman van de dierenrechtenbeweging, stelt dat een gezonde big meer recht op leven heeft dan een mismaakte mensenbaby. De Nederlandse kiezers moeten zich afvragen of ze de bijbelse opvatting van de heiligheid van het leven wel echt willen omruilen voor het monsterlijke utilitarisme van Singer.

Juist omdat de westerse notie van de heiligheid van het leven van de Hebreeuwse Bijbel is afgeleid, vormen de praktiserende joodse gemeenschappen een onmisbare schakel in het culturele dna van het Westen. Het onderdrukken van hun meest essentiŰle gebruiken zou neerkomen op culturele zelfmoord.

Het zou toch van een bittere ironie zijn als Nederland, het eerste land in de moderne wereld waar sprake was van godsdienstvrijheid, het joodse bestaan binnen zijn grenzen zou vernietigen door het joden te verbieden om het leven te heiligen door middel van kashrut, en dat alles in een misleid streven naar dierenwelzijn.


Naar Cultuur, gelijkheid , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]