De Volkskrant, 27-06-2016, door Olaf Tempelman .2010

Waarom moeten oom Tom en oom Richard de EU uit?

De twee zussen van Olaf Tempelman zijn getrouwd met een Brit En zij zijn na de Brexit hun liefde voor het understatement even kwijt.

Richard Harries uit Bristol, de jongste van mijn twee Britse zwagers, is zo'n typische eilandbewoner die zijn gevoelens niet van de daken schreeuwt.

Bij de paspoortcontrole op Schiphol werd hij vorige week wel even door emoties overmand. Dit is misschien de laatste keer dat ik door het poortje 'EU-passports' loop, ging door hem heen, de volgende keer sta ik tussen de Japanners bij 'All passports', dan gaat mijn continentale schoonfamilie de andere kant op. Zoals bij veel andere Britten gaan zulke emoties verscholen achter een trillende wenkbrauw of een understatement waarop zij het patent bezitten. Richard verklaarde somewhat worried te zijn, 'enigszins bezorgd'.

Sinds vrijdagochtend is hij de Britse liefde voor het understatement even kwijt: 'Ik ben erg teleurgesteld en aangedaan.'

Tom Hill, mijn andere Britse zwager, uit Norfolk, is een flegmatieke Brit die dol is op vogelspotten en lastige situaties doorgaans bezweert met het mantra 'have a cup of tea'. 'Groot-Brittannië is tegenwoordig niet meer zo'n leuk land om in te wonen', zegt hij in het Barry Hughes-Nederlands dat hij aan zijn jaren in Amsterdam overhield. Wat Tom graag aan Nederlanders wil zeggen: Boris Johnson en Nigel Farage zijn grappig in een sketch in het theater, niet als ze je toekomst gaan bepalen.

Een Guy Verhofstadt-achtige passie voor het Europese project bezaten ze niet, mijn Britse zwagers, door mijn zussen volstrekt onafhankelijk van elkaar de familie binnen geloodst. Voor de EU hanteerden ze het vocabulaire dat beleefde Britten ook hanteren voor wijnen die ze niet zo lekker vinden: appreciating rather than loving. Als ze het over 'Europa' hadden, hoorde hun eiland daar nooit bij, ze bedoelden dan het continent. Spending Christmas in Europe betekende dat ze met kerst naar Nederland kwamen. De afstand tussen Londen en Brussel bedraagt 360 kilometer - wie Britse familie heeft, leert dat daar water tussen zit en dat aan de linkerkant een wereld begint die slightly different, een beetje anders is.

Maar er waren wel, ook een understatement, zekere gevoelens van verbondenheid. Naarmate de 23ste juni naderde en de polls onheilspellender werden, nam de bezorgdheid in de Britse tak van mijn familie gestaag toe: het zal toch niet echt gaan gebeuren? Britten met Nederlandse partners weten dat het Europese continent geen andere planeet is. Voor hen was dat gedeelde EU-lidmaatschap ook nog eens erg handig.

Vorige week deed mijn jongste zus met man en dochters het continent aan. De Brexit hing als een donkere wolk over mijn zwagers gemoed. In tegenstelling tot bookmakers en Volkskrant-columnisten was hij er niet gerust op dat het met een sisser zou aflopen. De toekomst, zei Richard Harries daags voor het referendum, die ziet er 'enigszins grimmig' uit.

Harries heeft zijn wortels in Wales en werkt in Bristol als letselschade-advocaat. Dat hij een nieuw leven kan beginnen als Brexitschade-advocaat, is niet eens een grap. Aan de juridische consequenties van de Brexit wil hij nog even niet denken. De laatste maand voerde hij op zijn eigen ingetogen manier aan de westkust campagne voor het 'remain'-kamp. 'Think about it', zei hij tegen voorbijgangers op straat, 'it might be wiser'. De campagne die mijn jongste zus voerde was wat explicieter. 'Please vote IN!', schreef ze op haar blog, waarin zij continentale openheid betrachtte over de merites van de EU. Britse vriendinnen en collega's konden bij haar óók lezen hoeveel continentale Europeanen van het Verenigd Koninkrijk houden, en hoe goed ze bij elkaar passen.

De hardste anti-Europese noten om te kraken, zegt zij achteraf, waren de moeders van klasgenootjes van haar oudste dochtertje die hun hart hebben verpand aan Jeremy Corbyn. De Labour-leider kreeg met moeite een 'remain'-advies uit zijn strot, zijn aanhangers trokken zich daar niets van aan: die zijn moeilijker van hun overtuigingen af te brengen dan Che Guevara of Trotski.

Misschien hebben sommigen in Bristol toch geluisterd, want uiteindelijk stemde daar 61,7 procent voor 'remain'. Ruim 350 kilometer noordoostwaarts, in Norfolk aan de Britse oostkust, was de uitslag omgekeerd. Bij de vele 'leave'-stemmers zaten voor zover bekend geen vrienden en familie van mijn oudste zus en zwager. De enige van wie ze het zeker weten, is een UKIP-aanhanger uit hun straat die boos is dat daar ook een Pools gezin is komen wonen.

Mijn oudste zwager, Tom Hill, hield aan zijn Hollandse jaren een passie voor fietsen over. In zijn Norfolkse fietsenzaak voerde hij flink wat Brexit-gesprekken met klanten. Wat bleek, het ligt minder simpel dan de media schrijven: allerlei grumpy old men die hij vooraf had gecast als 'Brexiters', die bleken pro-EU. Het omgekeerde kwam ook voor, sportieve jonge fietsers die Europa wantrouwen tot op het fietspad.

Hartverwarmende reacties kreeg mijn oudste zus de afgelopen dagen, van buurtgenoten die weten dat zij van de andere kant van de Noordzee komt, uit de EU. 'Vandaag schaam ik me dat ik Brits ben', zei een van de lieve vrouwen die naast haar een volkstuintje hebben. 'Mensen bieden me zelfs hun verontschuldigingen aan', zegt mijn oudste zus. 'Ik heb echt met ze te doen. De ene helft van het land sleurt de andere helft mee in een richting die het niet wil. En bij de omgekeerde uitslag was dat hetzelfde geweest.'

Waarom moeten oom Tom en oom Richard uit die EU terwijl ze dat niet willen?, vroeg mijn dochter van bijna acht. Omdat anders mensen uit het land van oom Tom en oom Richard in de EU hadden moeten blijven terwijl ze dat niet willen. Dat antwoord vond een schoolmeisje niet bevredigend. Mijn oudste zus gaat voor haar zoon een tweede paspoort aanvragen, eentje van de Europese Unie. Mijn jongste zus is nooit officieel getrouwd, maar overweegt dat nu te gaan doen. Wat die Brexit precies gaat brengen, dat weet niemand, maar een EU-citizen in een non-EU-country moet rekening houden met de gevolgen. Als we binnenkort voor een trouwfeest de Noordzee mogen oversteken, hebben we dat mede aan Boris Johnson te danken.

 
Web:
TT:
Think about it, it might be wiser
— Richard Harries
Mensen bieden me zelfs hun verontschuldigingen aan
— Godelieve Tempelman



Red.: 


Naar Cultuur, gelijkheid , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]