De Volkskrant, 08-06-2013, door Gijsbert Kramer .2010

La Streisand magistraal in ballads, maar omringd door middelmaat

Nooit eerder trad Barbra Streisand (71) op in Nederland, zo liet ze donderdagavond een uitverkochte Ziggo Dome weten. Wel was ze een keer in Amsterdam geweest, in 1980, toen ze werkte aan de film Yentl en de lichtval op de schilderijen van Rembrandt in het Rijksmuseum wilde bestuderen.

Zoals de meeste verhalen en anekdoten die Streisand vertelt, staat alles te lezen op autocue. Mogelijk nog een gevolg van die ene keer in 1967 toen ze in het New Yorkse Central Park optrad en haar tekst kwijtraakte, met als gevolg dat ze 27 jaar niet meer live wilde optreden. Die podiumangst is ze weliswaar kwijt, maar het aantal concerten dat ze de afgelopen vijftig jaar heeft gegeven moet de honderd nog passeren.

Een optreden van Barbra Streisand blijft dus bijzonder - met een daarbij passend prijskaartje. Met prijzen tussen de 95 en 495 euro is Streisand een van de duurste popsterren van het moment. Is ze ook de beste?

Ze begint ijzersterk. Begeleid door een zestig man sterk orkest zet ze na een staande ovatie tijdens haar opkomst On A Clear Day You Can See Forever in, waarin alles klopt. Dirigent Bill Ross geeft de strijkers precies het juiste volume en Streisand zingt prachtig. Vol en toch ingetogen. Nice 'N Easy, Bewitched, Bothered And Bewildered en Jimmy Webbs Didn't We betoveren bijkans.

Maar dan komt Streisands eerste gast, haar negen jaar jongere halfzuster Roslyn Kind. Er komen wat familiekiekjes op groot scherm voorbij en hand in hand zingen ze Charlie Chaplin's Smile. Bijna gemeen wat Streisand hier doet, zo groot is het kwaliteitsverschil tussen beide stemmen. Als Barbra haar zus op het podium achterlaat voor The Best is Yet To Come, is de betovering compleet verbroken.

De ode aan de overleden componist Marvin Hamlish (The Way We Were) pakt wat beter uit dan die aan Donna Summer (een erg ingekort Enough Is Enough). Maar zeker na de pauze ruimt Streisand te veel ruimte in voor bijzaken en komt ze aan echt zingen niet meer toe.

Haar gastenkeuze getuigt ook niet van veel smaak. Trompettist Chris Botti, die Sketches Of Spain doet, is erg. En tenenkrommend zijn de bijdragen van haar zoon Jason Gould. Zijn vlakke, middelmatige stem maakt Leon Russells Masquerade bepaalt niet beter.

Streisand zal zich lekker voelen met haar familie zo dichtbij, maar de avond glipt steeds meer weg richting edelkitsch. Met een fraai People weet ze het nog net te redden voordat een groot koor, orkest en alle gasten een werkelijk wanstaltig Make Our Garden Grow neerzetten. Het is heel knap hoe Streisand enorme pieken en nog diepere dalen zo dicht op elkaar weet te krijgen. Maar wat een verspilling van talent en kwaliteit. Zo veel klasse in huis en dan zo'n platte, sentimentele finale.

Streisand is in veel ballads (waar duidelijk de nadruk op ligt) magistraal, maar iemand moet haar echt vertellen dat je met al die middelmaat eromheen jezelf en het publiek tekort doet.


Barbra Streisand, Ziggo Dome, Amsterdam, 6 juni. Herh. 10 juni .


Red.:  Familie, joden.



Naar Cultuur, gelijkheid , Albanese cultuur , Sociologie lijst , Sociologie overzicht  , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]