De Volkskrant, 04-01-2014, door Merijn Rengers en John Schoorl .2010

Postuum | Nico Vijsma (1937-2014)

Frauderende beatnik in de vastgoedwereld

De 'fokking fraudeur' Vijsma was een boeddhist in de vastgoedwereld. Het aardse bestaan vond hij allang boring.


'Ome' Nico Vijsma, een van de spilfiguren in de vastgoedfraude, is dood en hij is blij toe. Is-ie eindelijk af van dat kloteleven. Hangend in zijn stoel in zijn Haagse appartement liet-ie geregeld weten het aardse bestaan een fokking boring aangelegenheid te vinden. Laat de bijl maar vallen.

Excentrieke Niek, aangetrouwde oom van de Heemsteedse vastgoedmagnaat Jan van V. is op woensdag 1 januari op 76-jarige leeftijd overleden aan hartfalen. Nu blijft hem de behandeling van het hoger beroep in de zaak-Klimop bespaard. Al maakte hij van de eerdere rechtszaak nog een Vijsmasiaanse voorstelling vol snedigheden, hij was er wel klaar mee. Dat hij een fokking fraudeur was, had hij zelf al gezegd, dat hoefde hij niet meer te horen van de heren en dames.

In 2011 leek hij niet meer vervolgd te worden, omdat hij uitgezaaide leverkanker had. Nog even en hij zou het Echte Universum inzoeven. Kom maar op, vond-ie. Dat ging niet door, er was een arts met een oplossing. Na het nodige snijwerk had hij weer praatjes en kon de rechtszaak worden voorgezet. Hij was een fraudeur, stelde de rechtbank vorig jaar vast. Hij was het gezicht van de vastgoedfraude rond Bouwfonds en het Philips Pensioenfonds en werd veroordeeld tot 2 jaar cel. Hij kreeg de straf voor het verduisteren van miljoenen euro's bij vastgoedtransacties, witwassen, het opmaken van valse facturen en deelname aan twee criminele organisaties.

In de bronstige wereld van het vastgoed was hij een atypische figuur. Altijd in het zwart, zijn ogen afdekkend met een zonnebril, charmant en scherp, liefst terzijde gestaan door veel grotere gasten dan hij en genoeg blondines en drugs binnen handbereik. Niet voor niks was het personage Vijs het pronkstuk in het toneelstuk over de vastgoedfraude, De Verleiders.

De mannelijke versie van Alice in Wonderland werd hij genoemd en een beatnik in de vastgoedwereld. In de jaren vijftig werd hij gegrepen door de het ritme van jazz, de vrije geest van het existentialisme van Amerikaanse beatgenerationschrijvers als Jack Kerouac. Als boeddhist wilde hij mensen helpen door ze te 'gronden'. Als los-vaste kracht van het Bouwfonds der Nederlandse gemeenten nam hij personeel - maar ook prinses Margarita, getrouwd met de toenmalige Bouwfondsanalist Edwin de Roy van Zuydewijn - onder handen.

Er is meer, zei hij. Niet alleen hier.

Zijn vader was Indisch, zijn moeder Joods. Het gezin vluchtte voor de Tweede Wereldoorlog naar Nederlands-IndiŽ om de Jodenvervolging te ontlopen en kwam in verschillende jappenkampen terecht. Hij zou het vaak zeggen: gevlucht voor de gaskamers, uitgehongerd door de jappen, wat kon hem nog gebeuren? Hij zou dat gevoel zijn hele leven houden.

Toen Jan van V. de vastgoedtak van Bouwfonds in 1995 moest oppompen, wist hij dat hij zijn oom nodig had. Nico werd betrokken bij strategische beslissingen en nieuwe initiatieven. Hij was anders dan de grijze muizen; hij was kritisch op bullshit en hard voor managers die niet presteerden. Het werd een groot lucratief succes voor het hele concern, het relatienetwerk inclusief - tot duidelijk werd dat corruptie en malversaties essentiŽle delen van de strategie vormden.

In zijn laatste jaren schreef hij gedichten onder de naam Derrida, naar de Frans-Algerijnse filosoof Jacques Derrida (1930-2004). Ze werden gebundeld, al vond hijzelf dat het geen fokking reet voorstelde.
       hoe zal het zijn
       niets meer
       dan weefsel
       en skelet
       gewoon een last

    Vijsma wordt volgende week maandag in besloten kring gecremeerd, geheel volgens zijn wens. Volgens de familie wilde hij met stille trom vertrekken om elders zijn pad te vervolgen.



Red.:  


Naar Klassenstrijd, pensioenen , Klassenstrijd , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of naar site home .
 

[an error occurred while processing this directive]