De Volkskrant, 24-01-2012, door  Ariejan Korteweg .2010

Le grand Huff

De grootste website voor nieuws in de VS wil de wereld veroveren, te beginnen in Frankrijk.

Tussentitel: De megapopulaire nieuwswebsite betaalt het merendeel van zijn medewerkers niet

'Op die vraag had ik werkelijk niet gerekend.' Anne Sinclair zegt het met een lach. Ze weet ook wel dat wanneer meer dan honderd journalisten uitrukken voor de presentatie van Le Huffington Post, het onderwerp Dominique Strauss-Kahn, haar echtgenoot, niet kan worden vermeden.

Of haar site onthullingen over Strauss-Kahn op dezelfde manier zal behandelen als ander nieuws, dat was de vraag. Volgens Sinclair hoeven we daaraan niet te twijfelen. 'Alles wat op de voorpagina moet, zal er op komen. Al ben ik dan niet degene die zo'n artikel schrijft. Maar schrijven wordt sowieso niet mijn rol bij Le Huffington Post.'

The Huffington Post, in korte tijd uitgegroeid tot de grootste website voor nieuws in de Verenigde Staten, heeft sinds maandag een Franse versie. Eigenaars van Le Huffington Post (www.huffingtonpost.fr) zijn het Amerikaanse AOL en twee Franse bedrijven, waaronder de Groupe le Monde, die er zijn eigen satelliet Lepost.fr voor opofferde.

En Anne Sinclair is de hoofdredacteur.

Ze zal overigens vooral dienst doen als uithangbord van de site. 'Ervaring overdragen, invalshoeken verzinnen, met ideeën komen', zo omschrijft ze zelf haar functie. De site zelf wordt gemaakt door acht jonge journalisten. Zij zullen Le Huff een sterk Franse inkleuring geven, en daarbij leunen op persbureaus en andere nieuwsbronnen.

Le Huffington Post is daarnaast, net als zijn Amerikaanse voorbeeld, sterk afhankelijk van de bijdragen van bloggers. Filosofen, artsen, museum- en theaterdirecteuren, cabaretiers en een verpleegster zegden alvast hun medewerking toe. 'Is de bijdrage de moeite waard om te publiceren - dat zal ons enige criterium zijn', zei Sinclair.

The Huffington Post maakte naam door in 2008 de Amerikaanse presidentsverkiezingen te verslaan op een wijze die niet onderdeed voor de grote kranten. Het is geen toeval dat de Franse versie juist nu wordt gelanceerd; over drie maanden kiest Frankrijk een nieuwe president.

De eerste voorpagina van de site, maandagochtend om zes uur gepubliceerd, ging over de socialistische kandidaat: 'Geslaagde lancering op Bourget' was de kop boven een stuk over de verkiezingsbijeenkomst van François Hollande.

'Le Huffington Post is niet links of rechts', verzekert Sinclair. 'We zullen Hollande net zo behandelen als alle andere kandidaten. Belangenconflicten heb ik ook in mijn persoonlijk leven altijd proberen te voorkomen. En er zijn veel kwesties waarbij de verdeling links-rechts helemaal niet van belang is.'

De site verzekerde zich alvast van twee bloggers die de rol van stokebrand kunnen spelen. Ex-minister van Justitie Rachida Dati, verstoten door Sarkozy, gaat voor de site de verkiezingen becommentariëren, net als Julien Dray, een in ongenade gevallen linkse parlementariër.

Grondlegger Arianna Huffington, haren strak in de lak, legt nog eens uit waarom de keuze op Sinclair is gevallen als boegbeeld voor Le Huff. 'Ze kent de media, werkte al in de jaren negentig met internet, schreef een weblog tijdens de presidentscampagne van 2008. Met terugwerkende kracht kun je haar hele loopbaan zien als een voorbereiding op deze baan. Ze heeft de politieke leiders geïnterviewd, maar ook Alain Delon, en Madonna - precies waar onze site voor staat. Daar komt bij; ik hou van vrouwen die zich terugvechten.'

Of haar bekendheid en netwerk daarbij wellicht nog een rol hebben gespeeld? Sinclair glimlacht: 'Mijn adressenboek is niet dikker dan dat van andere journalisten. Ik ben vooral blij dat ik mijn vak weer kan oppakken, in een nieuwe omgeving.'


Tussenstukken:
Arianna Huffington

The Huffington Post groeide sinds zijn lancering in mei 2005 uit tot de grootste nieuwswebsite van de Verenigde Staten. Er zijn nu 36 miljoen unieke bezoekers per maand. Grondlegster is Arianna Huffington. De site leunt op twee pijlers. Enerzijds is het een klassieke nieuwsverschaffer, die de actualiteit van alledag volgt. De vele verwijzingen naar andere nieuwssites en blogs maken The Huffington Post daarbij tot een geschikte startpagina. Voor zijn nieuws wil de site de normen van de grote Amerikaanse media hanteren: feiten moeten worden gecontroleerd voordat ze voor publicatie in aanmerking komen.

Zijn faam dankt The Huffington Post aan zijn minder conventionele kant: de vele bloggers die er - onbetaald - hun meningen ventileren, en de enorme aantallen reacties die dat oproept: sinds de oprichting werden in de Verenigde Staten 125 miljoen commentaren geplaatst. In februari 2011 werd de site voor 315 miljoen dollar (260 miljoen euro) gekocht door mediabedrijf AOL.

Ook de Franse Huffington Post begint met een aantal bloggers van naam, zoals filosoof Raphael Enthoven, beeldhouwer Daniel Buren en journaliste Caroline Fourest.

Voor Arianna Huffington is de lancering in Parijs een eerste stap op weg naar een wereldwijd netwerk. In maart wordt een Spaanse versie gelanceerd, in samenwerking met dagblad El Pais. Een maand later volgt Italië. Ook in Brazilië, Duitsland, Griekenland en Turkije zijn lokale versies van The Huffington Post in voorbereiding.


Anne Sinclair

Als één brok onverzettelijkheid beschermde ze vorig jaar tijdens de rechtszaak in New York haar man, Dominique Strauss-Kahn, verdacht van seksueel geweld tegen kamermeisje Nafissatou Diallo. Alleen al haar houding bij het spitsroeden lopen - van de auto naar de ingang van de rechtszaal en terug, tussen een haag van fotografen en joelende kamermeisjes door - was genoeg om een rechter aan het wankelen te brengen: een man die zo'n vrouw naast zich heeft, kan niet alleen maar slecht zijn.

Sinclair (63) was in de jaren tachtig en negentig een van de bekendste en meest geliefde interviewers van de Franse televisiezender TF1. Ze stopte in 1997 met de uitzendingen toen Strauss-Kahn minister van Financiën werd. Later werd ze een van de grondleggers van de internetafdeling van TF1.

Ze stamt uit een familie van rijke Joodse kunsthandelaren. Haar grootvader maakte voor de oorlog fortuin, maar moest in 1940 naar New York vluchten, waar hij opnieuw een galerie opende. Sinclair schreef een boek over haar grootvader, dat in maart verschijnt.

Carrièrevrouw Sinclair gold in de jaren tachtig als rolmodel. Veel vrouwen vonden dat ze haar positie als onafhankelijke vrouw verzaakte door de onvoorwaardelijke steun die ze vorig jaar betuigde aan haar schuinsmarcherende echtgenoot. In een interview in Elle van 20 januari - het enige dat ze gaf sinds de affaire-Diallo - zegt ze daarover: 'Dat er vrouwen zijn die zich teleurgesteld voelen in me, dat is hun probleem! Het idee dat men het zich toestaat oordelen te vellen over wat iemand in zijn privéleven doet, is mij geheel en al vreemd.'



IRP:   Wikiperida:

Early life

Huffington was born Arianna Stasinopoúlou in Athens, Greece, the daughter of Konstantinos (a journalist and management consultant) and Elli (née Georgiadi) Stasinopoulos, and is the sister of Agapi (an author, speaker and performer).[citation needed] She moved to England at the age of 16, and studied economics at Girton College, Cambridge, where she was President of the Cambridge Union.[6]

In 1971, she appeared in an edition of Face the Music along with Bernard Levin. He was 42; she was 21. A relationship developed, of which she wrote, after his death: "He wasn't just the big love of my life, he was a mentor as a writer and a role model as a thinker."[7]

 

 

Henry Bernard Levin CBE (19 August 1928 – 7 August 2004) was an English journalist, author and broadcaster, described by The Times as "the most famous journalist of his day". The son of a poor Jewish family in London, he won a scholarship to the independent school Christ's Hospital and went on to the London School of Economics, graduating in 1952. After a short spell in a lowly job at the BBC selecting press cuttings for use in programmes, he secured a post as a junior member of the editorial staff of a weekly periodical, Truth, in 1953.

Levin reviewed television for The Manchester Guardian and wrote a weekly political column noted for its irreverence in The Spectator. During the 1960s he wrote five columns a week for The Daily Mail on any subject that he chose. After a disagreement with the proprietor of the paper over attempted censorship of his column in 1970, Levin moved to The Times where, with one break of just over a year in 1981–82, he remained as resident columnist until his retirement, covering a wide range of topics, both serious and comic.

Levin became a well-known broadcaster, ...

Early years

Levin was born in London, the second child and only son of Philip Levin,[n 1] a tailor of Jewish Bessarabian descent, and his wife, Rose, née Racklin



Naar Wetenschap en religie , Wetenschap lijst , Wetenschap overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]