WERELD & DENKEN
 
 
Joodse cultuur...

2010

Besnijdenis: Brandpunt 10-03-2013 uitleg of detail . Veel en veel te grote invloed


Uit:

De Volkskrant, 09-06-2010, door Paul Brill

Profiel | Helen Thomas, ex-correspondente in Washington

Instituut in perszaal Witte Huis valt na bijna 50 jaar van voetstuk

Amerikaanse tv-kijkers kennen haar als de vrouw die altijd de eerste vraag mocht stellen.

Bijna een halve eeuw zat ze op de voorste rij bij presidentiŽle persconferenties in het Witte Huis. Haar aanwezigheid werd zo vanzelfsprekend dat ze een vaste stoel kreeg – niet omdat ze een belangrijk persbureau (UPI) en later het conglomeraat Hearst Newspapers vertegenwoordigde, maar op persoonlijke titel.

Binnen het Witte Huis werd haar naam met ontzag uitgesproken en Amerikaanse televisiekijkers kenden haar als de vrouw met het ietwat brommerige stemgeluid die altijd de eerste vraag mocht stellen. Maar deze week tuimelde Helen Thomas, inmiddels 89 jaar oud, van haar voetstuk. Twee weken geleden had ze zich laten verleiden tot een zeer krasse uitspraak over Joden en IsraŽl, nota bene op de dag dat het Witte Huis de jaarlijkse Jewish Heritage Day vierde.

Hoe keek ze aan tegen de Joodse staat, werd haar gevraagd. ‘Ze moeten opdonderen uit Palestina. Laat ze terug naar huis gaan, Polen of Duitsland of de VS’, luidde Thomas’ antwoord.

Niet alleen Joodse organisaties, maar ook het Witte Huis en tal van collega’s reageerden ontzet op deze wel zeer drastische versie van de ťťnstaatoplossing van het IsraŽlisch-Palestijnse conflict. Daarop kwam Thomas met een openbaar excuus. In een verklaring liet ze weten diepe spijt te hebben van haar uitspraak, die beslist niet haar overtuiging weerspiegelde dat ‘vrede in het Midden-Oosten alleen mogelijk is als alle partijen de noodzaak van wederzijds respect en verdraagzaamheid onderkennen’. Maar de kritiek verstomde niet. Maandag maakte Hearst Newspapers bekend dat Thomas haar werk in het Witte Huis met onmiddellijke ingang beŽindigde.

Bezienswaardigheid
Een jammerlijk einde van een markante carriŤre, waarachter beter al een paar jaar geleden een punt had kunnen worden gezet, zo merkte meer dan ťťn collega op. Want ze was de laatste jaren vooral een bezienswaardigheid geworden, een relikwie uit de tijd dat persbureaukopij de telexen deed ratelen.

Helen Thomas werd geboren in Winchester, Kentucky. Ze studeerde Engels in Detroit en kwam in 1943 in dienst van UPI. In het spoor van John Kennedy betrad ze in 1961 het Witte Huis – om niet meer weg te gaan uit de perscatacombe van de presidentiŽle ambtswoning. Ze werd het eerste vrouwelijke lid en later de eerste vrouwelijke voorzitter van de White House Correspondents Association.

Thomas schreef met grote hanepoten en moet duizenden kladblokjes hebben versleten. Met buitenlandse bezoekers had ze het soms moeilijk. Toen premier Lubbers zijn opwachting maakte in het Witte Huis, informeerde ze bij een Nederlandse correspondent: ‘Who the hell is that guy?’

In het Witte Huis stond Thomas bekend om haar barse vragen. Presidenten werden geacht daarmee minzaam om te gaan, wat bijna altijd gebeurde. Tijdens de Libanon-oorlog (2006) viel haar scherpe anti-IsraŽlische toon op, die de toenmalige Witte Huiswoordvoerder ertoe bracht haar te danken voor ‘het weergeven van het Hezbollah-standpunt’. Mogelijk speelden toen al haar roots op: ze is de dochter van Libanese immigranten.


Red.:   Paul Brill brengt afkomst ter sprake - met zijn joodse afkomst
 


VK, rubriek Ombudsman, door Thom Meens op 19 juni '10,

De relatie tussen IsraŽl en de buren

Geen onderwerp is zo controversieel en roept zo veel reacties op van lezers, als de relatie van IsraŽl met zijn buren, onder wie de Palestijnen. De berichtgeving over de IsraŽlische aanval op het hulpkonvooi voor Gaza en een aantal artikelen op de opiniepagina’s lieten mijn postbus weer vollopen.

Een voorbeeld: ‘Ik heb een klacht tegen de Volkskrant wegens voortdurende en schadelijke vooringenomenheid ten faveure van IsraŽl en het IsraŽlische standpunt ten opzichte van de Palestijnen. Het is al langer duidelijk dat de Volkskrant tegenover elk stuk dat ook maar enigszins kritisch ten opzichte van IsraŽl staat, er drie of vier ten gunste van IsraŽl plaatst, soms van zeer obscure herkomst. Of dat het werk is van uw redacteur buitenland of iemand anders, is niet echt interessant. Wel interessant is de uitkomst, een ronduit ongebalanceerde en vaak partijdige stellingname en weergave van feiten die niet alleen schadelijk is voor het gewicht dat de mensenrechten dienen te hebben maar ook voor de vrije journalistiek en het vrije woord.’

Deze lezer heeft zich ook gestoord aan een opmerking in een artikeltje over Helen Thomas, de legendarische Witte Huiscorrespondente die onlangs opstapte nadat ze een ongelukkige uitlating had gedaan over IsraŽl. In het artikeltje werd gemeld dat Thomas’ ouders van Libanese komaf waren. De lezer noemt dat ‘een schrijnend voorbeeld van partijdigheid’.

Het zal aan mij liggen, maar ik begrijp die reactie niet. In dit geval voegt de komaf van de correspondente wel degelijk iets toe voor de lezer. De relatie tussen IsraŽl en Libanon is zacht gezegd niet erg vriendschappelijk, dus kan de Libanese afkomst al dan niet bewust een rol hebben gespeeld bij Thomas.

Toch is dit wel een interessant voorbeeld, want het geeft aan dat je een artikel op veel manieren kunt lezen en uitleggen. En dat het soms verleidelijk kan zijn bepaalde artikelen maar even te vergeten, omdat anders de beeldvorming niet uitkomt. Zo klaagden lezers dat de redactie nooit heeft bericht dat de IsraŽlische commando’s die het hulpkonvooi in internationale wateren overvielen, zich ook schuldig hadden gemaakt aan diefstal van persoonlijke bezittingen en onnodig geweld. Waarom verzwijgt de redactie deze misstanden, vroegen enkele lezers.

Heeft de redactie dat ook verzwegen? Heeft dit nooit de kolommen gehaald? Jawel. Lees het dagboek van de Zweedse schrijver Henning Mankell er maar op na, dat op zaterdag 5 juni in de krant stond. Hij beschrijft nauwgezet hoe persoonlijke bezittingen werden weggenomen door IsraŽlische commando’s.

Een citaat: ‘Je kunt er aan toevoegen dat het ook nog gewone dieven zijn. Want ik was niet de enige die zijn geld, creditcards, kleding, Mp3-speler en computer kwijtraakte, maar velen met mij op het schip dat op een vroege morgen door gemaskerde IsraŽlische soldaten werd aangevallen. Die eigenlijk ordinaire piraten bleken te zijn.’

Duidelijker kun je het niet krijgen denk ik, zeker niet omdat Mankell eerder al beschreef hoe mensen met grof geweld, rubberkogels en elektrische schokken bijeen werden gedreven.

Waar de klagers wel een punt hebben, is dat op de opiniewebsite op ťťn dag twee wel erg pro IsraŽlstukken stonden. Is dat een bewijs van vooringenomenheid van de redactie? Op dezelfde website en in de krant lieten twee vooraanstaande IsraŽlische schrijvers zich erg kritisch uit over de aanval op zee. Dat is de andere kant van de medaille.

In dit dossier kun je het als krant nooit goed doen. De IsraŽlische aanval op het hulpkonvooi is in een hoofdredactioneel commentaar veroordeeld, wat mag je als lezer nog meer verwachten?

Ik weet uit ervaring dat op deze column dezelfde verwijten gaan komen. Sommige lezers lezen nu eenmaal wat zij willen lezen en zien wat ze willen zien. Neem de foto’s die de redactie onlangs publiceerde en waarop was te zien dat sommigen op de boten van het hulpkonvooi van zich af sloegen met staven en dreigden met (keuken)messen. Dank je de koekoek zou ik zeggen, dat zou ik ook doen als ik op volle zee zou worden overvallen. Het laten zien van die beelden wordt door lezers echter direct uitgelegd als een stellingname voor IsraŽl en tegen het hulpkonvooi voor Gaza.

‘Dat is niet zo’, zegt de chef buitenland. ‘Op beelden die de BBC eerder uitzond, was al te zien dat de IsraŽlische soldaten met stokken en staven werden afgetuigd. Deze foto’s leken dat te bevestigen. Met het afdrukken van die foto’s geven we geen oordeel over de vraag of het IsraŽlische optreden gepast was’, zegt hij.

Die vraag was al beantwoord in het commentaar. Antwoord: nee.
 

 

Oorlogsverleden breekt Franse spoorwegen mogelijk op in VS
Van onze verslaggeefster Yvonne Hofs op 11 augustus '10, 00:00, bijgewerkt 12 augustus '10, 08:04

AMSTERDAM - Amsterdam De Franse spoorwegmaatschappij SNCF mag in CaliforniŽ mogelijk geen hogesnelheidslijn exploiteren omdat het bedrijf ‘fout’ was in de Tweede Wereldoorlog.

Het Californische parlementslid Bob Blumenfield vindt dat SNCF eerst opheldering moet geven over zijn oorlogsverleden als het wil participeren in de aanleg en exploitatie van een hogesnelheidslijn tussen Los Angeles en San Francisco.

De SNCF vervoerde in de Tweede Wereldoorlog Franse joden en verzetsstrijders naar de Duitse concentratiekampen. Frankrijk was toen grotendeels door de Duitsers bezet.

De SNCF, die in Frankrijk veel ervaring heeft opgedaan met hogesnelheidstreinen, aast op de lucratieve opdracht in CaliforniŽ. Het spoorwegproject is met een waarde van 35 miljard euro de grootste aanbesteding in de Californische geschiedenis.

Blumenfield, een joodse Democraat, heeft een wetsvoorstel ingediend om de SNCF te dwingen openheid van zaken te geven. Als de wet wordt aangenomen, moeten alle bedrijven die meedingen naar het contract onthullen of zij een directe rol hebben gespeeld bij het transport naar de vernietigingskampen. Ook zouden de ondernemingen moeten uitleggen hoe zij de overlevenden en de familie van de slachtoffers hebben gecompenseerd.

Het wetsvoorstel noemt de SNCF niet expliciet, maar Blumenfield steekt niet onder stoelen of banken dat het Franse spoorwegbedrijf het doelwit is van zijn initiatief. De politicus is niet zozeer verbolgen over de collaboratie van de SNCF met de nazi’s, maar hij is vooral boos dat het bedrijf daar volgens hem nooit officieel verantwoordelijkheid voor heeft genomen.

De SNCF heeft in reactie op het wetsvoorstel beloofd de CaliforniŽrs alle informatie te geven waar ze om vragen. De Noord-Amerikaanse topman van de SNCF had eerder voor de Californische staatscommissie voor transport betoogd dat de nazi’s destijds de controle over de SNCF hadden overgenomen. Franse spoorwegmedewerkers die in de oorlogsjaren weigerden de Duitse bevelen op te volgen, zouden voor zichzelf en hun familie de doodstraf hebben geriskeerd.
 

Column | Film over baby in Gaza

IsraŽl bezit geen patent op slecht gedrag in M-Oosten
COLUMN, Thomas Friedman op 10 augustus '10, 00:00, bijgewerkt 12 augustus '10, 08:02

Ik heb pas een opmerkelijke documentaire gezien, die geregisseerd is door Shlomi Eldar, verslaggever in de Gazastrook voor het nieuwsprogramma van het IsraŽlische Kanaal 10. De documentaire Precious Life vertelt het verhaal van Mohammed Abu Mustafa, een vier maanden oude Palestijnse baby die lijdt aan een zeldzame immuniteitsstoornis. Eldar trekt zich het lot van het jongetje aan en regelt een levensreddende beenmergtransplantatie in het IsraŽlische Tel Hashomer ziekenhuis.

De documentaire neemt een drastische wending als de moeder van het kind, Raida, zich laat ontvallen dat ze hoopt dat haar kind opgroeit tot een zelfmoordterrorist die ertoe bijdraagt dat Jeruzalem weer in Palestijnse handen komt.

Eldar is uit het lood geslagen door Raida’s uitlatingen en stopt met het maken van zijn film. Maar dit is geen IsraŽlische propagandafilm. Het drama van de redding van het Palestijnse jongetje in een IsraŽlisch ziekenhuis is geplaatst naast IsraŽlische vergeldingsmaatregelen voor beschietingen uit de Gazastrook, waarbij hele Palestijnse gezinnen om het leven komen.

‘Het is duidelijk voor mij dat de oorlog in de Gazastrook gerechtvaardigd is, want geen land kan toestaan dat het wordt beschoten met raketten. Maar ik zag slechts weinig mensen zich opwinden over de verliezen aan Palestijnse kant’, zei Eldar tegen de IsraŽlische krant Haaretz. ‘Pas na het voorval met Abu al Aish, een arts uit de Gazastrook die bij granaatbeschietingen zijn dochters verloor en die ik live interviewde voor de televisie, begreep ik dat de stille meerderheid in IsraŽl compassie heeft met mensen, ook met Palestijnen. Ik kwam erachter dat veel kijkers mijn gevoelens deelden’, aldus Eldar. Daarom voltooide Eldar zijn documentaire over Mohammed.

Zijn rauwe film weerspiegelt het Midden-Oosten dat ik ken – een regio van verbazingwekkende compassie en adembenemende wreedheid.

Ik schrijf dit, omdat het trendy is om de legitimiteit van de staat IsraŽl in twijfel te trekken. Regisseur Oliver Stone zegt bijvoorbeeld dat Hitler meer Russen doodde dan Joden, maar dat de Joden meer aandacht krijgen omdat zij de media domineren. De Britse premier noemt de Gazastrook een groot IsraŽlisch ‘gevangenenkamp’ en de Turkse premier zegt tegen de IsraŽlische president: ‘Als het op doden aankomt, weten jullie van wanten.’ Als je zojuist zou zijn gearriveerd uit Mars, zou je denken dat IsraŽl het enige land ter wereld is dat burgers doodt.

Het is niet mijn bedoeling het slechte gedrag van IsraŽl goed te praten. Integendeel. Ik ben al lange tijd van mening dat de IsraŽlische kolonisten in de Westelijke Jordaanoever een dodelijke bedreiging vormen voor IsraŽl als een Joodse democratie.

Maar er zijn twee soorten kritiek. Constructieve kritiek begint met: ‘Ik weet in wat voor wereld jij leeft.’ Ik weet dat het Midden-Oosten een plaats is waar soennieten in Irak grote aantallen sjiieten om het leven brengen. Waar Iran zijn eigen burgers doodt en Turkije genadeloos is in zijn aanpak van de Koerden.

Als je aan IsraŽli’s laat merken dat je hun wereld kent, zullen ze naar je kritiek op hun opstelling luisteren.

Afbrekende kritiek leidt ertoe dat IsraŽl zich doof houdt. Dan zeg je tegen de IsraŽli’s: er zijn geen omstandigheden waaronder jullie gedrag te rechtvaardigen is. Bovendien zijn jullie fouten zo vergaand dat ze alle andere overschaduwen.

Misschien zou het goed zijn als iedereen even diep ademhaalt en de film Precious Life bekijkt. Deze documentaire laat het echte Midden-Oosten zien. Als je daarna nog steeds met kritiek wilt komen (zoals ik), lever dan constructieve kritiek. Dan zullen meer IsraŽli’s ťn Palestijnen luisteren.

 

CNN.com, 29-09-2010.
UK political drama follows biblical pattern
CNN's Richard Allen Greene posts from London:

Today's dramatic announcement by British politician David Miliband - once widely expected to succeed Gordon Brown as leader of the Labour Party - that he is stepping back from front-line politics completes a chapter in a political psycho-drama that has transfixed the British political classes for months.

You see, it's not just any upstart who beat David Miliband (pictured, right) to the leadership post. It's his younger brother, Ed (pictured, left).

Commentators here have been dragging out parallels of other brothers as they struggle to explain what happened, but they seem to have missed the obvious comparison: Jacob and Esau.

Like Esau in the book of Genesis, David is the elder brother.

Esau, a hunter, was beloved by his father, while¬ David is popular with Labour lawmakers and party members. In the complicated voting system for electing a Labour party leader, David did better among both groups than Ed did.

But Jacob, the younger brother, was his mother's favorite.¬ Ed, for his part,¬ was the preferred candidate among union members, the movement that birthed the Labour Party. He won enough votes among them to overcome David's lead in the other groups.

In the Bible, Jacob persuades his starving older brother to sell him his birthright in exchange for a meal. With his mother's help, Jacob tricks his blind father into blessing him - the younger son - rather than Esau, the firstborn.

To be sure, there's no indication that David "despised his birthright" or that Ed tricked him out of anything.

But Ed may be hoping that the rest of the Miliband story follows the biblical pattern.

Jacob flees from his brother's wrath, but he remains the main character in the story, ultimately building up wealth and a large family, then assuaging his brother's anger with gifts when he returns home.

Esau forgives him and they ultimately bury their father Isaac together.

Esau then essentially disappears from history. Jacob, meanwhile, becomes father to a great nation: Israel.

The Miliband brothers, as it happens, are Jewish. Either one would have been the first Jewish leader of the Labour party.

 

Tekenaar Greorius Nekschot meende dat er in Nederland vrijheid van meningsuiting was, en publiceerde anti-islamitisch cartoons. Dat is niet wat men in Nederland bedoelt met "vrijheid van meningsuiting":


Uit: De Volkskrant, 27-12-2011, door John Schoorl

Interview | Gregorius Nekschot, cartoonist

Nekschot geeft zichzelf nekschot

Op 13 mei 2008 viel de politie zijn huis binnen en verdween hij achter de tralies. Om acht cartoons. Er ontstond veel commotie. Nu houdt Gregorius Nekschot het voor gezien. Tekenen doet hij voortaan voor zichzelf.

Zijn moeder is blij toe dat hij ermee stopt, ze kon er niet van slapen. Ze maakte zich zorgen over haar zoon, die als de controversiŽle cartoonist Gregorius Nekschot door het leven ging. Ging, inderdaad, want de tekenaar, die in mei 2008 door justitie werd aangehouden vanwege zijn vlijmscherpe spotprenten, houdt ermee op. Vanaf 1 januari 2012 gaat ook zijn website op zwart.    ...
    Reden tot tekenen is er genoeg, zegt hij. We zitten nog midden in het tijdperk waarin hij acht jaar figureerde. De problemen rond integratie worden nu naar de achtergrond gedrongen door economische problemen, daarom lijken ze nu even niet meer te bestaan. Het is een tijdperk van de verkrampte houding rond de islam, waar extremisten iedereen de mond willen snoeren die kritiek heeft, of afwijkt. Hij noemt het gedrag van de moslimextremisten die begin december in De Balie in Amsterdam de lesbische moslima Irshad Manji het spreken onmogelijk maakten.    ...
    In 2005 riep de Nederlandse moslimfundamentalist Abdul Jabbar van de Ven iedereen op om zich te beklagen over de cartoonist. Van de Ven werd herhaaldelijk door Nekschot op satirische wijze afgebeeld en kreeg uiteindelijk zijn zin: justitie zette Nekschot op 13 mei 2008 achter de tralies. Tien man vielen zijn huis binnen, vanwege acht cartoons.    ...


Red.:    De harde kant van de censuur door de oligarchie. Uitvoerende: de minister van Justitie met een joodse en dus migratiefundamentalistische achtergrond: Ernst Hirsch Ballin:
 

  ... de politiek verantwoordelijke, Ernst Hirsch Ballin, werd van alle kanten zwaar bekritiseerd. Nekschot noemt Hirsch Ballin nu een godsdienstwaanzinnige, die zijn geloof als de maat der dingen ziet en meent dat zonder geloof het leven geen betekenis heeft. Het bestrijden van Geert Wilders was voor de CDA-bestuurder een obsessie en in het kielzog daarvan richtte hij zich op Gregorius Nekschot, die met godsdienst de spot dreef. Hij ziet zichzelf daarom als het wisselgeld in de Fitna-affaire; mocht het de regering niet lukken om Fitna, de film van Geert Wilders, tegen de houden, dan waren er altijd nog Nekschot en zijn cartoons.
    En dat gebeurde dan ook, zijn arrestatie lag als het ware nog op de plank, in geval van nood, en daarom duurde het ook drie jaar voordat ze hem oppakten.

Iedereen die zich tegen moslims dus tegen migranten keert: Ernst Hirsch Ballin staat klaar. Voor de ergere gevallen met corrupte toepassing van de wet. En anders door extremistische toe- en uitspraken:
 
  ....die Hirsch Ballin, die vindt hij het allerergste. Dat die voormalige minister onlangs de AKO-literatuurprijs mocht uitdelen, vindt hij helemaal een gotspe; de bestuurder die zich eerst een groot aanhanger van censuur toonde, mocht medebepalen wat de mooiste uiting van literaire creativiteit is

 
 

 

  En al meteen brengt Timmermans zijn  leugenaar-zijn in praktijk:


Uit: De Volkskrant, 16-11-2012, door Cor Speksnijder

Een nieuwe Gaza-oorlog hangt in de lucht, na vier jaar 'rust'
...
Tussenstuk:
Timmermans tegen VN-wens Palestijnen

Nederland verwerpt het verzoek van de Palestijnen om hen een hogere status toe te kennen binnen de Verenigde Naties. Met dit standpunt kreeg minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken donderdag in de Kamer het verwijt van 'draaikonterij.' Eerder dit jaar was Timmermans als PvdA-Kamerlid voorstander van het Palestijnse streven. Hij steunde nog maar enkele maanden geleden een SP-motie van die strekking, die werd verworpen.    ...


Red.:    Een verdomde leugenaar, dus die Timmermans. Die de leugens natuurlijk inpakt in Orwelliaanse "Oorrog is vrede" double speak:

  Volgens Timmermans maken de Palestijnse ambities 'het vredesproces alleen maar moeilijker'. De VS willen, volgens de bewindsman, onder de herkozen president Barack Obama het zieltogende vredesproces weer vlot trekken. Maar als de Palestijnen volharden in hun streven naar een opwaardering van hun rol binnen de VN zal het Amerikaanse Congres de financiŽle hulp beperken of staken.

Oftewel: "De Palestijnen rechten onthouden, geeft ze meer rechten".
    Voor dezelfde soort dubbelgetongde double speak , uit de mond van een vermoedelijke inspirator van Timmermans' leugenarij, luister naar eveneens minister Ronald Plasterk, zie de aflevering van Pauw & Witteman van 16-11-2012 uitleg of detail (na 14:10 min.). Waarom is Plasterk een vermoedelijke (mede-) inspirator? Plasterk is van joodse afkomst.


 

Uit: sociologische_krachten_communisme_term

    De trend van homohaat volgt vrijwel exact het gemiddelde patroon van al dit soort sociologische factoren: veruit het best in het westen, slechter naar het oosten toe, en dramatisch veel slechter zodra je richting het zuiden gaat en enigszins vordert . Daar bevindt zich ongeveer 80 tot 90 procent van de wereld, waar afkeer van homo's gepaard gaat met mishandeling (de Arabische wereld) en moord (Afrika) uitleg of detail . Dus waar zeur je over, als je anticommunistische propagandist bent:


Uit: De Volkskrant, 30-12-2013, door Anna van den Breemer

'Boycot pas echt als sporters thuisblijven'

Twistgesprek Sporters zijn vaak hoogopgeleid en hebben overal een mening over. Maar als het ťcht ergens over gaat, laten ze het afweten. Dat zegt cabaretier Erik van Muiswinkel in een twistgesprek met Volkskrant-redacteur Anna van den Breemer.


U riep eind 2007 de Nederlandse atleten op om niet naar de Olympische Spelen in China te gaan. Hetzelfde geldt voor het mensenrechtenschendende Rusland?
'Een boycot is pas een boycot als de sporters zelf thuisblijven. ...

U vindt dat de sportwereld zijn publieke taak aan het verzaken is?
'De sportwereld wil overal over meepraten. Coaches, oud-spelers, bestuurders. Ze houden lezingen door het hele land en nemen graag een belangrijke plek in het maatschappelijke debat in. Sport zou karaktervormend zijn. Maar du moment dat het ťcht ergens over gaat - met vlaggen zwaaien voor een smerig regime zoals China of Rusland ...


Red.:   Die 80 tot 90 proosten van de wereld wordt geleid door nog veel smeriger regimes. Waar je ook dat smerige regime bij kan nemen dat andere landen bombardeert, waaronder een land helemaal naar de oertijd. Amerika, natuurlijk. Met reist er zonder enige bezwaar heen. Maar Amerika is dan ook het thuisland van het neoliberalisme, en het merendeel van deze mensen:

  De Spelen zijn Poetins paradepaardje. Een lege tribune zal echt wel effect hebben.
'Ik moet Stephen Fry gelijk geven met zijn oproep Poetin niet hetzelfde podium te bieden dat Adolf Hitler zichzelf in 1936 met de Spelen van Berlijn cadeau deed. Het is bijna griezelig hoe exact de argumenten tegen een boycot overeenkomen. Het kwam er vaak op neer dat de sporters niet gedupeerd mochten worden, dat die Joden niet zo moesten overdrijven en dat ons bevriende staatshoofd A. Hitler toch ook zijn kwaliteiten had.

Het is bijna griezelig het toeval dat ook dit weer iemand van Joodse afkomst is, die zo'n invloedrijke rol hebben in de keuze van te voeren hetzes, en tegen wie.


De Volkskrant, 06-02-2014, column door Arnon Grunberg

Staatsdoel

Uitstekend idee om fragmenten uit de rede die de Duitse president Gauck vrijdag in MŁnchen hield dinsdag in de Volkskrant af te drukken. Tenslotte is Nederland een economische provincie van Duitsland, waardoor Gauck ook een beetje onze president is. Laten we ons daarom niet zo druk maken om de zogenaamde hoge delegatie die naar de Winterspelen afreist. De heer Rutte is proconsul, koning Willem-Alexander zijn vazal.
    In zijn rede pleitte Gauck voor minder Duitse terughoudendheid. Terecht denk ik.
    Echt veelzeggend was een fragment dat niet was vertaald. Daarin schetst Gauck de steunpilaren van het Duitse beleid van na '45. Gauck noemt eenwording van Europa een staatsdoel van Duitsland ('das Staatsziel der europšischen Einigung') en in ťťn adem voegt hij de verbintenis met Amerika daaraan toe.
    Een Duitsland dat zijn licht expansionistische doelen op vreedzame en verantwoordelijke wijze nastreeft, is goed voor Europa en ook goed voor de wereld.


Red.:   nederlandhaat van Grunberg ook in redactie



 

    Er zijn op 22 mei 2014 Europese verkiezingen. Er is dus al een wekenlange campagne aan de gang door politici, media, en de rest van de elite. Met natuurlijk een sterke Joodse bijdrage. Die op de ochtend van de verkiezingen haar hoogtepunt bereikt, in de Volkskrant. Op de voorpagina:


Uit: De Volkskrant, 22-05-2014, column door Arnon Grunberg

Magisch denken

Het is verbazingwekkend hoeveel mensen geloven dat allerlei problemen zullen verdwijnen als de EU verdwijnt of als Nederland uit de eurozone zal gaan. ...
     Een stem tegen het Europese project is een stem op de fascisten.


Red.:   Op de voorpagina dus als het eerste het verbale schorem.
    En op de keerzijde zijnde pagina 2:


Uit: De Volkskrant, 22-05-2014, column door Bert Wagendorp

Korset

...    Paul Witteman gaat vandaag dus niet stemmen, maar ik wel. Ik hoop dat mijn stem een klein beetje zal bijdragen aan de versterking van de Europese eenwording en het einde van het kleine Hollandse denken.


Red.:   Bijna net zo erg: het Hollandse denken is klein denken. Overigens is dat deels wel waar: die vierkante wielen van de Hollanders betekenen dat ze wat moeilijker reizen dan de Joden, die, zoals Grunberg heeft betoogd, ronde wielen hebben. Maar dat betekent wel dat Hollanders behoren tot de residenten  die eindeloos kunnen produceren, en Joden tot de nomadisten  die maar op ťťn manier aan substantiŽle hoeveelheden producten kunnen komen: door parasiteren.
    En op de opinie-pagina's nummer drie:


Uit: De Volkskrant, 22-05-2014, door Daniel Gros, directeur van het Center for European Policy Studies in Brussel.

Tien jaar EU-uitbreiding

Een succes voor oost en west dat Rusland bedreigt

De oostwaartse uitbreiding is een gekwalificeerd succes gebleken voor oude en nieuwe lidstaten.


Tien jaar geleden traden acht voormalige Oostbloklanden, samen met de eiland-staten Malta en Cyprus, toe tot de Europese Unie - daarmee het aantal lidstaten vergrotend van vijftien tot vijfentwintig. ...
    Midden jaren negentig was het bbp per hoofd van de bevolking ongeveer een kwart tot een derde van dat in de vijftien oude lidstaten (wat betreft koopkrachtpariteit). Toen de nieuwe lidstaten eindelijk toetraden, was een deel van die achterstand al ingehaald, maar het proces van convergentie is doorgegaan, zelfs tijdens de financiele crisis.    ...


Red.:   Tijdens de financiŽle crisis was er geen groei, dus in ieder geval tijdens die financiŽle crisis was er 'convergentie', oftewel overdracht van rijkdom van oude naar nieuwe lidstaten. Dat was er natuurlijk ook ervoor.
    Maar dat geldt voor de globale cijfers. Binnen de oude lidstaten werden voordelen en nadelen ook nog eens sterk ongelijk verdeeld: de rijkeren werden er extra rijk van de armeren extra arm.
    Maar de Joodse blik is totaal blind voor de positie van de onderste tweederde van de bevolking. De Joodse visie is de neoliberale  visie: "Ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikke", "Het recht van de sterkste", en "Winner takes all and loser loses all". Dus nemen we onze toevlucht tot de gore leugen:

  De problemen waarmee de Europese Unie de afgelopen jaren kampt, hebben weinig te maken met de uitbreiding van het aantal lidstaten, waarvan er inmiddels 28 zijn.

Of beter: de hondsbrutale leugen  . Waarin men gespecialiseerd lijkt  .


Nieuwsuur, 13-12-2015, Simon Kuper, journalist van de Financial Times, heeft in Nederland gwoond. Ziet er zeer Joods uit .

Manuel Valls, Frans premier, heeft sterk Joods sympathiŽn


Naar Cultuur, gelijkheid  , Sociologie lijst  , Sociologie overzicht  , of site home  .