rtlnieuws.nl, 16-10-2013, uitleg of detail 8 dec.2010

Het Marshallplan voor de familie Hueck

Hella Hueck is freelance journalist en werkt onder meer voor Omroep WNL en RTL Z.

Economieverslaggever en nieuwslezer Hella Hueck over wat haar bezighoudt in haar werk en privéleven.


Tussentitel: "Ik had altijd het idee dat een vriend op bezoek was, geen klant, als Harry ons zo af en toe thuis opzocht in Boekelo"
"Participatiemaatschappij – het woord waar we allemaal op kotsen, maar waar we het wel van moeten hebben"


Hij was 49 toen de klap kwam, ik nog maar 8. Geboren als zoon van een drogist in Rotterdam had hij zich opgewerkt tot ‘textielbaron’ in Enschede. Tussen aanhalingstekens. De echte kwamen uit machtige Twentse families met namen zoals Van Heek en Ter Kuile. Mijn vader gaf in de jaren zeventig leiding aan De Nederlandsche Bontweverij. Een bedrijf van duizend man in de hoogtijdagen. Een tijd van veel feestjes, drank en veel Caballero zonder filter – als ik de foto’s zo terugkijk. Maar in 1980 ging het bedrijf failliet. Weggevaagd door lagelonenlanden. Zelfs het pensioen dat mijn vader had opgebouwd viel in de boedel. Maarten Hueck had alleen nog zijn reputatie van een schrandere handelsman, verder moest hij weer helemaal opnieuw beginnen.
Henny Vrienten zong het zo treffend: ‘Als je wint, heb je vrienden’. Maar wie gelooft in je als je op de grond ligt? De banken werden meegezogen in de Twentse textielmalaise – daar hoefde je niets van te verwachten.

Harry Guterman ontvluchtte in de Tweede Wereldoorlog Nazi-Duitsland. Met alleen zijn doorzettingsvermogen op zak kwam hij aan in Amerika. Hij startte samen met zijn vriend Joe Finer, die hetzelfde had meegemaakt, een textielbedrijfje. Zo leerde hij mijn vader kennen, die gordijnstof naar de Verenigde Staten exporteerde.

Ik weet niet of de handelsrelatie in omzet significant was. In ieder geval had ik altijd het idee dat er een vriend op bezoek was, geen klant, als Harry ons zo af en toe thuis opzocht in Boekelo. Het was Harry die het aandurfde te geloven in mijn vader en hem een ton leende (wel in guldens, he).

Het bleek het Joodse Marshallplan voor de familie Hueck. Mijn vader startte zijn eigen bedrijfje. Ondanks alles toch weer in de textiel. Bij ons thuis lagen in december de stofjes die in de lente in de winkels zouden hangen. Hij kon na een tijdje weer wat mensen aannemen en wist uiteindelijk weer een goed draaiend bedrijf op te bouwen. Je snapt dat de naam Harry Guterman voor mij iets magisch heeft. Een soort van heilige die alles goed maakte. Het mooie is: het bedrijf dat Guterman met Joe Finer was begonnen, bestaat nog steeds. Het bedrijf wordt nu gerund door hun twee zoons, ontdekte ik deze week. De foto van Michael en David bij een artikel in het lokale stadssufferdje ontroert me: de foto had zo 15 jaar geleden in het magazijn van mijn vader genomen kunnen worden.

Voor het schrijven van deze column had ik wat kernwoorden opgeschreven waar ik het over wilde gaan hebben: Het verhaal moest gaan over banken die maar niet uitlenen, gelardeerd met wat cijfertjes over crowdfunding, de opkomst van broodfondsen. Met als kers op de taart het woord ‘participatiemaatschappij’ – het woord waar we allemaal op kotsen, maar waar we het wel van moeten hebben.

Het bedrijfje dat mijn vader begon heette Trend of the Times. Hij wilde door de modehypes heenkijken, een constante waarde zoeken in wat mensen mooi vinden om te dragen. Voor alle ondernemers die nu ploeteren: worstelen is van alle tijden. Blijf doorgaan en geloven dat er ergens ook een Marshallplan voor jou is.


Naar Wetenschap en religie , Wetenschap lijst , Wetenschap overzicht , of site home .
 

[an error occurred while processing this directive]